วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

บทที่ 44: การหยั่งรู้แห่งความโกลาหล

ณ ลานศิลาขาวเบื้องหน้าหอคอยชิงหลง บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความฉงนสนเท่ห์และเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังระงมดุจฝูงผึ้งแตกรัง ทุกสายตาของเหล่าผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์จับจ้องไปยังอนุสาวรีย์เวทมนตร์ขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางลานกว้าง

บนแผ่นศิลาที่ส่องประกายเรืองรองนั้น แผนผังของหอคอยทั้งสามสิบห้าชั้นปรากฏขึ้น พร้อมกับจุดแสงเล็กๆ ที่บ่งบอกตำแหน่งของผู้ท้าทาย แต่มีเพียงจุดแสงเดียวที่ส่องสว่างอย่างโดดเดี่ยวและท้าทายอยู่เหนือผู้อื่นทั้งหมด

มันคือ จุดแสงเดียวดาย บน "ชั้นที่ 21"

“เป็นไปได้อย่างไร” ศิษย์ผู้หนึ่งในอาภรณ์ของตระกูลการค้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อสายตา “ผ่านมาสองวันเต็มแล้ว จุดแสงนั้นยังคงอยู่ที่ชั้นยี่สิบเอ็ด ไม่ขยับไปไหนเลย”

“เขาต้องสิ้นชีพอยู่ข้างในแล้วเป็นแน่” สหายของเขากล่าวเสริม “แต่หากเป็นเช่นนั้น จุดแสงก็ควรจะดับไปแล้ว นี่มัน...เหมือนเขากำลังพักผ่อนอยู่ในนั้น”

ข่าวลือเกี่ยวกับ "จุดแสงเดียวดาย" ผู้พิชิตบททดสอบระดับสานรากฐานได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุด

ในขณะเดียวกัน ณ ชั้นที่ยี่สิบ ซูโม่ (苏墨) ก้าวออกจากแท่นส่งพลังอย่างสง่างาม เขาปัดชายเสื้อที่ไร้มลทินของตนเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพดานศิลาของหอคอยราวกับสายตาของเขาสามารถมองทะลุไปยังชั้นต่อไปได้

เขาเดินไปยังอนุสาวรีย์แสดงผลในชั้นของตนเอง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยัง "จุดแสงเดียวดาย" บนชั้นที่ 21

‘ตายรึ ไร้สาระ’ เขาวิเคราะห์ในใจอย่างเย็นชา ‘ผู้ที่ไปถึงชั้น 21 ได้ในเวลาอันสั้นเช่นนั้น ย่อมมีวิธีเอาตัวรอดที่ไม่ธรรมดา นี่มิใช่การบาดเจ็บ แต่เป็นการ ‘จงใจ’ หยุดอยู่กับที่’

‘เขากำลังใช้ชั้นที่ 21 เป็นเครื่องมือบางอย่าง วิถี (道) ของคนผู้นี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก’

ความอัปยศจากการถูกตบหน้าในวันนั้นพลันหวนกลับมาอีกครั้ง “ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ข้าจะกระชากหน้ากากของเจ้าออกมาให้ได้” เขากล่าวกับตัวเอง ก่อนจะเริ่มไต่หอคอยต่อไปด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง

กลับมาที่ชั้นที่ยี่สิบเอ็ดที่รกร้าง ร่างจำแลงของผู้ฝึกตนโบราณก่อตัวขึ้นจากฝุ่นผงและเจตจำนงสังหารอีกครั้ง มันคำรามก้องแล้วฟาดฝ่ามือลงมา เกิดเป็น 'ฝ่ามือโลหิต' (血掌) ที่แผ่พลังกดดันระดับ สานรากฐาน ออกมาอย่างน่าพรั่นพรึง

ทว่าหลงเทียนเฟยในยามนี้กลับยืนนิ่งสงบ แววตาของเขาปราศจากความตื่นตระหนก มีเพียงความเบื่อหน่ายอย่างสุดซึ้ง เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

'เนตรแห่งความไร้ระเบียบ' (无序之眼) ของเขาทำงานเต็มกำลัง เขามองเห็น "รอยตำหนิ" ในการโคจรพลัง...มองเห็น "ช่องโหว่" ที่เส้นสายแห่งพลังงานมิได้บรรจบกันอย่างสนิท

'คัมภีร์ดาบหมื่นสรรพสิ่ง' (万象剑诀) ถูกโคจรขึ้นอย่างเงียบเชียบ เขาสะบัดปลายนิ้วเบาๆ กระบี่ล่องหนเพียงเล่มเดียวพุ่งทะยานออกไปดุจเงาอสรพิษ มันมิได้พุ่งเข้าปะทะ แต่กลับแทรกตัวเข้าไปใน "ช่องโหว่" ของพลังงานนั้นอย่างแม่นยำ

ตูม

พลังของ 'ฝ่ามือโลหิต' ที่เคยดูน่าเกรงขามพลันปั่นป่วนและระเบิดสลายไปกลางอากาศอย่างน่าเหลือเชื่อ

หากมีผู้ใดในยุทธภพได้มาเห็นภาพนี้...ภาพที่ผู้ฝึกตนระดับสัมผัสปราณขั้นที่เก้า สามารถสลายทักษะของผู้ฝึกตนระดับสานรากฐานได้อย่างง่ายดายราวกับปัดฝุ่นละออง...เกรงว่าเหล่าอัจฉริยะทั่วทั้งจักรวรรดิที่ทะนงตนว่าสูงส่ง คงต้องกระอักโลหิตด้วยความอัปยศจนสิ้นใจเป็นแน่แท้

"เฮ้อ" หลงเทียนเฟยถอนหายใจ 'แม้แต่คู่ฝึกก็ยังน่าเบื่อหน่ายเสียแล้ว ได้เวลาหาทางออกจากที่นี่เสียที'

เขาเดินไปยังแท่นส่งพลังและใช้ 'เนตรแห่งความไร้ระเบียบ' เพ่งพินิจโครงสร้างของมันจนพบ "ปม" พลังงานที่พันกันยุ่งเหยิงอยู่จุดหนึ่ง ซึ่งเป็น "ช่องโหว่" ที่ชัดเจนที่สุด

'การจะกลับไปชั้นที่ 1 หรือทางออกโดยตรงย่อมเป็นที่น่าสงสัยเกินไป...ทางที่ดีที่สุดคือการกลับไปปะปนกับฝูงชนในระดับที่เหมาะสม'

"ระบบ" เขาออกคำสั่งในใจ "ข้าต้องการสังเคราะห์ 'เคล็ดวิชาแทรกแซงมิติชั่วคราว' โดยใช้พิมพ์เขียวจาก 'โครงสร้างปมพลังงาน' ที่ข้าวิเคราะห์ได้ ผสานกับ 'สัมผัสแห่งความโกลาหล' ของข้าเป็นแกนกลาง!"

พลันในห้วงจิตสำนึกของเขา ปรากฏภาพของสัญลักษณ์มือ (结印) ที่ซับซ้อนและวิธีการโคจรพลังปราณที่แปลกประหลาดขึ้นมาอย่างชัดเจน มันคือเคล็ดวิชาที่สมบูรณ์แบบสำหรับการ "แทรกซึม" ไม่ใช่ "ทำลาย"

หลงเทียนเฟยก้าวขึ้นแท่นส่งพลัง ในจังหวะที่มันเริ่มทำงาน เขาประสานมือเป็นสัญลักษณ์ที่ซับซ้อนตามที่เพิ่งหยั่งรู้มาอย่างรวดเร็ว จากปลายนิ้วของเขา ปรากฏ "เส้นด้ายพลังงานสีดำทมิฬที่มองแทบไม่เห็น" สายหนึ่งพุ่งออกไป มันเลื้อยเข้าไปใน "ช่องโหว่" ของค่ายกลอย่างแม่นยำราวกับอสรพิษที่เลื้อยคืนสู่รัง

วูมมมมมมม

แสงสว่างของแท่นส่งพลังพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มันสว่างวาบเป็นสีครามสลับกับสีดำทมิฬของ ความโกลาหล (混沌) อยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ร่างของเขาจะหายวับไป

ณ ลานกว้างภายนอก ฝูงชนพลันส่งเสียงฮือฮาขึ้นพร้อมกัน

"หายไปแล้ว"

"จุดแสงเดียวดาย" บนชั้นที่ 21 ได้ดับวูบลง แต่ไม่มีผู้ใดปรากฏตัวที่ทางออกของหอคอย

แล้วในวินาทีต่อมา ท่ามกลางความสับสนของทุกคน

ติ๊ง

จุดแสงสว่างที่ไม่ระบุตัวตนจุดใหม่...พลันปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ ณ "ชั้นที่ 19" ของอนุสาวรีย์

(จบตอนที่ 44)