ซันนี่ขับรถมาเจอที่ ที่วินมอเตอร์ไซค์ ชอบรวมตัวกันพอดี เขาจึงจอดรถถาม
"พี่คะ หนูมีอะไรจะถามหน่อยค่ะ" ซันนี่ลดกระจกลงเพื่อถามทางกับเหล่าพี่วิน
แล้วก็มีพี่วินคนหนึ่งลุกขึ้นและเดินตรงเข้ามาหาฉันอย่างสงสัย
"ว่าไงครับผม" พี่วินเอ่ยถามกลับมา
"ก่อนหน้านี้มีคนตัวเล็กขาวๆมาใช้บริการที่นี่มั้ยคะ"
"ตัวเล็กๆขาวๆหรอ" พี่วินยืนนึก
"อ๋อ"
"คะ?" ฉันเอ่ยถามอีกครั้งเผื่อได้ข้อมูลเพิ่มเติม
"มีอยู่คนหนึ่งนะน้อง ไม่รู้ว่าใช่มั้ย"
"พี่ลองบอกมาก่อนก็ได้ค่ะ ว่าเขาไปไหน"
"บริษัท รินณดา ถ่าพี่ฟังไม่ผิดนะ"
"ขอบคุณมากๆค่ะ
ซันนี่เปิดดูGPSในโทรศัพท์ก็พบที่หมายพอดี โชคดีที่อยู่ไม่ไกลมาก สักประมาณ 5 ทาทีถึงแล้ว เขาจึงรีบบึ่งรถออกไปอย่างรวดเร็ว
"ห๊ะไปแล้วหรอ รีบอะไรของเค้าขนาดนั้น" พี่วินยืนเกาหัวตัวเองและพูดออกไปอย่างใเพราะว่าเห็นคนที่มาถามขับรถออกไปอย่างไวมาก แล้วเขาก็กลับไปนั่งที่ของเขาเหมือนเดิม
*ระหว่างทางซันนี่ก็เผลอคิดอะไรไปเรื่อยไป*
ห้องนอนซันนี่
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด เสียงสั่นโทรศัพท์มือเธอที่วางอยู่บริเวณโต๊ะทำงานของซัน ซึ่งบนโต๊ะเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ต่อเชื่อกับคอมพิวเตอร์ และยังมีคีบอร์ดเรืองแสงคู่ใจของซัน
*แม่*
กดรับสาย
"ว่าไงคะ"
"ซันนี่จ๊ะแม่คิดถึงลูกจังเลย กลับเราเมื่อไหร่ลูก ทุกคนในบ้านคิดถึงลูกนะ" เสียงจากโทรศัพท์ที่มาจากมารดาของเขา ไม่ต้องเดาหรอกที่โทรมาต้องมีเื่อะไรสักอย่างแน่ๆ เพราะปกติทางบ้านไม่เคยติดต่อฉันเลย ถ้าไม่มีเื่สำคัญคงไม่โทรมาหรอก ไม่รอช้าเขาเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน
"มีเื่อะไรก็รีบบอกมาเถอะค่ะ ไม่ต้องอ้อม"
มารดาผู้รู้นิสัยลูกตัวเองดี ก็หัวเราะออกมาเบาๆ
"หึ หึ หึ"
"รู้ก็ดีละงั้นแม่ขอพูดตรงๆเลยละกัน พ่อกับแม่อยากให้ลูกกลับมาบ้านด่วน เพราะมันใกล้จะถึงเวลาเต็มทีละ ที่ลูกจะต้องหมั้นกับลูกเพื่อนพ่อ" เสียงจากสายทำให้เขาหัวเสีย เพราะเขาเคยพูดกับฉันเื่นี้มาโดยตลอด พูดซ้ำๆย้ำๆ จนฉันเบื่อ มันน่ารำคาญมาก และฉันจะปฏิเสธไปกี่ครั้งมันก็ไม่มีประโยชน์ เพราะยังไงฉันก็ต้องแต่ง นี่คือเหตุผลที่ฉันหนีอออกจากบ้านเพื่อมาอยู่ตัวคนเดียว ครอบครัวของฉันทำธุรกิจเกี่ยวกับการส่งออกเพรชออกไปต่างประเทศ ทำให้ครอบครัวของฉันมีฐานะระดับนึง และพ่อก็ได้ลงทุนกับลุงทิกเกอร์ และนี่ก็เป็ต้นเหตุที่ทำให้ฉันต้องหมั้นกับคนที่ตัวเองไม่เคยรู้จัก ไม่เคยพบปะและไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
"หนูบอกแล้วไงคะว่าไม่ ก็คือไม่ แม่ไม่เข้าใจหรอว่าการแต่งงานกับคนที่เราไม่ได้รักมันไม่มีความสุข ยังไงก็เถอะ หนูไม่มีทางยอมหรอกค่ะ" ฉันพูดพลางพร้อมน้ำตาไหลขณะที่ตอบโต้ออกไป
"แกอย่ามาพูดยากนะ แต่งๆไปเดี๋ยวก็รักกันเอง แกอย่าคิดนะว่าการที่แกหนีออกจากบ้านแล้วจะรอดตลอด ต่อให้แกจะเปลี่ยนที่ใหม่กี่ที่ ฉันก็ตามแกจนเจอเหมือนเดิม" แม่พูดขู่ฉันด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ไม่มีแม้แต่จะเห็นใจ ทั้งที่ฉันก็ร้องไห้ขนาดนี้ ใจร้าย ใจร้ายมาก เธอคือปีศาจที่อยู่ในบ้าน ฉันเกลียดแม่ตัวเอง เกลียด เกลียด เกลียด หือๆ ฉันร้องไห้และพูดกับตัวเองในใจ
"แม่ใจร้าย หนูเกลียดแม่"
"ไม่รู้แหละ ฉันให้เวลาแกถึงแค่อาทิตย์นี้ ไม่งั้นฉันจะตัดแกออกจากมรดก" แม่พูดขู่ฉันอีกครั้ง
"ยังไงหนูก็ยืนยันคำเดิม และหนูจะหนีไปให้ไกลจากที่นี่ด้วย"
"ก็คอยดูละกัน ฉันจะคอยดูว่าแกจะไปได้ไกลสักกี่น้ำ"
ตัด สายถูกตัดไป
หลังจากวางสายฉันก็นั่งมองตัวเองที่หน้ากระจก แล้วร้องไห้ออกมาเป็สายน้ำ ที่ไหลไม่รู้ว่าจะหมดเมื่อไหร่ ได้แต่โทษตัวเองที่เกิดมา ได้แต่โศกเศร้าเสียใจที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ และไม่มีอิสระเป็ของตัวเองบ้างเลย
บ้านของพ่อแม่ซันนี่
"คุณลูกร้องไห้ ฉันสงสารลูก" แม่ร้องไห้พร้อมกับกอดพ่อ
"ไม่เป็ไรนะคุณ สักวันลูกจะเข้าใจเราเอง" พ่อพูดปลอบใจแม่พร้อมกับกอดแม่ที่ร้องไห้แน่น
"ทั้งที่เราก็เลือกสิ่งดีๆให้กับลูก ทำไมถึงไม่เข้าใจกันเลยนะ"
"หือๆๆๆๆ"เสียงร้องไห้สะอื้นจากผู้เป็แม่
ซันนี่นึกถึงเื่ราวที่เลวร้ายก่อนหน้านี้ไม่นานนักระหว่างขับรถเขาได้เปิดเพลงร็อคที่เขาชอบ แต่ก็ไม่เป็ผลเขาเอาแต่ถึงถึงเื่นี้ ความเร็วในการขับรถเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็แปลก ที่ขับเร็วแ
ละอันตรายแบบนี้แต่ยังถึงหน้าบริษัท ที่เลมอนมาสมัครงาน ได้ทัน พอดี
จบตอนแล้วค่ะ เป็กำลังใจให้นักเขียนมือใหม่คนนี้หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ
10K
