‘เฌอแตมป์’
สวัสดีค่ะทุกคน ฉันเฌอแตมป์ หรือจะเรียกเฌอ ก็ได้ ฉันอายุ 19 ปีแล้วค่ะตอนนี้บรรลุนิติภาวะแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังมาทำงานพิเศษอีกที่หนึ่งหลังจากทำงานที่สนามแข่งรถเสร็จแล้ว งานต่อไปของฉันก็คือ เสริฟอาหาร ไงคะทุกคน
ฉันเดินเข้ามาในร้านอาหารหรูเพื่อที่จะมาทำงานตามปกติ
“อ้าวน้องเฌอวันนี้มาไวกว่าปกตินะ” พี่ขวัญทักฉันขณะที่ฉันกำลังจะเอาชุดยูนิฟอร์มของทางร้านไปเปลี่ยน
“วันนี้มีคนใจดีเหมาของที่เฌอขายจนหมดเลยได้กลับไวค่ะ ทำไมวันนี้แขกไม่มีเลยคะพี่” ฉันถามออกไปเพราะตอนเดินเข้ามาหลังร้านเห็นรถจอดอยู่หลายคันข้างหน้าร้านแต่ไม่มีคนเลยเลยวันนี้คงได้กลับบ้านเร็วแน่ๆ
“พอดีเ้าของร้านเขามาทานอาหารที่ร้านน่ะ เลยปิดร้านทานแบบส่วนตัว”
“อ่อ ค่ะ งั้นเดี๋ยวเฌอเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วรีบมาช่วยนะคะ” ฉันเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำชีวิตฉันก็ปกติเหมือนนิยายน่ำเน่าทั่วๆไป แถมตลกร้ายกว่านั้น เมื่อรู้ว่าแม่ของตัวเองเป็ภรรยาน้อยของคนอื่น ฉันต้องทนอยู่บ้านของพ่อที่คุณเขาไม่ต้อนรับฉันและแม่สักเท่าไหร่ แต่จะทำยังไงได้ ฉันต้องไปอยู่เพราะแม่ของฉันป่วยต้องใช้เงินรักษาเป็จำนวนมาก พ่อฉันก็เลยยื่นข้อเสนอให้ฉันมาอยู่ที่บ้านของเขาเพื่อที่จะออกค่ารักษาของแม่ให้ทั้งหมด
“มาค่ะ โต๊ะไหนคะ” ฉันรับอาหารจากเชฟแล้วมองดูป้ายว่าต้องไปเสริฟโต๊ะไหน ได้เวลาทำงานของฉันแล้ว ฉันขอไปทำงานก่อนนะคะทุกคน
ตัดมาด้านซีนาย
“โอ๊ย!! เบาๆสิว่ะไอ้ไฟ มือมึงนี่หนักไม่เปลี่ยนเลยนะ” นายร้องเสียงหลงเมื่อไฟกำลังเอาเข็มจิ้มที่แขนของเขาอย่างหนักมือ
“แหมนาย ผมมือเบาสุดแล้ว ทีอย่างอื่นทนได้ ทีแค่เลขสิบเลข ร้องยังกับถูกยิงเลย” ไฟส่ายหัวแล้วก้มหน้าก้มตาสักต่อ
“คราวนี้ไปเอาแบบที่ไหนมาละครับ เบอร์โทรสาวลายมือน่ารักสะด้วย ถึงกับสักเอาไว้เลย คนนี้ต้องไม่ธรรมดาแล้วใช่มั้ยครับ”
“ใช่ คนนี้ไม่ธรรมดาสำหรับกู กูจะสักเก็บไว้เป็ความทรงจำของกู”
“อื้มม นายอย่าไปหลอกน้องเขานะครับผมรับไม่ได้”
“ไอ้ฟายกูเป็นายมึงนะ มึงต้องเข้าข้างกูสิ”
“ถ้านายทำไม่ถูกผมก็ไม่เข้าข้างหรอก อยู่เฉยๆนะครับ เหลือเลขสุดท้ายแล้ว”
“ครืดดดดดด” เสียงโทรศัพท์ของนายสั่นขึ้น เขาเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู
“เห้อ แม่กูโทรมาอีกละ” นายถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วกดรับสาย
(ฮัลโหลตานาย แกทำอะไรอยู่แม่โทรหาแกเป็ 10 ๆ สายแล้วนะ) เซร่าเเม่ของนายกรอกเสียงทันทีที่นายรับสาย
“ผมก็ไปทำงานไงครับแม่ ว่าแต่แม่โทรหาผมมีธุระอะไรครับ”
(ฉันจะโทรหาแกต้องมีธุระด้วยหรอไอ้ลูกคนนี้ วันนี้มาทานข้าวกับแม่หน่อย ยัยนีน พึ่งบินกลับมา แกมาทานข้าวให้พร้อมหน้าพร้อมตากับแม่สักมื้อได้มั้ย)
“แต่แม่ครับวันนี้ผมมีนัดกับไอ้ธาม วันหลังได้มั้ย”
(ไม่ได้!! ถ้าแกไม่มาฉันจะโทรหาหนูนีน่าให้ไปตามแกถึงที่เลย)
“ไม่ครับๆ โถ่วววแม่ แม่ก็รู้ว่าผมไม่รู้เื่หมั้นอะไรเลยด้วยซ้ำ ปู่ก็นะ จับผมหมั้นั้แ่ยังเป็วุ้นอยู่เลย เห้อ เจอกันครับ ส่งโลมาให้ผมด้วย”
(ก็แค่นั้น รีบมาล่ะแม่จะรอ) เซร่าวางสายลง ข้อความของนายก็ดังขึ้น
“คุณหญิงหรอครับ” ไฟถามขึ้นแล้วกำลังเก็บอุปกรณ์ที่ทำให้นายของเขาเสร็จเรียบร้อย
“จะมีใครล่ะ พี่ซานีนกลับมาแล้ว กูจะไปหาพี่สาวสุดสวยของกูสักหน่อย มึงไปดูงานแทนกูให้เรียบร้อย เสร็จแล้วก็ไปรับนีน่า ที่มหาลัยให้กูด้วย” นายบอกไฟออกไปอย่างหัวเสีย เขาถูกคลุมถุงชนจากปู่ของเขาั้แ่ยังเป็วุ้นอยู่ในท้องของเซร่าอยู่เลย แถมครอบครัวของฝ่ายนั้นดูจะชอบเขาเอามากๆ ไม่รู้ว่าชอบที่เงินหรือชอบที่อะไรกันแน่
“ผมอีกแล้วหรอครับนาย ผมไม่อยากไปเจอยัยประสาทนั่นเลย ไมเกรนผมจะขึ้นละนะครับถ้าใหเลือกไปรับยัยนั้นกับเลี้ยงหมา10ตัวผมยอมเลือกน้องหมาเลยนะครับ” ไฟส่ายหน้าเบาๆ
“เอาน่า เผื่อเธอจะถูกใจมึงขึ้นมากูเชียร์ๆ” นายตบบ่าไฟ แต่ไฟก็เขี่ยมือนายออก
“ขอบคุณมากครับ แต่ผมไม่เอาดีกว่า แต่งกับนายนั่นแหละดีแล้ว” ไฟยิ้มร่าแล้วเดินผ่านหน้านายของเขาไป
“ไอ้ฟาย ไอ้นี่นิ” นายชี้นิ้วไปที่ไฟอย่างคาดโทษ แล้วหยิบกุญแจรถคันใหม่ของเขาเพื่อขับไปหาแม่ของเขาที่ร้านอาหารที่เซร่านัดไว้
นายใช้เวลาขับรถประมาณครึ่งชั่วโมงเขาก็มาถึงร้านอาหารหรูของบ้านเขาเองที่แม่ของเขานัดไว้ เขาก้าวลงจากมอเตอร์ไซต์สีดำคันโปรด แล้วถอดเสื้อคลุมพาดเอาไว้ที่รถของเขาเผยให้เห็นแขนของเขาที่เต็มไปด้วยรอยสักลวดลายต่างๆรวมถึงลายใหม่ที่เป็ลายมือของเด็กสาวที่เขาพึ่งสักเสร็จเมื่อกี้ด้วย
นายเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปอย่างผ่อนคลาย สายตากวาดๆรอบๆร้าน เขาไม่เห็นลูกค้าคนอื่นสักคนที่อยู่ในร้าน
“สงสัยเล่นใหญ่อีกแล้วคุณเซร่า” เขาพูดเบาๆแล้วเดินตรงไปโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่มีครอบครัวของเขานั่งรออยู่
“ซีนายทางนี้” ซานีนเมื่อเห็นน้องชายของตัวเองกำลังเดินเต็มความสูงเข้ามาก็โบกมือเรียก เธอไปอยู่ต่างประเทศเพื่อไปเรียนบริหารมาบริหารงานของครอบครัวตัวเองจนตอนนี้เธอเรียนจบแล้วพร้อมที่จะมาทำงานให้กับครอบครัวแล้ว
“ไม่เจอกันนาน ไม่มีพี่เขยมาฝากผมเลยอ่อ” นายเดินมาแล้วหยิบกุ้งขึ้นมากิน
“ตานาย โตขนาดนี้แล้วอย่าทำเหมือนเด็กๆ”เซร่าตีมือลูกชายของตัวเอง
“เอ้า ก็มีแต่ครอบครัวเราทั้งนั้น ใช่มั้ยครับคุณพ่อ”นายหันไปหาพ่อของตัวเองที่ทำหน้าเอือมระอาอยู่ตรงหน้า แล้วเขาก็นั่งลงข้างๆพ่อของเขา
“ไม่มีหรอกย่ะ ใครเขาจะมากล้าจีบฉัน น้องชายก็โหดขนาดนี้ แถมคุณพ่อก็ยังหวงฉันด้วย ชาตินี้จะมีหรือป่าวก็ไม่รู้” ซานีนจีบปากจีบคอพูดใส่นาย
“ให้มันน้อยๆหน่อยยัยนีน ที่พ่อหวงเพราะพ่อไม่อยากให้แกถูกหลอก น้องชายแกก่อกรรมไว้เยอะเดี๋ยวจะไปตกที่แกเสียหมด” แดเนียล พ่อของนายเอ่ยขึ้นอย่างขำขัน
“ไม่เกี่ยวกับผมคร๊าบ พี่นีนไม่มีใครเอามากกว่า”
“ไอ้นาย แกพูดให้มันดีๆนะ ไม่งั้นฉันจะเสยหน้าแกตอนนี้ละ” ซานีนตีน้องชายของตัวเองยกใหญ่
“โอ๊ยๆ !แม่ ลูกสาวแม่ทำผมอ่ะ”
“ทำให้มันแรงๆเลยลูก ปากคอเราะร้าย” เซร่าพูดไปด้วยขำไปด้วย
“ขออนุญาติเสริฟอาหารนะคะคุณผู้หญิง”ขณะที่ครอบครัวของนายกำลังพูดคุยหยอกล้อกันด้วยความคิดถึง ก็ถูกขัดด้วยพนักงานเสริฟอาหารสองคนเสียก่อน
“เชิญจ๊ะ” เซร่ายิ้มอย่างอ่อนหวานส่งไปให้
“ขออนุญาตินะคะ”เฌอชะงักเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้าที่เธอกำลังจะเสริฟอาหารเป็คนคนเดียวกันกับที่เหมาเบียร์ของเธอไปเมื่อเย็นนี้ เธอสั่นเล็กน้อยเพราะสายตาของนายจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางสายตา แดเนียลสังเกตุลูกชายของเขาถึงกับยิ้มที่มุมปากแล้วตักอาหารขึ้นกินโดยมองลูกชายของตัวเองเป็ระยะๆ
“ทานให้อร่อยนะคะ” น้ำเสียงใสๆของเฌอดังขึ้นทำให้นายสะดุ้งเล็กน้อย
“ขอบใจจ๊ะหนู พนักงานที่ร้านมีกี่คนล่ะ ไม่รวมเชฟ ” แดเนียลเอ่ยขึ้น จนเซร่าต้องวางช้อนลงแล้วมองไปที่สามีตัวเอง
“อะเอ่อ มี 15 คนค่ะ”เฌอตอบตะกุกตะกัก
“งั้นไปเรียกพนักงานทั้งหมดมาทานอาหารได้เลย มื้อนี้ฉันเลี้ยงตอบแทนที่พวกเธอทำงานหนักมาทั้งเดือนเอง” แดเนียบตอบ นายมองหน้าพ่อของเขาอย่างรู้ทัน เขายิ้มร่าให้พ่อของเขา
“เอ่อคือว่า…”เฌอกำลังจะพูดขึ้น
“ไปเถอะจ๊ะหนูร้านนี้เป็ของฉันเอง พวกเธอไปเรียกพนักงานมานั่งโต๊ะให้หมด เดี๋ยวเชฟเขารู้หน้าที่ของเขาเอง” เซร่าโบกมือเล็กน้อยให้กับเฌอ
“ดะได้ค่ะ..”เฌอตอบแบบงงๆ แล้วเดินกลับไปเรียกเด็กเสริฟทั้งหมดให้ออกมานั่งตามที่แดเนียลสั่ง
“พ่อ…รู้ใจผมจริงๆ” นายกระซิบพ่อของเขา
“ฉันเป็พ่อแกนะ แค่มองตาก็เห็นไปถึงข้างในละ ถูกใจหรือไง” แดเนียลกระซิบกลับเพราะกลัวเซร่าจะได้ยิน
“ถูกใจครับ พ่อดูนี่” นายนกรอยสักขี้นโชว์พ่อของเขาอย่างเ้าเล่ห์ แดเนียลขมวดคิ้ว
“ผมได้เบอร์โทรเธอมาแล้วด้วย ลูกพ่อมันเจ๋งขนาดไหน พ่อรีบจัดการน้องนีน่าให้ผมเลย ก่อนจะที่ผมจะหนีไปนะ”
“เหอะ!!ไปบอกปู่แกนู้น”
“กระซิบกระซาบอะไรกันคะพ่อลูกคู่นี้ วันนี้มีแต่เื่ให้ฉันปวดหัว หวังว่าจะไม่พากันวางแผนอะไรใช่มั้ยคะ”เซร่ามองอย่างจับผิด
“มันแน่นอนอยู่แล้วค่ะคุณแม่ คุณพ่อกับตานายไว้ใจไม่ได้” ซานีนเสริมกลับ
“ทานๆ เดี๋ยวจะเย็นหมด” แดเนียบเฉไฉแล้วตักอาหารให้กับภรรยาสุดที่รักของเขาเพื่อกลบเกลื่อนทันที
2K
