เหนือเต๋าทั้งปวง

        เห็นหลิงหยวนกลับมาอย่างปลอดภัยแถมยังสามารถช่วยเหลือชายชราขาเป๋ได้ชาวบ้านก็พากันยินดีหลิงหยวนได้นำสิ่งประดิษฐ์มากมายออกมาเพื่อมอบให้กับหมู่บ้านแห่งนี้ทั้งถังขนาดใหญ่ที่สามารถเปลี่ยนน้ำใสแม่น้ำและน้ำฝนให้กลายเป็นน้ำสะอาดบริสุทธิ์จนเทียบได้กับน้ำวิญญาณของสำนักผู้ฝึกตนสำหรับคนธรรมดาน้ำวิญญาณสามารถช่วยรักษาโรคและฟื้นฟูร่างกายได้ดี

        ไม่เพียงแค่นั้นหลิงหยวนยังสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่ช่วยเตรียมดินในการปลูกข้าววิญญาณซึ่งช่วยให้ชาวบ้านไม่ต้องเหนื่อยทำเองเพียงแค่ควบคุมเล็กน้อยสิ่งประดิษฐ์นี้ก็จะทำหน้าที่เอง

        “เหลือเชื่อเกินไปสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้คือของวิเศษที่เหล่าเซียนใช้กันงั้นเหรอ”ผู้ใหญ่บ้านกล่าวด้วยแววตาตื่นเต้น

        “ไม่ใช่สิ่งนี้ไม่ใช่ของวิเศษที่พวกเซียนใช้กันแต่เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่เผ่ามนุษย์สมันก่อนสร้างขึ้นสิ่งเหล่านี้ถูกสร้างโดยมนุษย์ธรรมดาไม่ใช่ผู้ฝึกตน” หลิงหยวนกล่าว

        “เรื่องจริงเหรอมนุษย์ธรรมดาจะสร้างของเหล่านี้ขึ้นมาได้อย่างไร” คนในหมู่บ้านนึกภาพไม่ออกจริงๆว่ามนุษย์ในสมัยก่อนต้องเก่งแค่ไหนถึงสร้างของเหล่านี้ได้

        “นี่เป็นความจริงข้าที่ได้รู้เรื่องนี้ก็ตกใจเหมือนพวกท่านแต่เมื่อลองศึกษาดูกลับพบว่ามันเป็นความจริงและข้าต้องการจะฟื้นฟูมรดกของมนุษย์อย่างวิชากลไกขึ้นมาใหม่” หลิงหยวนกล่าว

        “ดีดี หลิงหยวนของพวกเราเก่งมากจริงๆหากมีสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้อยู่หมู่บ้านของพวกเราต่อให้ไม่มีคนหนุ่มคนแก่ๆอย่างพวกเราก็คงอยู่รอดได้”ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

        “ไม่แน่ในอนาคตคนหนุ่มพวกนั้นก็คงไม่อยากจากไปไหนแล้ว”ชายชราขาเป๋หัวเราะ

        “แน่นอนสักวันหมู่บ้านของพวกเราจะต้องรุ่งเรืองขึ้นแน่ก่อนอื่นข้าจะติดตั้งสิ่งประดิษฐ์ให้พวกท่านก่อนและข้ายังทำสิ่งประดิษฐ์ประเภทอาวุธขึ้นมาอีกด้วยหวังว่ามันจะช่วยพวกท่านในยามที่สัตว์อสูรหลุดออกมาโจมตี”หลิงหยวนกล่าว

        หลิงหยวนใช้เวลาหลายวันช่วยติดตั้งสิ่งประดิษฐ์ต่างๆด้วยตัวเองและสอนพวกชาวบ้านใช้งานเมื่อมีสิ่งประดิษฐ์ของหลิงหยวนชาวบ้านก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำดื่มและน้ำใช้รวมถึงการปลูกข้าววิญญาณ

        ด้วยสิ่งประดิษฐ์ของหลิงหยวนทำให้พวกเขามีเวลาว่างทำหลายที่ตัวเองชอบมากขึ้นและรอบๆหมู่บ้านหลิงหยวนติดตั้งหน้าไม้ขนาดใหญ่เอาไว้ซึ่งเอาไว้ใช้ยามสัตว์อสูรบางตัวหลุดออกมา

        “นั่นมันอะไร”

        “สมบัติงั้นเหรอไม่น่าใช่ลงไปดูเถอะ”ขณะนั้นเองศิษย์ของสำนักอวี้ฮวาที่คอยตรวจตราหมู่บ้านต่างๆก็สังเกตเห็นจึงพากันหยุดเท้าและเข้ามาในหมู่บ้าน

        “พวกเจ้านี่มันอะไรกันใครเป็นคนสร้างงั้นเหรอ” ศิษย์สายในของสำนักอวี้ฮวากล่าว

        “ท่านเซียนสิ่งนี้ถูกเรียกว่าสิ่งประดิษฐ์เป็นหลิงหยวนของพวกเราสร้างขึ้นมาเขาเองก็เป็นศิษย์ของสำนักอวี้ฮวาของพวกท่าน”ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

        “หลิงหยวน.....ศิษย์พี่หลิงจากยอดเขาเมฆา”สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปพวกเขาย่อมเคยได้ยินชื่อของหลิงหยวนเพราะถึงอย่างไรในการทดสอบสำนักหลิงหยวนถูกมองว่าเป็นอันดับหนึ่งเพราะสามารถเอาชนะศิษย์สายตรงคนอื่นๆได้แม้พวกเขาจะไม่ได้เห็นกับตาแต่ผู้อาวุโสในสำนักต่างยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเป็นความจริง

        “พวกเจ้าเป็นศิษย์สายในงั้นเหรอ”หลิงหยวนที่กำลังติดตั้งสิ่งประดิษฐ์ก็เดินออกมา

        “ศิษย์พี่หลิงข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะอยู่ที่นี่ แต่ว่าสิ่งนี้คือ” ศิษย์ทั้งสองมองไปยังถังน้ำขนาดใหญ่เท่ากับบ้านหลังหนึ่งและมีท่อขนาดใหญ่ต่อยาวลงไปในแม่น้ำอีกด้วย

        “มันคือสิ่งประดิษฐ์ที่ช่วยแปรสภาพน้ำให้บริสุทธิ์และสะอาดเป็นความรู้จากวิชากลไกในยุคโบราณ” หลิงหยวนกล่าว

        “วิชากลไกข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยเป็นวิชาเซียนโบราณงั้นเหรอ”ศิษย์ทั้งสองเผยสีหน้างุนงง

        “ไม่ใช่วิชากลไกเป็นวิชาที่มนุษย์ธรรมดาได้รับมาจากเทพธิดาคนหนึ่งจากนั้นมนุษย์ก็นำมาปรับปรุงและประยุคต์ใช้เอาเป็นว่าของพวกนี้ช่วยให้ผู้คนไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำดื่ม” หลิงหยวนกล่าว

        “แบบนี้นี่เอง”ทั้งสองพยักหน้าด้วยตวามตื่นเต้น

        “เจ้าสามารถรายงานไปที่สำนักได้และบอกว่าข้าเป็นผู้จัดหาและติดตั้งเครื่องมือเหล่านี้เองและในอนาคตก็อย่าให้ศิษย์ที่ทำหน้าที่เหมือนกับพวกเจ้ามายุ่งกับสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้เพราะหากมันพังการซ่อมแซมย่อมไม่ง่าย”หลิงหยวนกล่าว

        “พวกเราเข้าใจแล้วศิษย์พี่เชิญทำงานเถอะพวกเราจะไปตรวจสอบที่อื่นต่อแล้วส่วนเรื่องนี้ทางเราจะแจ้งสำนักและศิษย์คนอื่นๆไม่ให้มาวุ่นวายอย่างแน่นอน”ศิษย์สายในทั้งสองกุมมือก่อนจะทะยานจากไป

        “หลิงหยวนเจ้ามีสถานะเช่นไรในสำนักกันแน่ปกติศิษย์เหล่านั้นค่อนข้างยิ่งยโสไม่เห็นใครอยู่ในสายตาแต่พวกเขากลับดูเหมือนจะเกรงใจเจ้ามาก”ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

        “ข้าไม่ได้มีสถานะสูงอะไรแต่อาจารย์ของข้ากลับมีสถานะสูงมากในสำนักทุกคนก็เลยเกรงใจข้า”หลิงหยวนกล่าว

        “หลิงหยวนของพวกเราวาสนาดีก็เป็นแบบนี้แหละเอ๊ะนั่นน้ำไหลออกมาแล้ว” ชาวบ้านพากันมองหลิงหยวนที่ทำการเปิดใช้งานเครื่องแปรสภาพน้ำไม่นานน้ำที่ใสสะอาดก็ไหลออกมาค่ายกลที่หลิงหยวนสลักเอาไว้ในตัวถังช่วยขจัดสิ่งสกปรกทั้งหมดออกไปทำให้น้ำสะอาดบริสุทธิ์และสามารถดื่มได้

        “อืมเหมือนกับน้ำบนภูเขา พวกท่านลองชิมดู” หลิงหยวนยิ้มและยื่นชามที่ใส่น้ำให้ผู้ใหญ่บ้าน

        “จริงด้วยเป็นน้ำที่ดื่มแล้วสดชื่นจริงๆแบบนี้พวกเราก็ไม่ต้องหลังปวดหลังแข็งไปตักน้ำที่แม่น้ำแล้วส่วนหน้าแล้งก็ไม่ต้องกังวลว่าน้ำดื่มจะหมด”พวกชาวบ้านพากันยิ้มอย่างมีความสุข

        “ยอดเยี่ยมเวลาเพียงไม่นานก็สร้างของเหล่านี้ขึ้นมาได้ไม่ผิดหวังที่ข้ามอบมรดกที่ล้ำค่าที่สุดของหอตำรามนุษย์ให้กับเขา” บนท้องฟ้าชายชราที่เป็นผู้ดูแลหอตำรามนุษย์มองลงมายังหมู่บ้านที่หลิงหยวนอยู่ก่อนจะยิ้มและพยักหน้า

        “นั่นคือคนที่ท่านปู่มอบมรดกของเผ่ามนุษย์ให้งั้นเหรอ”หญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากมิติมองไปยังหลิงหยวนที่กำลังติดตั้งสิ่งประดิษฐ์ชิ้นอื่นๆ

        “ไม่ผิดในตอนที่ข้าเห็นแววตาของเขาเวลาศึกษาวิชากลไกข้าก็สัมผัสได้ถึงความกระหายความกระหายที่จะเรียนรู้ ความตั้งใจที่อยากจะสร้างสิ่งนั้นให้สำเร็จข้าจึงตัดสินใจมอบมรดกของเผ่ามนุษย์ให้เขาและเขาก็ไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”ชายชราหันมามองหลานสาวของตนที่แต่งตัวในชุดสีเงินมีผ้าปิดดวงตาทั้งสองเส้นผมสีขาวของนางไม่ได้เกิดจากที่นางอายุมากแล้วแต่เพราะวิชาที่นางฝึกทำให้เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาว

        “เช่นนั้นข้าก็เริ่มจะสนใจแล้ว”หญิงสาวเปิดผ้าปิดตาออกเผยให้เห็นดวงตาสีทองที่งดงามดวงตาของนางราวกับสามารถมองเห็นโชคชะตาของโลกใบนี้ได้นางจ้องมองมาที่หลิงหยวนก่อนจะโคจรวิชาเนตรแห่งโชคชะตาหมายจะมองให้ทะลุถึงตัวตนของหลิงหยวน

        “นี่มัน”แต่พริบตานั้นเองเมื่อนางพยายามค้นหาตัวตนที่แท้จริงของหลิงหยวนนางก็เห็นว่าภายในร่างของหลิงหยวนมีหลิงหยวนอีกคนที่มีเส้นผมสีทองดวงตาสีทองอันงดงามกลิ่นอายที่ทำให้โชคชะตาต้องสยบราวกับฟ้าดินแห่งนี้ต่างหวาดเกรงและเคารพเขา

        “อย่าได้มองนานเกินไปนักมันไม่ดีต่อดวงตาของเจ้า”หลิงหยวนผมสีทองและตาสีทองกล่าวขึ้นก่อนจะยื่นฝ่ามือออกมาปิดดวงตาทั้งสองของนาง

        “อึก!!!!!!!!!!!”หญิงสาวถึงกับครางเสียงเบาเหงื่อเต็มใบหน้าเมื่อครู่นางรู้สึกกดดันจนหายใจไม่ออกนางไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ

        “เกิดอะไรขึ้นเจ้าเห็นอะไร”สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปเพราะปกติหลานสาวของตนไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนแม้แต่ประมุขของแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ยังถูกหลานสาวของตนมองได้อย่างทะลุ

        “ข้าไม่รู้เหมือนกันมันเลือนรางแต่ยิ่งใหญ่ เขาราวกับมีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ปกป้อง ไม่สิยอมสยบมากกว่าราวกับว่าโชคชะตาของโลกใบนี้เป็นของเขาเป็นเขาที่ควบคุม” หญิงสาวกล่าว

        “ดูเหมือนชายคนนี้จะไม่ธรรมดาเสียแล้วแม้แต่เนตรแห่งโชคชะตาในตำนานก็ไม่อาจมองทะลุตัวตนที่แท้จริงได้เช่นนั้นไม่เป็นไรการที่เจ้าไม่ได้รู้สึกว่าเด็กคนนี้ชั่วร้ายแสดงว่าเป็นเรื่องดีเผ่ามนุษย์มีคนเช่นนี้สืบทอดมรดกก็น่าจะรุ่งเรืองขึ้นในอนาคต” ชายชรากล่าว

        “เช่นนั้นท่านจะกลับตำหนักเทียนจีเลยหรือไม่”หญิงสาวตั้งสติก่อนจะนำผ้าปิดตามาปิดไว้เหมือนเดิมผ้านี้ไม่ธรรมดามีพลังในการปิดผนึกเอาไว้ทำให้พลังของเนตรแห่งโชคชะตาถูกระงับเอาไว้

        “นั่นสินะควรจะกลับไปได้แล้วจริงๆ มรดกก็มีคนสืบทอดไปแล้วแถมอีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวัง”ชายชรากล่าว

        “เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะในอนาคตผู้สืบทอดมรดกของมนุษย์ผู้นี้จะต้องสร้างความสั่นสะเทือนให้กับโลกแห่งการบำเพ็ญแน่”หญิงสาวนึกถึงรูปร่างของหลิงหยวนที่มีเส้นผมสีทองอันงดงามราวกับเทพดวงตาสีทองอันไร้ความรู้สึกหลิงหยวนไม่ได้มีเจตนาร้ายตอนที่นางคิดจะแอบมองตัวตนของเขาเพียงแค่ปิดตานางเบาๆอย่างอ่อนโยนเท่านั้นหากหลิงหยวนผมทองต้องการทำร้ายนางเกรงว่าเนตรของนางคงถูกทำลายไปแล้ว

        “ตกลงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่นะ”หญิงสาวมองหลิงหยวนอีกครั้งก่อนจะร่ายวิชาเปิดช่องทางมิติและหายตัวจากไปพร้อมกับชายชรา

        หลิงหยวนที่กำลังติดตั้งสิ่งประดิษฐ์รู้สึกเหมือนถูกมองจึงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแต่ก็ไม่พบอะไรจึงตั้งใจทำงานของตนต่อไป

        ครึ่งเดือนหลิงหยวนก็ติดตั้งสิ่งประดิษฐ์ทั้งหมดจนครบและเดินทางกลับสำนักตอนนี้ความกังวลเกี่ยวกับชาวบ้านก็ถูกคลี่คลายแล้วส่วนสำนักอวี้ฮวาที่ได้รับรายงานก็เคยส่งผู้อาวุโสมาตรวจสอบเมื่อเห็นว่าไม่ได้เสียหายอะไรก็ปล่อยให้หลิงหยวนทำตามใจแต่เจ้าสำนักสั่งอย่างเข้มงวดให้ส่งคนมาคอยปกป้องคนในหมู่บ้านแห่งนี้เอาไว้อย่างลับๆห้ามไม่ให้ใครเข้ามาก่อกวน

        “นี่มันอะไรกันเมื่อเดือนก่อนข้ามายังไม่เห็นสิ่งนี้เลยไม่ใช่เหรอ” พ่อค้าที่นำสินค้ามาขายพากันตื่นตระหนก

        “นี่คือสิ่งประดิษฐ์ที่หลิงหยวนของพวกเราสร้างขึ้นมาให้”ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

        “โอ้มันยอดเยี่ยมมากหากนำไปขายที่เมืองหลวงจะต้องได้กำไรมหาศาลแน่หลิงหยวนที่ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนข้าอยากจะพบเขา” เหล่าพ่อค้าพากันมีแววตาเป็นประกาย

        “หลิงหยวนของพวกเราเป็นศิษย์ของสำนักอวี้ฮวาหากอยากไปพบก็ต้องไปที่สำนักเท่านั้น”ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

        “ศิษย์ของสำนักอวี้ฮวาเช่นนั้นก็คงยากแล้วพวกข้าจะไปมีสิทธิ์พบตัวตนเช่นนั้นได้อย่างไร น่าเสียดายจริงๆ”เหล่าพ่อค้ากล่าว

        ไม่นานสิ่งประดิษฐ์ของหลิงหยวนก็ถูกเล่าต่อไปยังเมืองหลวงและเข้าหูขุนนางหลายคนบางคนถึงกับเกิดความโลภขึ้นมาส่งคนมาปล้นสิ่งประดิษฐ์ของหลิงหยวนแต่โชคดีที่มีผู้อาวุโสในสำนักอวี้ฮวาถูกส่งมาคุ้มกันอย่างลับๆนักฆ่าที่พยายามเข้ามาในอาณาเขตหมู่บ้านถูกสังหารทั้งหมด

        “ดูเหมือนความกังวลของท่านเจ้าสำนักจะเป็นจริงแล้วพวกคนโลภเหล่านี้เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว คงต้องรายงานกลับไปสักหน่อยหากให้ข้าสังหารไปเรื่อยๆเช่นนี้เกรงว่าจะไม่ใช่ทางออกที่ดี”ผู้อาวุโสของสำนักอวี้ฮวากล่าว