พาหนะหรูยี่ห้อดังเคลื่อนตัวเข้ามาในอาณาเขตบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้มีแสงไฟประดับตามจุดต่างๆรอบๆตัวบ้านที่การ์ดเดินดูแลเป็ นี่คืออาณาจักรตระกูลเซนเลอร์แวนด์อันยิ่งใหญ่ตระกูลเก่าแก่มีเบื้องหน้าเป็บริษัทนำเข้าและส่งออกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รายใหญ่ของประเทศ แต่ในวงการมืดแล้วพวกเขาคือมาเฟียมีอิทธิพลย่างล้นหลาม
“กลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงคาเร็น แม่บ้านที่ดูแลที่นี่มาั้แ่พวกเขาเกิดแม้จะอายุเกือบห้าสิบแล้วแต่เ้าตัวก็ยังฟิตทำงานบ้านไม่หยุดทั้งๆที่มีผู้ช่วยเกือบสิบคนภายในบ้าน แต่เ้าตัวก็ไม่วางใจเธอ้าให้นายท่านและนายน้อยของเธอได้รับปรนนิบัติที่ดีที่สุดตามที่ได้รับปากกับนายท่านและคุณผู้หญิงที่จากโลกนี้ไปแล้ว
“กลับมาแล้วครับ” มันยังเป็เหมือนทุกวันที่มีเพียงเสียงของนายน้อยฟีบีที่ตอบเธอส่วนคนที่เป็ทั้งเ้าของและนายใหญ่ของบ้านก็ไม่คิดจะตอบเธอเหมือนเคย เ้าตัวเพียงแค่ยื่นโค้ดมาให้และเดินขึ้นห้องไปทันที
“ตายจริง นายน้อยาเ็นี่คะ” แม่บ้านร่างท่วมรีบคว้ามือบางของฟีบีมาดูอย่างเป็ห่วงเป็แผลที่ได้มาเมื่อครู่ตอนที่ล้มลงบนพื้น
“รีบขึ้นไปอาบน้ำนะคะ เดี๋ยวป้าจะไปทำแผลให้ไปทำแผลให้”เธอยิ้มบอกอย่างใจดี มืออวบลูบรอบๆาแไปมาราวกับจะปลอบโยนเธอรู้ดีว่าร่างเล็กตรงหน้าใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เ้าตัวาเ็ได้นั้นคือคราวน์ ชายของเธอ
ฟีบีเดินเข้ามาในห้องนอนคว้าผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ร่างเล็กเดินมาหยุดตรงหน้ากระจกที่อ่างล้างหน้าพินิจมองใบหน้าของตัวเอง ใบหน้าเรียวแบบผู้หญิง ริมฝีบางแดงโดยธรรมชาติ ไร้สีแต่งเติมของลิปสติกใบหน้าหวานเกลี้ยงเหลาไม่มีเครื่องสำอางปกคลุมแต่อย่างใด มือเรียวยกขึ้นลูบไล้ไปตามปลายผมที่ถูกตัดแต่งตามแบบผู้ชายร่างกายที่อยู่ในชุดผู้ชายเพื่อปกปิดเพศสภาพจริงๆของเธอมันเป็แบบนี้มาั้แ่เมื่อไหร่เธอก็จำไม่ได้ ถูกผู้ชายคนนั้น คราวน์ เซนเลอร์แวนด์ให้แต่งตัวแบบนี้เป็ผู้ชาย ทำตัวเหมือนผู้ชาย และถูกปฏิบัติเหมือนผู้ชายเป็นายน้อยของตระกูลเซนเลอร์แวนด์ เป็คนที่อยู่เคียงข้างชายคนนั้นจนตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมถึงต้องปรุงแต่งตัวเองให้เป็แบบนี้ เธอไม่เคยถามและไม่คิดจะถามด้วย แค่ได้ยืนเคียงข้างคนๆนั้นก็เพียงพอเขาเป็ผู้มีพระคุณที่เธอยอมยกชีวิตให้ได้
ก็อกๆ
เ้าของห้องเดินไปเปิดประตูต้อนรับคุณพยาบาลจำเป็เข้ามาเ้าของห้องมองถุงกระดาษสีน้ำตาลที่แม่บ้านหยิบติดมือมาด้วยคาเร็นเอามันไปเก็บไว้ให้ในสิ้นชักขอตู้เสื้อผ้าใหญ่ มันคือของจำเป็ของผู้หญิงที่ต้องใช้ทุกเดือน
“ใกล้จะถึงแล้วนะคะ ดิฉันเอามาเตรียมไว้ให้ ออกไปข้างนอกก็พกไปด้วยนะคะเผื่อไว้” เด็กสาวก้มหน้าเสมอทางอื่น ไม่ยอมสบตาอีกฝ่ายย่างเขินอาย ถึงจะถูกทำให้เหมือนเด็กผู้ชายคนหนึ่งแต่ยังไงเธอก็เป็ผู้หญิง ความคิด จริตต่างๆก็เหมือนผู้หญิงคนอื่น
“ขอบคุณครับ”
“ครั้งล่าสุดยังมีอาการปวดอยู่หรืเปล่าคะ” เธอไถ่ถามอย่างเป็ห่วง
“ไม่มีครับ” ฟีบีส่ายหัวน้อยๆ แม่บ้านเพียงแค่ยิ้มรับมือที่เริ่มแปรสภาพตามอายุที่เพิ่มขึ้นค่อยๆทำแผลให้กับเด็กสาวตัวน้อยที่เธอเลี้ยงดูมาแต่เล็กเธอรักและเอ็นดูเล็กคนนี้เหมือนลูกในไส้ ยิ่งเห็นเด็กคนนี้าเ็เพราะชายหนุ่มอีกคนที่เธอรักไม่น้อยไปกว่ากันก็ยิ่งรู้สึกเวทนาแม้จะสงสารเห็นใจมากแค่ไหนบ่าวเช่นเธอก็ไม่สามารถคัดค้านหรือพูดอะไรออกไปได้คำสั่งของคราวน์ที่เป้นประมุขของบ้านหลังนี้คือสิ่งที่ทุกคนต้องปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อยกเว้น แม้เธอจะดูแลเขามาแต่เหมือนกันแต่ในหลายครั้งเธอกลับมองเขาไม่ออก ไม่มีใครเคยเข้าใจชายหนุ่มคนนั้นไม่เข้าใจทั้งความคิดและการกระทำของคนๆนั้น
“แล้วนี่ไปทำยังไงมาคะถึงได้แผลกลับมา”
“ผมซุ่มซ่ามเองครับ ตอนล้มมือไปครูดกับพื้นปูน”
“เจ็บมั๊ยคะ ทีหลังจะทำอะไรก็ต้องระวังมากๆนะคะเห็นนายน้อยกลับมาแบบนี้แล้วดิฉันเป็ห่วง”
“ครับ คราวหลังจะระวังให้มากกว่านี่”
“อีกเดี๋ยวจะให้คนยกข้าวต้มมาให้ ทานซะหน่อยนะคะ แล้วก็ทานยานี่ด้วย ดักไว้แผลจะได้ไม่อักเสบ”
“ครับ ขอบคุณมากครับ”
“ถ้าอย่างนั้นป้าไปก่อนนะคะ” คล้อยหลังร่างท่วมของแม่บ้านใหญ่ เด็กสาวก้มหน้ามองาแตัวเองนึกทบทวนการกระทำของตัวเองในวันนี้ เห้อ เธอได้แต่ถอนหายใจให้กับความโง่ของตัวเพราะความใจอ่อนของเธอ ถ้าวันนี้คราวน์ไม่ได้อยู่นี่นั่นด้วยเธอคงจะตายไปแล้วจริงๆก็สมควรโดนโมโหใส่แล้ว
“ถ้านายยังอ่อนแอแบบนี้ โลกนี้ก็คงไม่มีที่ยืนให้กับนายข้างๆฉันก็เหมือนกัน คงไม่มีที่ยืนสำหรับนาย”
-------------------------ต่อจ้า--------------------
ในเช้าวันอาทิตย์เป็วันหยุดเพียงวันเดียวของนายใหญ่ของบ้านคราวน์มักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงานถ้าไม่ทำงานที่หอบกลับบ้านมาด้วยก็จะใช้เวลาไปกับการอ่าหนังสือเขาไม่เคยใช้มันไปกับสิ่งบันเทิงที่เขาคิดว่าไร้สาระนิยามคำว่าพักผ่อนของเขาคือการอ่านหนังสือและจิบชาร้อนๆ ทุกคนในบ้านรู้ดีว่าในเวลานั้นห้ามใครเข้าไปรบกวนนอกจากมีธุระด่วนจริงๆ แต่เหมือนวันนี้จะต่างออกกไป คราวน์ไม่พักผ่อน เอเดนบอดี้การ์ดคนสนิทของคราวน์มาตามเธอ บอกว่าเขา้าพบมันทำให้เ้าตัวอดแปลกใจไม่ได้ คราวน์จะไม่คุยกับเธอถ้าไม่มีธุระหรืองานที่จะมอบหมายให้ทำเขามีเื่อะไรกัน
ก๊อกๆ
“ผมเองครับ”
“เข้ามา”เสียงทุ่มต่ำที่เป็เอกลักษณ์ของเ้าตัวดังตอบกลับมา
“นายท่าน้าพบผม” ฟีบีก้มหน้าถามใบหน้าเรียบนิ่งอย่างคนเก็บอาการลำคอโค้งต่ำเล็กน้อย ตาหวานมองต่ำ ไม่สบตาของพี่ชาย สองมือไพร่กันข้างหน้า
“ที่ฉันเคยถาม ไปหาคำตอบมาหรือยัง” ถามเหมือนพูดเื่ทั่วไปไม่มีทีท่าเร่งรีบหรือบีบบังครับแต่อย่างใด มือแกร่งยกขึ้นจิบชา ตาคมยังไล่สายตาไปตามอักษรบนหน้าหนังสือไม่แม้แต่จะละความสนใจมาที่หน้าเธอ ก็เขาเห็นมาสิบกว่าปี มันก็เหมือนๆทุกวันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และมันก็ดีที่เป็แบบนั้นเพราะถ้ามันมีอะไรที่เปลี่ยนแล้วมันขัดหูขัดตาเขาล่ะก็.......หึ แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่มีวันยอมให้เกิดเื่พันนั้นขึ้นมาอย่างแน่นอน
“ว่ายังไง จะตอบฉันได้หรือยังนายตัดสินใจจะเรียนอะไร”
“นายก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ชอบคนอ้ำอึ้งๆมันน่ารำคาญ” เพราะท่าทีน่าหงุดหงิดของเธอทำให้ร่างสูงเงยหน้ามอง
“ผมอยากเรียนหมอ อยากเป็หมอ” ฟีบีตอบเสียงไม่มั่นคงนักอีกหนึ่งอาทิตย์ก็จะเปิดเทมอใหม่ เธอจะกลายเป็นักศึกษาชั้นปีที่สองที่มหาลัยแห่งนี้เด็กนักศึกษาจะเริ่มเลือกคณะตอนปีสองมหาลัยที่เธอศึกษาอยู่เป็มหาลัยเอกชนที่มีชื่อเสียงและเป็ที่ยอมรับทั้งในและนอกประเทศมีลูกหลานจากคนในตระกูลใหญ่ๆหลายคน้าเข้าเรียนที่นี่แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะได้รับโอกาสนั้นสำหรับมหาลัยแห่งนี้คุณมีเงินอย่างเดียวไม่พอ แต่คุณต้องมีสมองด้วยสำหรับตัวเธอไม่ได้นิยมชมชอบที่นี่มากนัก แต่ที่เข้าเพราะเป็คำสั่งจำได้ว่าในเช้าวันหนึ่งเมื่อหนึ่งปีก่อนเอเดนคนสนิทของคราวน์แค่ยื่นใบสมัครมาให้และพูดเพียงว่า “นายท่าน้าให้นายน้อยเข้าเรียนที่นี่”คำว่า ้า นั้นหมายความว่าเธอต้องทำให้ได้เธอต้องทุ่มเวลาไปกับการอ่านหนังสือทั้งหมดอ่านซ้ำๆอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะเข้าใจและจำได้ขึ้นใจ จำได้ว่าตอนนั้น ทุกวันหลังเลิกเรียนเธอต้องไปนั่งติวกับคนที่เอเดนจัดหามาให้เป็ติวเตอร์จากสถาบันกวดวิชาชั้นนำของประเทศ ติวเสร็จหลังอาบน้ำกินข้าวเธอก็มาทบทวนต่อ เป็่เวลาที่เหน็ดเหนื่อยและเคร่งเครียดมากแต่เธอไม่มีสิทธิ์ท้อ
“เรียนหมอ?” ปึกเสียงกระแทกหนังสือลงบนโต๊ะ
“ถ้ากล้าพ่นคำตอบแบบนี้ออกมาก็ตอบให้มั่นคงหน่อยจะก้มหน้าหัวหดอีกนานไหม” เสียงตะคอกดังข้ามโต๊ะทำงานพร้อมกับเ้าตัวที่ก้าวฉับๆมาหาเธอ กระชากใบหน้าเธอขึ้นเธอรู้อยู่แล้วว่าเขาจะไม่พอใจถ้าเธอตอบแบบนี้ เธอรู้ดีว่าเพราะอะไร “อยากเป็หมอหึ ลืมไปแล้วรึไงว่าตัวนายอีกไม่นานมือก็ต้องเปื้อนเื ต้องฆ่าคนยังกล้าจะไปรักษาคนอื่นอีกเหรอ”
ใช่ นี่แหละเหตุผลั้แ่ที่พ่อแม่จากไปเธอก็รู้แล้วว่าหน้าที่ของเธอคืออะไร ฆาตกร คือหน้าที่ของเธอในอีกไม่ช้าเธอต้องกลายเป็นักฆ่าเืเย็นที่พร้อมจะสังหารทุกคนที่คิดจะทำร้ายคราวน์ั้แ่เด็กที่ต้องเรียนรู้วิธีการต่อสู้ทุกชนิดทุกวัน ฝึกทุกอย่างเหมือนที่ผู้ชายฝึกไม่มีการลดหย่อนให้สำหรับเธอ
“จะรักษาคนอื่น เอาตัวเองให้รอดก่อนดีไหม” เขาก้มหน้าลงมาเหมือนจะยิ้มให้ แต่เปล่าเลยมันคือการแสดงความสมเพชในแบบฉบับของนายใหญ่แห่งเซนเลอร์แวนด์
“ว่าไง หืม ไม่อวดดีต่อล่ะ”
“ผมจะเรียนหมอ” ฟีบีก็ยังย้ำอีกครั้ง ตาหวานเงยขึ้นสบผู้เป็นายความมั่นคงของคนที่ตัดสินใจแน่วแน่ฉายชัดอยู่ในแววตา แค่เื่นี้เท่านั้นที่เธอจะไม่ยอมถูกคราวน์บงการเธออยากเลือกมันด้วยตัวเอง อย่างน้อยก็ขอให้ได้ช่วยเหลือคนอื่นบ้าง เผื่อมันจะลบล้างบาปที่เธอกำลังจะทำได้บ้าง
“อืมดี มั่นคงขึ้นเยอะ อย่างนี้สิค่อยสมกับคนที่เป็น้องชายของคราวน์เซนเลอร์แวนด์”
เหมือนจะชื่นชม แต่แววตาไม่ได้เป็แบบนั้นมันไม่คำว่าความใจดีหรือความเมตตาอยู่ในสมองของชายเืเย็นคนนี้
“แล้วเคยคิดไหมล่ะ ถ้าสักวันนายเป็หมอ แล้วมีไอ้แก่คนหนึ่งมาให้นายรักษาแล้ววันต่อมาฉันก็สั่งให้นายไปฆ่าไอ้แก่น่าเวทนาคนนั้น หึ เคยคิดไหมว่ามันจะเกิดเื่แบบนั้นขึ้นในสักวันเธอจะฆ่ามันลงเหรอ เพิ่งรักษาให้หายเมื่อวานแต่วันนี้ต้องมาฆ่าให้ตายนายทำมันได้เหรอ หรือว่าคิดไว้แล้วว่าจะขัดคำสั่งของฉัน”
“ผมเปล่า แต่ผมแค่........”เธอพยายามยกเหตุผลร้อยแปดเพื่อมาอ้าง แต่มันไม่มี สมองมันคิดไม่ออก
พรึบ ร่างบางทรุดตัวลงตรงหน้าผู้เป็ทั้งพี่ชายและเ้านายไม่ทางเลือกแล้ว ถึงมันจะดูเหมือนไร้ศักดิ์ศรี แต่สำหรับคนๆนี้เธอไม่เคยต้องรักษามันไว้ เมื่อเป็คิดจะเป็บ่าวผู้ซื่อสัตย์ก็ไม่ควรยึดถือศักดิ์ศรีกับคนที่เป็นายอีก
“ผมขอร้อง นี่คือสิ่งที่ผมอยากทำผมอยากรักษาคนอื่น อยากช่วย”
“แล้วผู้ป่วยที่เป็ศัตรูขของฉัน....นายจะทำยังไงกับมัน”
“ผมจะฆ่าเขาโดยไม่ลังเล”สบตาคราวน์อีกครั้งเพื่อยืนยันคำตอบ
“ดี จำคำพูดของนายไว้ ถ้าวันนั้นมาถึงแล้วนายผิดคำพูดมันจะไม่ใช่แค่ไอ้นั่นที่ตาย แต่นายก็ต้องตายตามมันไปด้วย”
“ขอบคุณครับ” เ้าตัวเอ่อเสียงแ่พยายามเก็บอาการให้เยือกเย็นอีกครั้ง ทั้งๆที่ในใจกำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นได้เรียนในสิ่งที่เธอรักอย่างนั้นเหรอ ได้เรียน จะได้เป็หมอแล้ว
ฝากติดตามด้วยนะคะ อาจจะมาช้าหน่อย สองสามวันมาที ต้องหาเวลาแต่งอีกเื่ด้วย
1K
![ราชันหมื่นมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706432209_2214917.webp)
