เทพแห่งความตาย

"ท่านแม่ๆ!"

"เอ๊ะ! ลูซิเฟอร์? ไม่ใช่สิ!"

"คุณเป็นใครเนี่ย?" 

"ทำไมถึงได้หน้าเหมือนลูซิเฟอร์ขนาดนี้ล่ะ?"

"คุณทำอะไรแม่ของข้าอย่างนั้นรึ?!"

เด็กสาวหันไปมองเอลิออสที่กำลังเดินอยู่ต่อหน้าของพวกเขาทำให้เด็กสาวแปลกใจอยู่ไม่น้อยเพราะว่าหน้าตาของชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนกับหน้าตาของน้องชายของนางอย่างกับแกะเลยนั้นเอง

ส่วนเอลิออสก็ไม่แพ้กันเขาเดินมาพบกับองค์หญิงแอลลิสันโดยบังเอิญแถมยังมีกันสองคน?

องค์หญิงแอลลิสันเวอร์ชั่นโต

องค์หญิงแอลลิสันเวอร์ชั่นเด็ก

และในตอนนี้เขาก็ได้รับรู้แล้วว่าเด็กชายที่เคยพบกันตรงหน้าประตูทางเข้าและเด็กสาวที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าของเขาก็คือเด็กแฝดในตอนนั้น

สรุปแล้วก็คือลูกของเขานั้นเอง..

ในขณะนั้นเองเอลิออสก็ได้ยืนมองทั้งสองอย่างนิ่งๆเพราะว่าไม่รู้จะต้องเริ่มพูดกับทั้งสองว่าอะไร?

แต่ในขณะเดียวกันองค์หญิงแอลลิสันก็ได้เดินมากอดร่างของเขาอย่างรวดเร็วโดยที่เขาเองก็ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวและแปลกใจเอามากๆที่นางมากอดตนเองก่อนแบบนี้ส่วนเด็กสาวที่เห็นแม่ของตนเองกำลังยืนกอดกับชายหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ก็แปลกใจไม่แพ้กันเพราะที่ผ่านมาแม่ของตนเองแทบจะไม่เข้าใกล้ชายคนอื่นนอกจากท่านตา ท่านเซบัส และลูซิเฟอร์เท่านั้น แต่ในตอนนี้...

"ท่านแม่! ท่านร้องไห้ทำไมงั้นรึ?!"

เด็กสาวตกใจขึ้นมาทันทีเมื่อได้เห็นแม่ของตนเองร้องไห้เมื่อได้เจอกับชายแปลกๆคนนี้

เมื่อองค์หญิงแอลลิสันได้สติกลับคืนมาก็รีบผละตัวออกมาจากร่างของเอลิออสและเว้นระยะห่างทันทีเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้นางเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน

'ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆสินะ!'

เอลิออสที่ทำได้เพียงยืนมองทั้งสองอยู่นิ่งๆเพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องทักทายยังไงกับพวกเขาคนนึงก็ไม่ได้เจอกันมาตั้งสิบปีอีกคนนึงก็ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนเลยตลอดสิบปีมานี้

จะให้เขาไปพูดเด็กสาวว่าตัวเองคือพ่อของนาง มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ!

เอลิออสจึงพยายามรวบรวมความกล้าเข้าไว้

และเขาก็เดินไปกอดร่างขององค์หญิงแอลลิสัน

"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีกันหรือเปล่า?"

การกอดและคำพูดของเอลิออสทำให้องค์หญิงแอลลิสันรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างหนักหน่วงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง

ในวันที่นางได้รู้ว่าเอลิออสยอมเสียสละโดยการใช้เวทย์ต้องห้ามเพื่อคืนชีพนางและเขาก็ได้ถูกลงโทษด้วยการโดนกักขังทำให้นางรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากและความรู้สึกของนางจากที่เคยเกลียดเขาเอามากๆก็ค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิดๆ

แล้ววันที่นางรอคอยก็ได้มาถึงนั่นก็คือวันที่นางจะได้พบเจอกับเอลิออสอีกครั้งเพื่อพูดคำๆนั้น

"ขอโทษ.."

"จะขอโทษทำไมกัน?"

"หรือว่าที่ผ่านมาเจ้ารู้สึกผิดกับการที่ข้าใช้เวทย์ๆนั้นอย่างนั้นรึ? ในตอนที่ข้าใช้เวทย์ๆนั้นเป็นข้้าเองที่ตัดสินใจทำอย่างนั้นมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเจ้าเลย"

"เพราะฉะนั้นเลิกโทษตัวเองได้แล้ว"

เอลิออสยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าขององค์หญิงแอลลิสันอย่างเบาๆ

"เด็กคนนี้ชื่อว่าอะไรงั้นรึ?"

เอลิออสหันไปมองเด็กสาวที่กำลังยืนมองทั้งสองกอดกันด้วยความหงุนงงถึงขีดสุด

"เวโรนิก้า.."

"เวโรนิก้า ฟรานเซส คาร์เพนเทอร์"

องค์หญิงแอลลิสันหันไปมองหน้าลูกสาวของตนเองที่ตอนนี้ยืนงงจนทำให้นางต้องพูดแทนให้เอง

"ชื่อไม่เลวเลย"

"ทำไมถึงเป็นแฝดที่ไม่เหมือนกันเลยนะ?"

เอลิออสเดินไปลูบหัวของเด็กสาวพร้อมนึกไปถึงเด็กชายที่ออกจะซนๆที่หน้าตาและสีผมของทั้งสองไม่เหมือนกันเลยสักนิดเดียว

เวโรนิก้า แฝดพี่ ทั้งหน้าตา ทั้งสีผม ก็คือเหมือนองค์หญิงแอลลิสันอย่างเป๊ะๆไม่มีผิด

ลูซิเฟอร์ แฝดน้อง ทั้งหน้าตา ทั้งสีผม ก็คือเหมือนเอลิออสอย่างเป๊ะๆเช่นเดียวกัน

"ท่านได้เจอกับลูซิเฟอร์แล้วงั้นรึ?"

องค์หญิงแอลลิสันถามด้วยความแปลกใจ

'ท่าน?'

"ลูซิเฟอร์ ฟรานเซส คาร์เพนเทอร์"

"เขาคงจะซนสุดๆเลยสินะ?"

"ก็ไม่ผิด"

ถ้าถามว่าทำไมเอลิออสถึงได้รู้ชื่อของแฝดน้องนั้นก็เป็นเพราะว่าเด็กทั้งสองคนนี้คือฝาแฝดถ้าผู้เป็นพี่มีชื่อว่า เวโรนิก้า ฟรานเซส คาร์เพนเทอร์ ผู้เป็นน้องก็คือ ลูซิเฟอร์ ฟรานเซส คาร์เพนเทอร์

มันเป็นเรื่องที่เอลิออสสามารถเดาได้ง่ายๆอยู่แล้ว

"ช่วงเวลาเรียนแบบนี้ท่านเซบัสต้องไปทำธุระจึงไม่สามารถอยู่เฝ้าคุมจึงทำให้เขามักจะแอบหนีออกไปข้างนอกอยู่บ่อยๆ"

"พวกข้าจึงต้องไปตามตัวทุกครั้ง"

องค์หญิงแอลลิสันพูดขึ้นพร้อมยิ้มเล็กน้อยเพราะถึงแม้ว่าลูซิเฟอร์จะก่อปัญหาอยู่ทุกวันแต่มันก็ทำให้นางมีความสุขทุกครั้งนั้นแหละ

"งั้นข้าจะไปตามให้เอง"

เอลิออสพูดขึ้นพร้อมขี่ม้าออกไปทันที

สักพักนึงเอลิออสที่ขี่ม้าไปมาไปแทบจะทั่วทั้งเมืองก็ได้เจอเป้าหมายของเขาเข้าให้แล้วลูซิเฟอร์กำลังนั่งเบื่อๆอยู่ตรงเก้าอี้แห่งนึงเอลิออสจึงเดินไปหาพร้อมกับยื่นไอศกรีมแท่งให้เขา

"อ๊ะ! อะไรอ่ะลุง?"

"ท่านแม่เคยพูดเอาไว้ว่าอย่ารับของจากคนแปลกหน้าเด็ดขาดเพราะฉะนั้นข้าไม่เอา"

"รับไปเถอะ ท่านแม่คงจะไม่ว่าอะไรหรอก"

"ลุงรู้ได้ยังไงว่าท่านแม่ของข้าจะไม่โกรธ?"

"ข้าบอกเอาไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าท่านแม่ของข้าโกรธขึ้นมาเมื่อไหร่มันจะน่ากลัวมากเลยนะ"

"เอ๊ะ! ทำไมลุงถึงหน้าตาคุ้นๆอย่างนี้ล่ะ?"

"กลัวท่านแม่อย่างนั้นรึ?"

"ก็ไม่หรอกนะ ปกติแล้วท่านแม่จะเป็นคนใจดีมากๆเลยแหละแต่ถ้าท่านแม่โกรธขึ้นมาเมื่อไหร่แม้แต่ท่านตาก็ยังห้ามไม่อยู่เลยอ่ะนะ ฮ่าๆ"

'ท่านตา? องค์จักรพรรดิงั้นรึ?'

"แล้วท่านพ่อของเจ้าล่ะ?"

"ท่านพ่อ? ข้าไม่มีหรอก"

"ท่านแม่เคยบอกเอาไว้ว่าท่านพ่ออยู่บนสวรรค์งั้นก็แสดงว่าท่านพ่อของข้าเสียไปแล้วน่ะสิ"

"ตั้งแต่วันนี้เจ้าก็จะมีแล้วล่ะ"

"ห๊ะ! ลุงว่าอย่างไรนะ?"

"ข้าจะมีท่านพ่ออย่างนั้นเหรอ?!"

"ลุงอย่าได้พูดให้ความหวังแบบนี้สิ"

"ไปหาอะไรสนุกๆทำกันเถอะ"

"เฮ้ลุง! เดี๋ยวแม่ของข้าโกรธเอานะ"

"จะไม่ไปงั้นรึ?"

"งั้นเอาไว้ข้าไปง้อท่านแม่ทีหลังก็แล้วกัน~"

"เจ้าเอลิออสมันกลับมาแล้วจริงๆงั้นรึ?"

"หายไปตั้งสิบปีแต่ก็ยังอุตส่าห์กลับมาอีกนะ.."

"แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน?"

ชายร่างกำยำที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับหญิงสาวอีกมากมายที่ยืนรายล้อมอยู่รอบตัวของเขาพูดขึ้นมาอย่างไม่สนใจมากนัก

"ทรงออกไปข้างนอกได้สักพักนึงแล้วเพคะ!"

ชายร่างอ้วนที่เป็นลูกน้องคนสำคัญของชายร่างกำยำกำลีงยืนอยู่ต่อหน้าพร้อมตอบคำถาม

"พึ่งจะกลับมาแต่ออกไปอีกแล้วเนี่ยนะ?"

"ยังน่าสนใจเหมือนเดิมเลยนะ~"

ท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดแต่ตรงหน้าประตูทางเข้าพระราชวังกลับปรากฏร่างของหญิงสาวที่กำลังยืนนิ่งเงียบแต่ในใจนั้นกลับร้อนรนเป็นไหนๆพร้อมกับหญิงรับใช้อีกสองคนและทหารเฝ้าประตูที่กำลังยืนเกร็งเพราะหญิงสาวคนนี้

"มายืนรับน้ำค้างแบบนี้องค์หญิงจะทรงประชวรได้นะเพคะ กลับไปรอข้างในเถอะเพคะ~"

สาวรับใช้พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงเพราะองค์หญิงแอลลิสันมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนเย็นแล้วและนางก็ไม่ยอมไปไหนเลยตอนนี้ก็เช่นกัน

'เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ?'

องค์หญิงแอลลิสันได้แต่ขบคิดด้วยความกังวลอยู่ภายในใจอยู่คนเดียวเท่านั้น

แต่ในขณะนั้นเอง..

เสียงฝ่าเท้าของม้าที่กระทบลงไปบนพื้นเสียงมันค่อยๆดังขึ้นมาเรื่อยๆจนทำให้ปรากฏตัวของม้าที่มีีขนสีดำพร้อมกับร่างของชายหนุ่มและเด็กชายมาแต่ไกลและดูยังไงทั้งสองก็หน้าเหมือนกันมาก!

"ท่านแม่?!"

เมื่อเด็กหนุ่มมองเห็นร่างของหญิงสาวที่สง่างามมายืนรอรับแบบนี้จริงๆแล้วเขาก็ควรจะสุขใจซะมากกว่าแต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเพราะหญิงสาวที่กำลังยืนขมวดคิ้วพร้อมกับสายตาที่กำลังมองมานั้นเป็นท่านแม่ของเขานั้นเอง

และเขาก็รู้สึกได้ว่าตอนนี้นางกำลังรโกรธอยู่..

"ไปไหนกันมา?"

องค์หญิงแอลลิสันถามคำถามเดียวนิ่งๆแต่คนที่ฟังอย่างลูซิเฟอร์นั้นกลับเหงื่อแตกออกมาซะได้

"ข้าขอโทษ ท่านแม่!"

"แต่ลุงคนนี้เขาเป็นคนดีนะ

เขาแค่พาข้าไปเที่ยวเท่านั้นเอง"

"ท่านอย่าได้โกรธเลยนะ~"

ลูซิเฟอร์รีบลงมาจากตัวม้าและเดินมายืนอยู่ต่อหน้าองค์หญิงแอลลิสันพร้อมพูดขึ้น

'ลุง?'

องค์หญิงแอลลิสันแอบหันไปมองหาเอลิออสสักครู่ก่อนที่จะจูงมือลูซิเฟอร์เดินจากไป

เอลิออสเห็นแบบนั้นก็กำลังจะเดินตามไปแต่ก็มีชายร่างอ้วนคนนึงเดินมาขวางซะก่อน

"องค์ชายเอลิออส"

"องค์จักรพรรดิทรงเรียกเข้าพบเพคะ"

'องค์จักรพรรดิ?'

เอลิออสได้ยินแบบนั้นจึงเดินตามหลังชายร่างอ้วนคนนี้อย่างเงียบๆโดยที่ไม่ได้ขัดขืนเลย

'องค์ชายเวเดอร์?'

ในใจของเอลิออสเหมือนจะเข้าใจเรื่องราวอยู่หรอกนะแต่มันก็เหมือนจะหงุนงงอยู่เช่นเดียวกัน

"ในที่สุดเจ้าก็กลับมาสักที น้องเขยของข้า~"

"สิบปีก่อนข้าเองก็ยังสงสัยว่าคนอย่างเจ้าเนี่ยนะที่สามารถใช้เวทย์ต้องห้ามได้?"

"อืม..แต่มันก็เป็นเรื่องจริงสินะ"

"แล้วหลังจากนั้นเจ้าไปอยู่ที่ไหนมาอย่างนั้นรึ?

"โอ้! จริงสิๆ"

"ข้าต้องถามว่าเจ้าสบายดีไหมก่อนสิถึงจะถูก"

"เจ้าคงจะไม่ถือโทษจักรพรรดิอย่างข้าหรอกนะ?"

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงขององค์จักรพรรดิเวเดอร์จะดูนุ่มนวลใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาแต่คำพูดนี่สิ?

"ข้ามิอาจจะไปถือโทษจักรพรรดิอย่างท่านได้หรอก"

"ท่านมีธุระอะไรกับข้างั้นรึ?"

"เจ้าหายไปตั้งสิบปีเจ้าก็อาจจะสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าทำไมข้าถึงได้มาเป็นจักรพรรดิแบบนี้ได้ใช่ไหมล่ะ?"

"ถึงเจ้าจะไม่อยากรู้แต่ข้าก็ยังอยากจะเล่าอยู่ดี~"

"อย่างแรกเลยก็เพราะว่าพี่ชายของข้าหรือองค์รัชทายาทนั้นได้ประชวรอย่างไม่รู้สาเหตุและสิ้นชีพไปในปีเดียวกับที่เจ้าหายไปเลย?"

"เจ้าพอจะรู้อะไรหรือไม่?"

"ท่านคิดว่าข้าเป็นคนสังหารเขางั้นรึ?"

"โอ๊ะ! ข้าไม่ได้หมายถึงแบบนั้นสักหน่อย"

"ข้าเพียงสงสัยเรื่องนี้อยู่พอสมควร"

"แต่นั้นก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าข้าไม่ได้ลอบสังหารองค์รัชทายาทเพื่อฮุบตำแหน่งจักรพรรดินี้ยังไงล่ะ"

"ปีแรกๆที่ข้าได้ขึ้นรับตำแหน่งก็มีฝ่ายคัดค้านและไม่เห็นด้วยอยู่มากพอสมควรเลยแหละแต่ข้าคนนี้รักและเคารพองค์จักรพรรดิองค์มากๆจึงได้เลือกการปกครองอย่างที่ท่านพ่อของข้าเคยปฏิบัติ"

"นั้นก็คือต้องเป็นคนเผด็จการ!"

"และแผนการนี้มันก็ได้ผลอย่างลุล่วงไปเลยเพราะว่าในตอนนี้ไม่มีผู้คนที่คัดค้านข้าอีกต่อไปแล้วเพราะเจ้าพวกนั้นได้ตายไปหมดแล้วยังไงล่ะ~"

"วันนี้ข้าเองก็ไม่ได้มีธุระอะไรกับเจ้ามากมายหรอกนะเพราะเห็นว่าเจ้าพึ่งจะเดินทางมาถึงก็คงจะคิดถึงลูกๆและเมียมากเลยสินะ?"

"งั้นข้าขอถามสั้นๆเลยว่า"

"เจ้าจะยอมภักดีกับข้าหรือไม่?"

"มันสมควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว"

"แต่ถ้าท่านมาทำอะไรคนของข้าข้าเองก็ไม่รับประกันว่าข้าจะสามารถภักดีกับท่านอีกต่อไปได้หรือไม่?"

"เพราะฉะนั้นจงอย่าได้มาหาเรื่องกันเลยดีกว่า"

"ฮ่าๆ ข้าก็ไม่ได้เกลียดพวกที่พูดตรงๆหรอกนะแต่ในบางครั้งมันก็ทำให้หงุดหงิดใช่เล่นเลยที่จักรพรรดิอย่างข้ากำลังถูกเจ้าขู่แบบนี้?!"

"แต่ข้าไม่ถือโทษโกรธเจ้าหรอก"

"เพราะข้ารู้ว่าเจ้าไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ฮ่าๆ"

"ไปเถอะๆ กลับไปหาลูกเมียซะ~"

องค์จักรพรรดิเวเดอร์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

แต่ในขณะที่เอลิออสกำลังจะเดินจากไป

องค์จักรพรรดิเวเดอร์ก็ได้พูดขึ้นมาอีกครั้ง

"เจ้าไม่อยู่ตั้งสิบปีระวังจะมีคนมาแย่งเมียและลูกๆของเจ้าไปด้วยนะ แล้วอย่าหาว่าข้าไม่เตือนล่ะ~"

'จำเป็นที่จะต้องเรียกข้ามาขู่แบบนี้ด้วยงั้นรึ?'

'เป็นคนที่แปลกใช่เล่นเลยนะ'

ระหว่างทางที่เอลิออสกำลังเดินอยู่นั้นก็เสียงของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้นมาพร้อมกับปรากฏร่างของเด็กหนุ่ม เด็กสาว หญิงสาวและชายชราคนนึง

"ลุง?!"

ลูซิเฟอร์อุทานออกมาด้วยความตกใจที่จู่ๆเขาก็ได้มาพบกับลุงใจดีคนนั้นอีกครั้งเมื่อเวโรนิก้าได้ยินแบบนั้นจึงหันไปมองเอลิออสทันที

ส่วนเลวีนก็กำลังยืนค้างอยู่ที่เดิมด้วยความเหลือเชื่อนางได้ยินมาบ้างว่าเอลิออสกลับมาแล้วแต่นางก็ยังไม่เชื่อเพราะมันเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินไป

ส่วนชายชราก็คือท่านหัวหน้าองครักษ์เซบัสนั้นเองเขาก็เดินเข้ามาหาเอลิออสด้วยรอยยิ้ม

"ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้วจริงๆ~"

"ยังสบายดีอยู่ใช่ไหม? ท่านเซบัส"

"ฮ่าๆ ขอบคุณที่ท่านอุตส่าห์ถามคนอย่างข้า

ข้าเองก็ยังสบายดีนั้นแหละเพียงแค่อายุมากขึ้นก็ยิ่งทำให้เหนื่อยมากขึ้นเท่านั้น"

"ท่านเอลิออส?"

"ท่านเอลิออสจริงๆด้วย!"

เลวีนรีบเดินเข้ามากอดเอลิออสอย่างจังจึงทำให้เขาตกใจอยู่ไม่น้อยเพราะไม่ทันจะได้ตั้งตัว

"เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่ท่านหายไปทั้งแบบนั้นแถมครั้งนนี้ท่านหายไปนานมากเลยนะ!"

"เจ้าแข็งแกร่งขึ้นเยอะเลยนี่?"

"เป็นเพราะข้าขยันฝึกซ้อมยังไงล่ะ"

"แต่ดูท่าสิบปีมานี้ท่านจะไม่ฝึกซ้อมอะไรเลยงั้นรึ?"

"คลื่นพลังของท่านยังเท่าเดิมเลย?"

"ท่านไปอยู่ที่ไหนมากันแน่?"

"ที่นั้นลำบากมากอย่างนั้นรึถึงทำให้ท่านไม่มีเวลาไปฝึกซ้อมอะไรเลยสักนิดแบบนี้?!"

'เท่าเดิม?'

"พวกท่านรู้จักลุงคนนี้ด้วยอย่างนั้นเหรอ?"

"แล้วลุงคนนี้เป็นใครกันแน่?"