เวลา 27 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว...สวี่หยุนและลู่เหมยใช้เวลาทั้งหมดในการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ลู่เหมยมักพาสวี่หยุนไปวาดรูปพร้อมกับตนเองตามสถานที่ต่างๆเป็ประจำ สวี่หยุนและลู่เหมยใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานแทบจะลืมสิ้นวันเวลาต่างๆ..แต่สุดท้ายมันก็ใกล้จะสิ้นสุดลงเต็มที...ใน่คํ่าของคืนที่ 28 สวี่หยุนและลู่เหมยนั่งเคียงข้างกันอยู่ที่โต๊ะด้านนอกที่สวี่หยุนเป็คนทำขึ้นมาเอง...
"อีกแค่ 2 วันเองหรือ...?" ลู่เหมยพึมพำออกมาด้วยนํ้าเสียงที่เจือปนความโศกเศร้าอยู่ภายใน...
"อืม.." สวี่หยุนกล่าวตอบด้วยความเศร้าเสียใจสุดพรรณนา..ทั้งคู่ต่างก็ใช้ชีวิตด้วยกันมาเป็เวลาปีกว่าๆ..แต่เป็ปีที่ทั้งคู่ต่างรู้สึกเหมือนกับยาวนานทั้งชีวิต...
"...ท่านจำสัญญาระหว่างเราได้ทั้งหมดใช่ไหม?" ลู่เหมยกล่าวถามออกมาก่อนเอียงคอไปซบกับไหล่ของสวี่หยุน
"..แน่นอนอยู่แล้วสิ!" สวี่หยุนกล่าวตอบพร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยนมาทางลู่เหมย
"...หากท่านกลับมาแล้ว..เราจะไม่แยกกันอีกแล้วใช่ไหม?" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างช้าๆ
"...ข้าไม่รู้..แต่ถ้าเป็ไปได้..ข้าก็อยากให้เป็เช่นนั้น.." สวี่หยุนกล่าวตอบออกมาพร้อมกับยกมือไปลูบหัวของลู่เหมย
"...ข้าอยากพาท่านไปพบท่านแม่เหลือเกิน..บางทีท่านอาจจะชอบท่านก็ได้..." ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างเลื่อนลอย
"อื้ม..เราจะไปหาท่านด้วยกันในสักวัน" สวี่หยุนกล่าวตอบออกมาพร้อมรอยยิ้ม
"...ท่านคิดว่าท่านแม่ของข้ายังสบายดีไหม? ท่านจะคิดถึงข้าบ้างไหม..?" ลู่เหมยหลับตาลงก่อนจะกล่าวออกมา...
"...ท่านแม่ของลู่เหมยเป็ถึงองค์หญิงแห่งเผ่ามาร ท่านพ่อของลู่เหมยก็เป็ถึงผู้สืบทอดของสัตว์เทวะอันยิ่งใหญ่...ข้ามั่นใจได้เลยว่าพวกท่านต้องคิดถึงลู่เหมยอยู่ทุกวันอย่างแน่นอน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างช้าๆ
"...อื้ม!!" ลู่เหมยเงียบไปสักพักก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มสดใสของเด็กสาว
"ท่านต้องตั้งใจฝึกฝนจะได้ไปหาท่านพ่อกับท่านแม่ของข้ากัน!! ข้าก็จะไม่ยอมแพ้ท่านอย่างแน่นอน!!" ลู่เหมยกล่าวด้วยรอยยิ้มและแววตาแห่งความมุ่งมั่น
"ถึงจะจากกันไปหนึ่งปีท่านก็ต้องคิดถึงข้าทุกวินาที!! ท่านเข้าใจหรือไม่?!..ไม่อย่างนั้นข้าจะฟ้องท่านปู่ให้มาตีท่าน!!" ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู
"..ทุกวินาทีนี่ลู่เหมยไม่ต้องให้ข้าคิดเื่อื่นเลยงั้นหรือ? มาเปลี่ยนเป็ทุกวันดีกว่าหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มจนปัญญา...
"อืม...ทุกวันก็ได้!! เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากัน!!" ลู่เหมยยื่นนิ้วน้อยๆของนางออกมาก่อนจะกล่าวกับสวี่หยุน...สวี่หยุนเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาทันที..ั้แ่เขาอยู่กับลู่เหมยเขาได้ทำสัญญากับลู่เหมยไว้จำนวนนับไม่ถ้วน..ดูราวกับลู่เหมยจะชื่นชอบการสัญญาเป็อย่างมาก...แต่ถึงจะมีจำนวนมากแต่สวี่หยุนไม่เคยตั้งใจทำผิดสัญญาเลยแม้แต่ครั้งเดียว...
"แน่นอนอยู่แล้ว..." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมยกนิ้วของตนไปเกี่ยวกับนิ้วของลู่เหมย..
"ฮิฮิฮิ ท่านน่ารักที่สุดเลย!!" ลู่เหมยกอดสวี่หยุนก่อนจะกล่าวออกมา
"อืม...ลู่เหมยเองก็น่ารักเหมือนกัน.." หลังจากสวี่หยุนกล่าวจบเด็กหนุ่มก็กอดลู่เหมยตอบ...
"ไปนอนกันเถอะ! ข้าเริ่มง่วงแล้ว!! อ่อ..แล้วก็เื่ของอ้ายสุ่ยท่านไม่ต้องเป็ห่วง! ข้าจะดูแลอ้ายสุ่ยเอง!" ลู่เหมยหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาอย่างร่าเริง...
"อื้ม! ถึงข้าจะห่วงอ้ายสุ่ยอยู่ก็เถอะแต่ได้ยินลู่เหมยบอกจะดูแลมันเอง..คงต้องเป็ไปตามเวรกรรมของมันแล้วล่ะ" สวี่หยุนหัวเราะออกมาก่อนจะกล่าวล้อลู่เหมยเล็กน้อย
"ฮึ่ม! ท่านคอยดูเถอะ! พอท่านกลับมาอ้ายสุ่ยจะตัวใหญ่เท่านี่เลยล่ะ!" ลู่เหมยกางแขนออกสุดก่อนจะกล่าวออกมาทำให้สวี่หยุนหัวเราะทันที...หลังจากนั้นสวี่หยุนก็พาลู่เหมยกลับมายังกระท่อมไม้..ลู่เหมยดึงตัวสวี่หยุนไปนอนอย่างรวดเร็วผ่านไปสักพักทั้งคู่ตกสู่ห้วงนิทราทันที
รุ่งอรุณมาถึง เมื่อลู่เหมยลืมตาขึ้นมาก็พบว่าสวี่หยุนกำลังนอนมองนางที่กำลังอยู่ในอ้อมอกอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน...
"อืม..ท่านจะจ้องข้าทำไมกัน?" ลู่เหมยขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา
"ข้ามีของที่ให้ลู่เหมย.." สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะหยิบสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งมีรูปเต่าทรงแบนที่เป็สัญลักษณ์ห้อยอยู่...
"ว้าว! อ้ายสุ่ยล่ะ! อ้ายสุ่ย!" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น..สวี่หยุนสวมสร้อยข้อมือให้ลู่เหมยอย่างเบามือ..
"เ้าชอบหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม
"อื้ม! ข้าชอบมาก! เดี๋ยวก่อนนะท่านเอาเวลาไหนไปทำมันกัน? ข้าอยู่กับท่านตลอดเวลา..หรือท่านอยากเจอบทลงโทษอีก?" ลู่เหมยกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ทำให้สวี่หยุนสั่นสะท้านไปทั้งร่างในทันทีหลังจากนั้นจึงรีบกล่าวแก้ตัวออกมา..
"..ข้าทำไว้นานแล้ว ตอนแรกคิดว่ามันยังไม่สวยเท่าไหร่เลยยังไม่ได้ให้ลู่เหมย.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวบทลงโทษ..
"หืม?! นี่มันก็สวยมากแล้ว! ข้าชอบมาก! เอาล่ะเราไปหาท่านปู่กันเถอะ!" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นพร้อมลูบสร้อยข้อมือที่ห้อยไว้ด้วยรูปของอ้ายสุ่ย...
"อะ..อืม..." สวี่หยุนเหมือนพึ่งผ่านการตรวจจากยมทูตคุมนรก..หลังจากทั้งคู่เดินจับมือกันมาจนถึงเนินเขาก็พบว่าผู้าุโหานกำลังยืนมองมาที่พวกเขาด้วยรอยยิ้มอย่างกับรอคอยอยู่นานแล้ว...
"เ้าหนุ่มน้อย..เ้าพร้อมแล้วหรือ?" ผู้าุโหานกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
"อืม..ข้าพร้อมแล้วท่านผู้าุโหาน" สวี่หยุนกล่าวตอบด้วยความมุ่งมั่น
"เอาล่ะงั้นข้าจะเริ่มเปิดทะเลปราณที่จุดตันเถียนของเ้าก่อน..หลานของข้าต้องรอผู้ตรวจการณ์คุก์ไปก่อนถึงจะเปิดจุดตันเถียนได้ไม่งั้นจะเป็การยากที่ข้าจะใช้วิชาซ่อนหลานของข้า.." ผู้าุโหานกล่าวออกมาอย่างช้าๆ
"นั่งลง..ปรับจิตใจให้สงบ" ผู้าุโหานกล่าวออกมา...สวี่หยุนนั่งลงทันทีพร้อมกับหลับตาลงเริ่มต้นสงบจิตใจ..ผู้าุโหานยื่นนิ้วออกมาเล็กน้อยและลำเลียงลมปราณจากอากาศผ่านเข้าไปทางหว่างคิ้วของสวี่หยุน..ขณะที่ผู้าุโหานทำกำลังจะทำการบังคับลมปราณให้พุ่งตรงไปยังจุดตันเถียนผู้าุโหานก็ขมวดคิ้วทันที..
"เ้าหนุ่มน้อย...จุดตันเถียนของเ้าถูกผนึกไว้..ข้าช่วยเ้าไม่ได้..เ้าต้องชักนำลมปราณทะลวงผ่านด้วยตัวเอง..รีบทำความคุ้นเคยกับลมปราณและเริ่มควบคุมมันได้แล้ว" ผู้าุโหานกล่าวออกมาพร้อมขมวดคิ้วออกมา..ผนึกที่แม้แต่ตัวผู้าุโหานเองก็ทำลายไม่ได้..นั่นมันผนึกบ้าอะไรกัน!?
สวี่หยุนเริ่มทำความคุ้นเคยกับลมปราณภายในร่างทันที..สักพักผ่านไปก็ทำให้ผู้าุโหานเบิกตากว้างทันที..
"เ้าหนุ่มน้อยนี่มันคุมปราณเทวะของที่นี่ได้ขนาดนี้ได้ยังไงกัน!?" ผู้าุโหานกล่าวออกมาอย่างตกตะลึง...สักพักผ่านไปสวี่หยุนเริ่มคุ้นเคยกับลมปราณก็เริ่มรวบรวมมันมากขึ้นทันที..ผู้าุโหานเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้ง..ลมปราณเทวะในอากาศใหลลงไปยังตัวของสวี่หยุนอย่างรวดเร็วราวกับหลุมดำที่มีความ้าไม่หมดสิ้น...
จากนั้นสักพักสวี่หยุนก็ทำการควบแน่นลมปราณให้คล้ายปลายของหอก..เมื่อเขาควบแน่นเสร็จสมบูรณ์เขาเริ่มทำการทะลวงจุดตันเถียนทันที!! ราวกับมีบางอย่างตกลงมาจาก์ทำให้ลมปราณรอบตัวของสวี่หยุนกระจายออกไปทันที..เปิดทะเลปราณที่จุดตันเถียนได้สำเร็่จ!
ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นมาก็พบว่าทุกสิ่งทุกอย่างดูแตกต่างออกไปจากเดิม..เขาเริ่มมองเห็นลมปราณในอากาศ..การมองเห็นของเขาไกลขึ้น..ร่างกายของเขาดูแข็งแกร่งขึ้น..ขั้นที่ 1 ของรวบรวมลมปราณ! ขณะที่สวี่หยุนกำลังตรวจสอบร่างกายของตนเองผู้าุโหานก็กล่าวขึ้นมาทันที
"เ้าเป็ใครกันแน่? เ้าหนุ่มน้อย.." ผู้าุโหานกล่าวถามออกมาทำให้สวี่หยุนงุนงงไปในทันที..
"เ้ารู้ไหมว่าปราณที่นี่คือปราณเทวะ...แม้แต่ลมปราณธรรมดาก็ควบคุมได้ยากเย็นยิ่งสำหรับขั้นรวบรวมลมปราณ..มันมีความเข้มข้นมากกว่าดาวระดับตํ่าถึง 10 เท่า! แต่เ้ากับคุมมันได้อย่างดีถึงขั้นสร้างรูปลักษณ์ของมันั้แ่ขั้นรวบรวมลมปราณ?!" ผู้าุโหานกล่าวอย่างตกตะลึงออกมาโดยทันที
"เอ่อ..ผู้าุโหาน..ข้าไม่รู้.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างจนปัญญา
"เฮ้อ..เอาเถอะ..ยังไงก็ถือว่าเ้าเปิดทะเลปราณได้สำเร็จแล้ว..เ้าจะต้องรวบรวมลมปราณจำนวนมากเข้าไปในร่างกายเพื่อสร้างมันเป็เมล็ดลมปราณ.." ผู้าุโหานมองสวี่หยุนอย่างซับซ้อนขณะกล่าวออกมา
"สิ่งที่เ้าจำเป็ต้องมีคือวรยุทธต่างๆสำหรับใช้ป้องกันตัวเองในดาวระดับตํ่า...จงจำคำของข้าไว้..ไม่ว่าจะมนุษย์ เทพหรือมารต่างก็ไว้ใจไม่ได้หากเ้าไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของแต่ล่ะคน เ้าเข้าใจหรือไม่?" ผู้าุโหานกล่าวมาด้วยสีหน้าจริงจัง
"ข้าเข้าใจ!!" สวี่หยุนกล่าวตอบด้วยความมั่นใจ..ลู่เหมยที่มองดูเขาอยู่ข้างๆก็ยิ้มออกมาอย่างสดใส..ลู่เหมยดีใจที่สวี่หยุนเปิดทะเลปราณโดยไม่มีปัญหาใดๆ..ลู่เหมยไม่้าเห็นสวี่หยุนเ็ปใดๆทั้งสิ้น...ยกเว้นแค่บางเวลาที่นางทำโทษสวี่หยุน...
"เอาล่ะ..วรยุทธที่ข้ามีส่วนใหญ่มัก้าสายเืของตระกูลข้าในการฝึกมัน...แต่ข้าก็พอมีวรยุทธที่ไม่เกี่ยวข้องกับสายเือยู่บ้าง..." ผู้าุโหานกล่าวออกมาอย่างช้าๆ...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
448
