1
ความฝันที่พังทลายลง
กว่าจะเจอใครสักคนที่รักและเขาก็รักเขาบนโลกใบนี้มันช่างยากเย็นแต่เยว่หลิวอิงก็ได้เจอกับ 'อิงซงหลาน'หรือพี่ซงหลานของเธอ ชีวิตที่ประสบความสำเร็จ ร่ำรวยเงินทองแต่มันช่างเงียบเหงาและอ้างว้าง จนเธอได้มาพบกับเขา ชายหนุ่มชาวสวนที่แสนจะอบอุ่นจริงใจ รอยยิ้มของเขานั้นช่างเหมือนกับดวงอาทิตย์ในหน้าหนาว
เธอเข้าไปทำความรู้จัก ตามจีบตามตื้อเขา จนเขาเห็นถึงความรักและความจริงใจของเธอ จนเธอขอเขาแต่งงานฟังไม่ผิดหรอกเธอเป็ขอเขาแต่งงาน เธอไม่อยากรออีกต่อไปเธออยากใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับเขา
ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นเธอยังจำมันได้ชัดเจนนี้ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว เธอไม่เคยทำใจได้เลยสักวัน แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปภาพรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ่เวลาที่เธอได้รู้จักกับเขามันยังคงอยู่ในความทรงจำที่ไม่อาจลบเลื่อน
เขาจากไปแล้วจากไปในวันแต่งงานของเธอกับเขา ภาพอุบัติเหตุวันนั้นยังคงติดตาเธออยู่ คำสุดท้ายที่ออกจากปากเขา คือคำว่าเขารักเธอ
เยว่หลิวอิงมองภาพถ่ายของเธอและคนรักก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้และค่อยๆหลับตาลง ทำไมชีวิตเธอถึงได้อาภัพจังเลยเกิดมาไม่รู้ว่าพ่อแม่ของตนเองเป็ใคร แต่เธอก็ไม่คิดจะย้อมแพ้เธอต่อสู้และฝ่าฟันทุกอย่างมาอย่างยากลำบากกว่าจะประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้
ชีวิตนับจากนี้ของเธอมีเพียงงานและงานเท่านั้นในเมื่อหัวใจของเธอได้แลกสลายไปพร้อมกับการจากไปของคนรักอย่างอิงซงหลานชีวิตต่อจากนี้เธอก็เหลือเพียงธุรกิจของเธอเท่านั้น
เยว่หลิวอิงบอกกับตัวเองและตั้งใจขยายธุรกิจของเธอลงทุนกับอะไรใหม่ๆที่จะสร้างผลประโยชน์ในกับเธอทุกปีเธอจะทำบุญให้กับบ้านของเด็กกรำพร้า บริจาคเงินและสิ่งของต่างๆมากมาย
ยิ่งนานวันเธอก็ยิ่งประสบความสำเร็จในวัยเพียง 35 ปีเธอก็เป็นักธุริกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ที่มีอิทธิพลวันเวลาผ่านเลยไปแต่เธอไม่เคยคิดที่เปิดใจให้ใคร
ในตอนแรกเธอเคยอ่านนิยายเจอว่าพระเอกรักเดียวใจเดียวตอนนั้นเธอยังขำกับนิยายเฟ้อฝันอยู่เลย เธอคิดว่ามันไม่มีอยู่จริงหรอกจนกระทั่งมาเจอกับตัวเอง คนๆเดียวที่เธอสามารถรักได้อย่างเต็มหัวใจในชาตินี้ภพนี้ก็มีแค่อิงซงหลานเท่านั้น
ชีวิตของเธอถูกกำหนดให้รักเพียงคนๆเดียวเท่านั้น แถมเขายังจากเธอไปแล้ว
ก็อกๆ
"ขออนุญาตครับบอสที่ประชุมพร้อมแล้ว" เสียงเคาะประตูทำให้เยว่หลิวอิงมีสติกลับมาที่ปัจจุบันเธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปที่ห้องประชุมวันนี้เป็การประชุมบอร์ดบริหาร ช่างน่ารำคาญสำหรับเธอจริงๆ
กว่าจะจัดการกับงานเสร็จก็ปาไปทุ่มหนึ่งวันนี้เธอเลือกที่จะกลับบ้านที่อยู่ไกลออกไป ปกติเธอพักที่คอนโด่ว่างจากงานเธอถึงจะกลับไปที่บ้านหลังนั้น
เธอให้คนรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอ
เยว่หลิวอิงไม่คิดเลยว่าค่ำคืนนี้เธอจะฝันฝันถึงใครบางคน สถานที่ไม่คุ้นตา ใครบางคนที่แสนคุ้นเคยผู้ชายคนหนึ่งเธอนั้นเห็นหน้าเขาไม่ชัดนัก เขากำลังลงแปลงนากับคนจำนวนหนึ่ง
การแต่งตัวนั้นเหมือนยุค 60-70 จากนั้นก็เห็นภาพบ้านเก่าๆหลังหนึ่งอยู่ท้ายหมู่บ้าน
แล้วเธอก็ลืมตาตื่นขึ้นมา
ความฝันมันช่างเลือนราง เยว่หลิวอิงไม่ได้คิดอะไรเธอแค่คิดว่าตัวเองฝันไปเรื่อยจนกระทั่งทุกคืนที่หลับฝันเธอก็ฝันถึงเื่ราวพวกนี้อีกครั้ง ไม่ฝันเห็นชายหนุ่มคนนั้นก็ฝันเห็นหญิงสาวอีกคน แต่มันแปลกตรงที่เธอรับรู้ความรู้สึกของหญิงสาวในชนบทคนนั้น
เธอฝันอยู่แบบนี้นานนับเดือนเธอไม่รู้ส่าคนที่เธอฝันถึงทุกคืนนั้นเป็ใคร แต่เธอพอจะรู้คร่าวๆว่ามันคือ่ยุค60-70 ในอดีต
ทำไมเธอถึงฝันแบบนั้นเยว่หลิงอิงเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ในใจลึกๆของเธอนั้นรู้สึกราวกับว่าเธอคือผู้หญิงคนนั้นที่เธอฝันถึงส่วนผู้ชายอีกคนนั้นเธอไม่แน่ใจ เธอไม่เห็นหน้าเขาเพียงแค่รับรู้ความเป็อยู่ของเขาคร่าวๆเท่านั้น
"ฉันคิดถึงพี่จังเลยพี่ซงหลาน"เยว่หลิวอิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ใบหน้าของคนรักยังคงชัดเจนในความทรงจำของเธอ
"นังหนู"เสียงเรียกที่ดังขึ้นมาในห้องของเยว่หลิวอิง ทำให้เธอมองหน้าต้นตอของเสียงตอนนี้เธอกำลังจะเข้านอน ในห้องนอนของเธอไม่ควรมีใครอยู่นอกจากเธอ
แล้วเธอก็พบกับตาแก่ผมขาวหนวดเคราก็สีขาวยืนอยู่อีกฝากหนึ่งของเตียงนอน
"ตาเข้ามาได้ยังไง?"เยว่หลิวอิงอดที่จะใไม่ได้แต่ท่าทีของชายชราตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีคุกคามหรือคิดร้ายกับเธอแต่อย่างใดแต่เธอก็อดที่จะระแวงไม่ได้ เธอขยับตัวไปหยิบปืนในเกะที่อยู่ตรงหัวเตียงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"ใจเย็นนังหนูข้าแค่มายื่นข้อเสนอให้กับเ้า" ชายชราเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น
"ข้อเสนออะไรถ้าเป็ธุรกิจก็ควรนัดเวลากับเลขา ไม่ใช่บุกเข้ามาในห้องนอนแบบนี้"เยว่หลิวอิงเอ่ยกับชายชราตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ
"เพ่ยย..นังหนูข้าเป็เทพเซียนจะมาเวลาไหนก็ได้" ชายชราตอบกลับมาอย่างไม่พอใจ
"ข้ามาเพราะความฝันของเ้า"จากนั้นชายชราโบกมือ ปืนในมือของเยว่หลิวอิงก็หายไป นั้นทำให้เธอใเป็อย่างมากจากนั้นรอบๆตัวเธอก็ค่อยๆเปลี่ยนไปจากห้องนอนที่แสนคุ้นเคยกลายมาเป็ทุ่งดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง
"เฮ้ยยย" เยว่หลิวอิงร้องออกมาพยายามตั้งสติ เธอตบหน้าตัวเอง พบว่ามันเจ็บนั้นกับว่าเธอไม่ได้ฝันไปเยว่หลิวอิงสบมองชายชราอีกครั้งหนึ่ง
"เอาละๆไม่ต้องถามมากข้ามาเพราะว่าเบื้องบนทำเื่ผิดพลาดไว้กับเ้า"เยว่หลิวอิงกำลังจะเอ่ยปากถามว่าเื่อะไร แล้วเบื้องบนนั้นคือใคร? ชายชรากลับไม่เปิดช่องให้เธอได้เอ่ยถาม
"ที่จริงเ้าและคนรักของเ้าจะต้องครองคู่กันไปจนแก่เฒ่าในภพนี้แต่ว่าเทพชะตานั้นทำงานผิดพลาดเลยทำให้เ้าต้องโดดเดี่ยวอย่างทุกวันนี้"ชายชราเอ่ยออกมา พรางสบมองหน้าของหญิงสาว
เยว่หลิวอิงพอได้ยินแบบนั้นเธอก็อึ้งไปพักหนึ่งก่อนใบหน้าของเธอจะแปรเปลี่ยนไปด้วยความโกธรเพราะเมื่อเธอทำความเข้าใจในสิ่งที่ชายชราคนนี้พูดเธอก็พอจะเข้าใจในสิ่งที่เขา้าจะบอกเธอ
"ตอนนี้เทพชะตานั้นอยู่ตรงไหนท่านพาข้าไปพบเขาได้ไหม?" เธอเอ่ยถามด้วยความเกรี้ยวกราดตอนนี้ในใจเธอนั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เป็เพราะเทพชะตาเองหรอกหรือทำให้เธอและพี่ซงหลานต้องพรากจากกันทั้งๆที่เธอและเขาควรจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
เธออยากจะกรี๊ดร้องและเขย่าตัวเทพชะตาแรงๆว่าทำบ้าอะไรกับชีวิตของเธอทำไมต้องพรากเขาไปจากเธอแล้วทำไมพึ่งจะส่งตาแก่มาเอาตอนนี้ เธอต้องทนทุกข์ตั้งสามปีบัดซบยิ่งนัก
"ใจเย็นๆนั่งหนูข้าจะส่งเ้ากลับไปหาเขา เ้าจะได้เจอคนรักของเขาในอีกภพหนึ่งเ้ายินดีจะไปหรือไหมเื่นี้ข้าต้องได้รับการยินยอมจากเ้าด้วยถึงจะส่งเ้ากลับไปหาคนรักของเ้าได้"ชายชราเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น เขารับรู้ถึงความคิดและความรู้สึกของหญิงสาวในตอนนี้
ถ้าให้เธออาละวาดคนแก่อย่างเขาคงรับไม่ไหว
"ท่านหมายความว่ายังไง?"เยว่หลิวอิงเอ่ยถามชายชราเธออดที่จะรู้สึกใจเต้นไม่ได้กับสิ่งที่อีกฝ่ายบอกกับเธอถ้าเป็อย่างที่ชายชราคนนี้บอกเธอจะได้เจอกับพี่ซงหลานของเธออีกครั้งแต่ว่าตอนนี้เขาอยู่ในภพอื่น
"ความฝันของเ้ามันคืออีกภพหนึ่งเ้ายินดีจะไปหรือเปล่า ความผิดพลาดของเทพชะตาทำให้เขาจากเ้าไปแต่เทพชะตาก็ส่งดวงิญญาเขาไปรอเธอที่ภพอื่นเธอยินดีจะทิ้งทุกอย่างที่ภพนี้แล้วไปตามหาเขาหรือไม่?" ชายชราเอ่ยถาม
เขาถูกเทพชะตาผู้ซึ่งเป็สหายสนิทของเขาให้มาเจรจาเื่นี้กับหญิงสาวเนื่องจากการทำงานที่ผิดพลาด ซึ่งสาเหตุก็มาจากเขาด้วยส่วนหนึ่งในวันนั้นเขาร่ำสุราดอกท้อที่หมักเอาไว้เกือบหมื่นปีทำให้เมามายและทำให้เกิดเื่ราวที่ผิดพลาด
"ไปก็ไปได้แต่ท่านและเทพชะตาจะชดเชยให้ยังไง ในเมื่อท่านบอกเองว่ามันเป็ความผิดพลาดทั้งๆที่ภพนี้ฉันควรจะได้อยู่กับสามีอย่างมีความสุข"เยว่หลิวอิงเอ่ยถามชายชราตรงหน้า ได้เวลาวางมาดเจรจาธุรกิจกับท่านเทพตรงหน้าแล้วเยว่หลิวอิงบอกตัวเองภายในใจ เธอจะต้องได้รับการชดเชยที่เหมาะสม
"ข้าแค่ส่งเ้ากลับเจอสามีเ้าอีกครั้งก็นับว่าชดเชยแล้วไม่ใช่หรือ?"ชายชราเอ่ยออกมา
"ไม่นับว่าชดเชยนั้นเป็สิ่งที่ท่านควรทำ เพราะพวกท่านทำให้ฉันและสามีต้องพรากจาก" เยว่หลิวอิงเอ่ยออกมาจากนั้นลอบสังเกตปฏิกิริยาของชายชราตรงหน้า เธอเห็นสีหน้าของเขาตื่นตระหนกเล็กน้อยนั้นทำให้เธอต้องตีสีหน้าไม่พอใจและเก็บรอยยิ้มเอาไว้ในใจ
"แล้วเ้า้าอะไร"
"ท่านลองเสนอมาให้พิจารณาดูก่อนแบบนี้ดีหรือไม่ท่านเทพ" เยว่หลิวอิงไม่เอ่ยสิ่งที่ตัวเอง้าออกไปเพราะตอนนี้เธอคิดไม่ออกในใจเธอกำลังลิงโลดที่จะได้กลับไปเจอพี่ซงหลานของเธออีกครั้ง
"ข้าจะให้มิติกับเ้าดีหรือไม่?เ้าสามารถเก็บของเอาไว้ในดีได้ถือเป็การชดเชยให้กับเ้า"เยว่หลิวอิงคิดถามคำพูดของชายชรา ก่อนจะคิดตามคิดว่ามิติอะไรพวกนี้มีแต่ในนิยายเสียอีก เธอเคยอ่านเจอการไปอยู่ในยุคอาหารขาดแคลนการมีมิตินับเป็เื่ที่ดีกับตัวเธอมากจริงๆ
แต่ว่าเธอคิดว่ามันยังไม่พอ
"มิติที่ข้าให้กับเ้านั้นเ้าจะใส่สิ่งใดเข้าไปก็ได้มันไม่มีวันเต็ม แถมสิ่งของที่เ้าใส่เข้าไปนั้นจะยังคงสภาพเช่นเดิมเ้าพอใจหรือไม่นังหนู" ชายชราเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น
"ไม่พอใจ"เยว่หลิวอิงเอ่ยสวนกลับไปด้วยท่าทีจริงจัง
"เพ่ยย..แล้วเ้าจะเอาอะไรอีก"
เทพ์อย่างเขาอยู่มานับแสนปีจะเจรจาครั้งนี้ไม่สำเร็จให้มันรู้ไป
------------
261
