เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสอง ตอน ซูซันยมทูตปราบมาร(จบแล้ว)

“ ในเมื่ออาซัน รับปากจะช่วยพวกเจ้าก็ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้อีกต่อไป”ท่านเพอร์เซโฟนี เอ่ยอย่างยินดี

“ แต่ว่าท่านยาย อาซันยังเด็กไป จะไปสู้กับกองทัพนับหมื่นของเวสเทิร์นฟิวด์ได้อย่างไร” เจ้าชายเพอร์ไซมัสร้อนรน แต่อาซันไม่พูดอะไร

“ เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่าอาซันเป็นใคร เขาเป็นยมทูตจากนรก มนุษย์ที่ไหนจะมาทำอะไรกับยมทูตได้ อีกทั้งแม่ก็เป็นยมทูต ทั้งพวกลุงของเขาแต่ละคนเป็นเทพแห่งความตายกันทั้งนั้น ไม่รวมถึงท่านตาของเขา เจ้าแห่งยมโลก แล้วเจ้าว่าใครจะทำอะไร อาซันได้ เจ้าว่าไหมอาซัน” เพอร์เซโพนี หันมาถามอาซัน

“ ก็ไม่ถึงขนาดนั้น” อาซันรู้สึกเหมือนตัวเอง ต้องพึ่งคนอื่นยังไงไม่รู้

ทันใดนั้นก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น

“ มีคนบุกรุก” เพอร์ซิลาเอ่ยเบาๆ

ท่านยายใช้มือปัดไปปัดมา มีภาพขึ้นอยู่ตรงหน้าทุกคน มีชายพร้อมอาวุธครบมือ

อยู่เกือบ ห้าร้อยคน วางกำลังไว้รอบเกาะ มีเจ้าตัวประหลาด 8 ตัว คงเป็นมนุษย์ จีเอ็มโอ มีหัวหน้านักฆ่า กับพวก นั่งสั่งการอยู่ในตึกที่ห่างไกล เพราะนักฆ่าเหล่านี้มี

กล้องวงจรปิดติดที่หัวกันทุกคน นักฆ่าเริ่มยิงจู่โจมเข้ามาที่เกาะก่อนกระสุนพุ่งเข้ามาจนร้านอาหารถูกทำลายไปเป็นแถบ พนักงานหลบกระสุนกันวุ่นวาย

มีเจ้าหน้าที่คุ้มกัน100 คนยิงสวนไปกลับไป แต่ไม่สามารถต้านกองกำลัง 500คนได้ อาซันจะขยับตัวออกไป แต่ช้ากว่าท่านยายเพอร์ไซโพนี่ ยกมือขึ้นไปที่บนฟ้า มีฝนตกมาใส่นักฆ่าทั้ง 500 คนทันที แต่ว่าที่ลงมาไม่ใช่น้ำกลับเป็นน้ำกลด โดนนักฆ่า 500 คนละลายร่างแหลกเหลวไปจนหมด

ท่านยายยกนิ้วขึ้นมาอีก แล้วเป่าปากเบาๆ ตัวประหลาด 8 ตัวที่กำลังอาละวาดหยุดกึก แล้วร่างก็เหมือนถูกลมเป่าเข้าไป ร่างบวมขึ้นเรื่อยๆ จนระเบิดตายไปจนหมด ส่วนหน้านักฆ่า กับพวกอีก 5 คนที่อยู่ในตึกคอยสั่งการเห็นเช่นนั้นก็ตกใจ ไม่รู้ว่านักฆ่าของตัวเองเป็นอะไร อยู่ๆ ก็ตายกันไปหมด ยังไม่เห็นศัตรูแม้แต่คนเดียว แล้วอยู่ๆ ภายในห้องที่เขาอยู่ก็เกิดอากาศหนาวเย็นลงเรื่อยๆ

สุดท้ายภายในห้องก็กลายเป็นน้ำแข็งไปทั้งหมด รวมทั้งหัวหน้านักฆ่ากับพวกอีก 5 คนร่างก็กลายเป็นน้ำแข็งหมดลมหายใจตามลูกน้องไป ภาพทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทุกคนในห้องต่างเห็นกันทุกๆ คน

“ พวกมันรู้จักราชินีแห่งยมโลกน้อยเกินไปแล้ว” ท่ายยายเพอร์เซโพนีเอ่ยเสียงเย็น ทุกคนในห้องฟังแล้วขนลุกทันที รวมทั้งอาซันอีกคน

“ ทุกคนออกไปให้หมด อาซันอยู่ก่อน” ท่านยายสั่งทุกคน

“ เมื่อพันปีก่อน ในดินแดนเหนือพิภพแห่งนี้ปกครองโดยจอมจักรพรรดิองค์หนึ่ง

เขาให้แม่ทัพทั้ง 5 คนไปปกครองเมือง 5 เมืองถ่ายทอดพลังวิชาไว้ให้กับ 5 สำนักยุทธได้คุ้มครองปกป้องเมืองใหญ่ทั้ง 5 เมืองเอาไว้ แต่มาวันหนึ่งจอมจักรพรรดิกลับสูญหายไป ทั้ง 5 เมืองเลยตั้งตนเป็นใหญ่ตั้งแต่นั้นมา ถ้าหากว่าเจ้าเป็นจอมจักรพรรดิองค์นั้นกลับมาเห็นคนของเจ้า สร้างสงครามขึ้นมาแบบนี้เจ้าจะทำเช่นไร” ราชินียมโลก เพอร์เซโพนี เอ่ยถามอาซัน

“ ข้าคงต้องจัดการกับคนที่ต้นคิดเรื่องนี้ ทหารและคนอื่นได้แต่ทำตามคำสั่ง เท่านั้น ข้าคงแค่สั่งสอนให้รู้สำนึกเท่านั้น” อาซันเอ่ยตอบ แต่ในใจรู้สึกแปลกๆ

“ ดีแล้ว สงครามไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้น ข้าเห็นมามากแล้ว ครั้งนี้ก็เช่นกันจำกัดการสังหาร ให้น้อยที่สุด หาคนต้นคิดแล้วจัดการ มนุษย์พวกนี้ต้องสั่งสอนให้รู้สำนึก พลังยุทธเจ้าถึงแม้จะอ่อนแอ แต่ก็มีพลังจากแก่นสุริยะที่ร้ายกาจ มนุษย์ดินแดนนี้ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้ แต่เจ้าต้องระวังคนจากดินแดนเทพเซียน

คนพวกนี้มีทั้งเทพ มีทั้งเซียน พลังพวกเขาไม่ธรรมดา หากเจ้าพบพวกมัน พลังจากแก่นสุรยะเทพของเจ้าสามารถกำจัดมันได้ก็จริง แต่ต้องสัมผัสโดนตัวมันเท่านั้น ยายจะให้มุกเหมันต์ให้เจ้าไว้ป้องกันตัวอีก” จากนั้นท่านยายก็วางมุกเหมันต์ไว้ที่หน้าผากอาซัน มุกเหมันต์ก็ผลุบเข้าไปในร่างกายของซันเข้าไปอยู่ที่หินพลังกำเนิดโลกทันที

“ คราวนี้เจ้าสามารถแช่แข็งศัตรู ของเจ้าได้ ยิ่งพลังฝึกตนเจ้าเพิ่มมากเท่าไร มุกเหมันต์ก็จะทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น ยายอยู่มิติส่วนตัว ในร้านสราญรมย์แห่งนี้ หากเจ้ามีปัญหาอะไร ก็มาหายายได้ตลอด” ราชินียมโลกเข้ามา กอดอาซันแล้วหอมที่หน้าผาก เสร็จแล้วก็กลับไปมิติส่วนตัว

อาซันเดินออกมาแล้วบอกกับโจชัวกับแม็คกี้ ว่าเขาจะร่วมเดินทางกลับพร้อมเจ้าชายเพอร์ไซมัส ฝากบอกทุกคนด้วยโจชัวไม่ว่าอะไร ให้มือถือให้อาซันไว้ แล้วพวกเขาก็แจ้งท่านหัวหน้าซานให้มาส่งคนมาเคลียร์สถานที่เกิดเหตุทันที ส่วนอาซันได้เดินทางพร้อมกับเจ้าชายเพอร์ไซมัสกลับเมืองเซาท์เทิร์น

ระหว่างทางอาซันถามรายละเอียดของกองกำลังเมืองเวสเทิร์นฟิวด์ กับเจ้าชายเพอร์ไซมัส

“ ที่เมืองเวสเทิร์นฟิวด์ มีขุนพลเจวิส มีอำนาจมากกว่าใครทั้งหมด แม้แต่ราชาเดวิด ยังต้องยอมสยบ โดยมี ท่านคาซันเจ้าสำนักเทวาลัยเร้นลับ เป็นผู้หนุนหลังให้เขา ขุนพลเจวิส มีรองขุนพลอีก 4 คน นามว่า อัลฟ่า เบต้า ซีต้า และ เดลต้า

และมีแม่มดดำซานซี ช่วยอีกคนพวกนี้ถือเป็นกำลังหลักของ ทัพจากเมืองเวสเทิร์นฟิวด์ “ เจ้าชายเพอร์ไซมัสกล่าวดัวยความหนักใจ

พอถึงเมืองเซาท์เทิร์นฟิวด์ เจ้าชายเพอร์ไซมัสก็พาอาซันเข้าวังด้วยทันที

“ เป็นอย่างไรบ้าง ท่านยายของเจ้ายินดีที่มาช่วยหรือไม่” ราชาเพอร์คิน นั่งบนบัลลังก์ ถามคำถามแรก ในขณะที่ขุนนางทั้งหลาย และเจ้าชายอีกหลายองค์ ต่างฝากความหวังไว้ที่เจ้าชายเพอร์ไซมัสแต่เพียงคนเดียว

“ ท่านยายพร้อมจะคุ้มครองความปลอดภัพให้ทุกคน แต่จะไม่เข้าร่วมสงครามในครั้งนี้” เจ้าชายเพอร์ไซมัสบอกออกไป ทั้งหมดสีหน้าเคร่งเครียดทันที

“ เสด็จพ่อ ถ้าเช่นนั้นพวกเรายอมทำตามข้อเรียกร้องของท่านขุนพลเจวิส เพื่อให้ราชวงศ์ของเราได้คงอยู่จะดีกว่า” รัชทายาทเพอร์ริค เสนอความเห็น และเหล่าขุนนางล้วนต่างพยักหน้า แต่เจ้าชายเพอร์ไซมัสกลับไม่เห็นด้วย

“ เสด็จพ่อ หากเราต้องยกทรัพยากรให้พวกมันมาบริหารเองทั้งหมด และแถมยังต้องจัดสรรคนไปเป็นแรงงานทาสให้พวกมันอีก ทำเช่นนี้พวกเราจะไม่เหลือศักดิ์ศรี อีกต่อไป เสด็จทรงวินิจฉัยด้วย” เจ้าชายเพอร์ไซมัสค้านเต็มที่

“ ข้าเห็นด้วยกับเจ้าชายเพอร์ไซมัส ในฐานะแม่ทัพใหญแห่งเมืองเซาท์เทิร์นฟิวด์ ข้าขอสู้ตาย แต่ไม่ยอมให้พวกมันมาข่มแหงพวกเราเป็นอันขาด” แม่ทัพใหญ่วาโยกล่าวเสียงหนักแน่น

“ ท่านมั่นใจแค่ไหนว่าจะต้านกำลังของขุนพลเจวิส ได้” ราชาเพอร์คินลองถาม

“ ไม่มั่นใจเลยแม้แต่นิดเดียว” แม่ทัพใหญ่พูดความจริง สร้างความผิดหวังให้กับราชาเพอร์คินยิ่งนัก อาซันยืนฟังแล้วก็มึนหัวตามไปกับพวกเขาด้วย เจ้าชายก็ไม่แนะนำตัวให้ราชารู้จัก ทุกคนก็ไม่มีใครสนใจอาซันเลยสักคน

“ พวกเราเหล่าขุนนางทั้งหลายล้วนเห็นด้วยกับองค์รัชทายาทเพอร์ริค” ขุนนางทั้งหมดต่างเห็นด้วย ที่จะยอมจำนนต่อขุนพลเจวิส

“ เอาละ เมื่อเป็นเช่นนี้พวกท่านก็ส่งสาส์นไปยอมทำตามที่ท่านขุนพลเจวิสต้องการเถอะ” ราชาเพอร์คินกล่าวด้วยความจำใจ

“ อะแฮ่ม “ อาซันเริ่มส่งเสียงกระแอม แต่ก็ไม่มีใครสนใจสักคน

เลยปลดปล่อยพลังเหมันต์ออกมาทั่วท้องพระโรงมันซะเลย ท้องพระโรงกลับเป็นน้ำแข็ง อุณหภูมิเริ่มเย็นจัด ทุกคนเริ่มมองหน้ากันไปมา ปากเริ่มสั่น ทุกคนเริ่มมี

เกล็ดหิมะปกคลุมตามตัว อาซันก้าวมาอยู่หน้าท้องพระโรงโดยไม่มี เกล็ดน้ำแข็งเกาะที่ตัวแม้แต่นิดเดียว กล่าวเบาๆ แต่ได้ยินกันทั่ว

“ ข้าขอแนะนำตัวก่อน ข้าชื่อซูซัน เป็นหลานท่านยายเพอร์เซโฟนี ให้ข้ามาจัดการเรื่องสงครามในครั้งนี้ ถ้าข้าไม่อนุญาตให้ยอมจำนน ใครหน้าไหนก็อย่าเสนอหน้าออกความเห็น ข้าพูดเช่นนี้มีใครมีปัญหาก็ส่งเสียงออกมา” อาซันยืนอยู่กลางท้องพระโรง มองหน้าทุกคนไปเรื่อยๆ มีเสียงพูดสั่นๆ ออกมา

“ เจ้าเป็นใคร บังอาจ......” ขุนนางคนหนึ่งพูดออกมา แต่ว่าพูดได้แค่นั้นร่างกลายเป็นน้ำแข็งทันที

“ โอ้ว เจ้าพูดช้าไปข้าฟังไม่ทัน “ อาซันหันไปถามคนอื่น ต่ออีกว่ามีใครจะพูดอีกไหม แต่ละคนต่างตกตะลึงที่ เห็นขุนนางกลายเป็นน้ำแข็งไปในทันที ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

“ เจ้าเป็นรัชทายาทหรือ ไหนลองพูดต่อหน้าข้าอีกสักครั้งซิ ว่าเจ้าจะยอมจำนน”

อาซันเดินเข้าใกล้ๆ รัชทายาทที่กำลังตัวสั่นพับๆ ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา แม้แต่ราชาเพอร์คินก็ไม่รู้จะพูดอะไร

“ อาซัน ใจเย็นๆ ก่อน” เจ้าชายเพอร์ไซมัสตกใจ ไม่คิดว่าอาซันจะมีพลังอำนาจขนาดนี้

“ เจ้าชายเพอร์ไซมัส ท่านใจดีเกินไปแล้ว” อาซันหันไปหาเจ้าชายเพอร์ไซมัส ไม่ทำอะไรรัชทายาท

“ เสด็จพ่อ ข้าว่าพวกเราควรเตรียมการต่อสู้กับพวกมันจะดีกว่า” เจ้าชายเพอร์ไซมัสรีบกล่าว

“ ได้ ได้ แล้วแต่ลูกเลย “ ราชาเพอร์คินรีบเอ่ยตอบทันที

“ ท่านแม่ทัพใหญ่ ช่วยเรียก นายทหารทั้งหมดมาประชุมกันที่ท้องพระโรงในวันนี้เลย แล้วใครไม่เกี่ยวข้องก็กลับไป “ เจ้าชายสั่งการทันทีเพราะมั่นใจแล้วว่าที่ท่านยายส่งอาซันมาครั้งนี้ คงดูแล้วอาซันคงจัดการได้จริงๆผู้นำทหาร แม่ทัพ นายกอง เข้าประชุมกันเกือบร้อยคนในท้องพระโรงแห่งนี้ โดยมีอาซันยืนอยู่ด้านหน้า

“ ทุกคนจงฟัง ข้าคือซูซันผู้นำกองทัพเซาท์เทิร์น ในขณะนี้จากที่ทุกคนสรุป มาให้ กองทหารฝ่ายนายพลเจวิส นำคนมาเพียงแค่ ห้าหมื่นคนเท่านั้น มาตั้งเป็นกองทัพ ติดชายแดน เมืองเซาท์เทิรน์ฟิวด์ บังอาจกล้าเรียกร้องในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ทหารสื่อสารฟังข้า ส่งสาส์นไปออกไป ภายใน 3 วันให้พวกมันยอมจำนน นำหัวขุนพลเจวิสมาส่งมอบให้ข้า มิเช่นนั้นข้าจะยึดเมืองเวสเทิร์น และจะประหารผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ทั้งหมด หากสำนักใดกล้าต่อต้าน ข้าจะลบชื่อมันออกจากแผ่นดินนี้เสีย “ สิ้นเสียงประกาศทหารทุกคนตกใจกันเลิกลั่ก แต่ทหารสื่อสารไม่รอช้ารีบส่งสาส์นไปทันที

อาซันนำกำลังทหารไปเพียง 5,000 นายเพื่อไปชายแดนที่ทหารกองทัพเมืองเวสเทิรน์ฟิดตั้งทัพอยู่ คืนนั้นไปถึงริมกำแพง อาซันไม่รอช้า ใช้พลังเหมันต์ปล่อยไปที่กองทัพนับทั้งห้าหมื่นที่ มารอตั้งทัพ แล้วขีเมฆสีดำพุ่งไปที่ทัพฝ่ายตรงข้ามทันที เพื่อจัดการกับผู้นำทัพในครังนี้

ภายในกระโจม ขุนพลเจวิส เห็นสาส์นแล้ว หัวเราะดังลั่น รองทั้งสี่ก็เป็นเช่นเดียวกัน ส่วนคนของสำนักเทวาลัยเร้นลับพอได้ยินชื่อ ผู้นำทัพซูซัน ก็เริ่ม

กระวนกระวายใจ หันไปมองหน้ากัน ส่วนแม่มดซานซ่า นั่งสงบนิ่ง

“ ท่านนักพรตพวกท่านเป็นอะไรไป ทำไมถึงเหงื่อแตก ตัวสั่นกันไปหมด”นายพลเจวิสสงสัย

“ ซูซันผู้นี้เคยสังหารท่านทัวลี่รองเจ้าสำนักของเรามาแล้ว ถ้าเป็นคนเดียวกันจริงพวกเรามีปัญหาแล้ว” พอนักพรตทั้งสี่เอ่ยจบ นายพลเจวิส กับรองขุนพลทั้งสี่เริ่มเครียดขึ้นมาทันที ทันใดนั้นแม่มดซานซี ลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ

“ เกิดเรื่องแล้ว มีพลังความเย็นสุดขั้วพุ่งมาล้อมรอค่ายทหารของเราแล้ว ต้องรีบหนีทันที คนผู้นี้ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา พวกเราสู้กับเขาไม่ได้แน่ “ แม่มดซานซี

รีบเตือนทุกคน แต่ไม่ทันแล้ว ความเย็นพุ่งเข้ามาเกาะตามกระโจม จนทุกคนต้องพุ่งลอยตัวขึ้นไปบนท้องฟ้า แต่ ตูม ๆ ๆ ๆ อาซันขว้างเพลิงสุริยันเข้าใส่ทุกคน

รองแม่ทัพสี่คนไม่ทันตั้งรับ ถูกพลังเพลิงเผาไหม้ จนร่างเป็นขึ้เถ้าลอยไปในอากาศ นักพรตอีกสี่คนมีพลังระดับจ้าวสวรรค์ ก็ไม่อาจต้านทานพลังเพลิงได้เช่นกันร่างสลายกลายเป็นขี้เถ้าเช่นกัน ส่วนแม่มดซานซีแปลงร่างกลายเป็นค้างคาวหนีไปได้อย่างหวุดหวิด ส่วนขุนพลเจวิส อาซันไม่ฆ่า ตบปากเปรี้ยง

ลงไปนอนฟุบกลับพื้นสลบแน่นิ่งไป อาซันปล่อยพลังแก่นเพลิงไปเป็นดวงอาฑิตย์ ส่องสว่างไปทั่วทั้งกองทัพ น้ำแข็งเริ่มละลายทุกคนเริ่มหายใจได้แต่ช่วงแขนยังไม่ละลาย พอได้ยิน อาซันประกาศ ทุกคนมองไปบนท้องฟ้า เห็นอาซัน

ยืนอยู่บนก้อนเมฆสีดำ มีขุนพลเจวิส นั่งคุกเข่าหมดสภาพอยู่

“ นี่คือคนที่คิดจะรุกรานแผ่นดินเซาท์เทิร์นฟิวด์ “ อาซันประกาศแค่นี้มือก็กลายเป็นดาบฟันคอขุนพลเจวิสขาดทันที และเตะอัดร่างและหัวไปติดกำแพงเมือง

“ วันนี้ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า ตาย หรือยอมจำนน พูดมา” อาซันตะโกนได้ยินทั้งกองทัพ มีบางคนไม่ยอม หัวระเบิดด้วยหมัดพลังจิตทันที ตูม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ตายไปหลายร้อยคน ที่ไม่ยอมจำนน

สุดท้ายเหลือเกือบห้าหมื่นยอมจำนนทั้งหมด อาซันสั่งให้ทหารเมืองเซาท์เทิร์นฟิวด์ไปริบอาวุธ และเสบียงไว้ทั้งหมด แล้วนำไปกักขัง แล้วแจ้งไปที่เมืองเวสเทิร์นฟิวด์ ให้หาเงินมาไถ่ตัว เชลยศึกพวกนี้กลับไป