หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 181: รุ่งอรุณบนที่ราบสูง และก้าวแรกสู่เส้นทางคืนสำนัก

แสงสีทองของรุ่งอรุณแรกเริ่มจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ปัดเป่าความมืดมิดและความหนาวเหน็บของค่ำคืนบนที่ราบสูงเมฆาสถิต (云栖高原 - อวิ๋นชีเกาหยวน) ให้ค่อยๆ เลือนหายไปอย่างช้าๆ ไอหมอกยามเช้าที่เคยปกคลุมอยู่เบาบางเริ่มสลายตัว เผยให้เห็นทัศนียภาพอันงดงามของทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่อาบไล้ด้วยแสงสีทองอ่อนๆ และยอดเขาสูงชันที่ตั้งตระหง่านอยู่เป็นฉากหลังเจี้ยนหลิน (剑林) และศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ลืมตาตื่นขึ้นจากการพักผ่อนเพียงไม่กี่ชั่วยาม (时辰 - สือเฉิน) แต่ทั้งสองกลับรู้สึกว่าร่างกายและความคิดปลอดโปร่งและกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด อาจเป็นเพราะพลังงานบริสุทธิ์ที่พวกเขาได้ซึมซับจากสถานที่แห่งนี้ตลอดทั้งคืน หรืออาจเป็นเพราะปณิธานอันแน่วแน่ที่จะมุ่งหน้ากลับสู่สำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗 - อวิ๋นชิงเจี้ยนจง) ได้จุดประกายความหวังและความมุ่งมั่นครั้งใหม่ขึ้นในใจหลังจากเตรียมตัวอย่างรวดเร็วและรัดกุม ตรวจสอบสัมภาระในแหวนมิติ (储物戒指 - ฉู่ซือเจี้ยจื่อ) ของเจี้ยนหลิน และถุงเก็บของ (储物袋 - ฉู่ซือไต้) ของเยว่ชิงหลิงจนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดตกหล่น ทั้งสองก็พร้อมที่จะออกเดินทาง "ขาวน้อย" (小白) กระโดดขึ้นมาเกาะบนไหล่ของเจี้ยนหลินอย่างคุ้นเคย ดวงตากลมโตสีดำขลับของมันสอดส่ายไปรอบทิศทางด้วยความตื่นตัว มันส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบาพลางใช้หัวเล็กๆ ดุนแก้มเจี้ยนหลินแล้วชี้ไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นทิศทางที่พวกเขาได้ประเมินไว้จากสภาพแวดล้อมและสัญชาตญาณของเจ้าตัวเล็กเมื่อคืนก่อน ว่าน่าจะเป็นเส้นทางที่เหมาะสมที่สุดในการออกจากส่วนลึกของหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷 - อิ๋นอวิ๋นกู่) แห่งนี้ ส่วนเยว่ชิงหลิงยังคงโอบอุ้ม "ไข่แห่งวายุบรรพกาล" (太古风暴之卵 - ไท่กู่เฟิงเป้าจือหล่วน) ไว้แนบอกอย่างระมัดระวังที่สุด นางสัมผัสได้ว่าไข่ใบนี้ดูจะ "ตอบสนอง" ต่อพลังงานธาตุลมในยามเช้าได้ดียิ่งขึ้น"ดูเหมือนสหายตัวน้อยของเจ้าจะมั่นใจในเส้นทางนี้มากทีเดียว" เยว่ชิงหลิงกล่าวพลางมองไปยังทิศทางที่ขาวน้อยชี้แนะเจี้ยนหลินพยักหน้ารับ "ขอรับศิษย์พี่หญิง สัญชาตญาณของมันไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวัง เช่นนั้นเราก็อย่าได้รอช้าอยู่เลย"ทั้งสองเริ่มออกเดินทางทันที พวกเขาใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步 - อวิ๋นจงปู้) และวิชาตัวเบาของตนเอง เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอและมั่นคง การเดินทางในช่วงแรกเป็นไปอย่างราบรื่น เส้นทางบนที่ราบสูงเมฆาสถิตนั้นแม้จะกว้างใหญ่ แต่ก็ไม่ซับซ้อนนัก มีเพียงพงหญ้าสูงและโขดหินแปลกตาปรากฏให้เห็นเป็นระยะ เจี้ยนหลินยังคงรักษาความเยือกเย็นและ "เก็บงำประกาย" พลังของตนเองไว้ตามนิสัย เขาไม่ได้แสดงออกถึงพลังที่แท้จริงในระดับหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ (凝气境大圆满 - หนิงชี่จิ้งต้าหยวนหม่าน) ออกมาให้เห็นเด่นชัด เพียงแต่โคจรพลังปราณ (灵气 - หลิงชี่) ธาตุพฤกษาอย่างแผ่วเบาเพื่อเสริมความเร็วและความอดทนในการเดินทางเท่านั้น ขณะเดียวกัน เขาก็ใช้ "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" (草木之触 - เฉ่ามู่จือชู่) สังเกตการณ์สภาพแวดล้อมรอบกายอย่างเงียบงัน ตรวจสอบความผิดปกติหรือร่องรอยของอันตรายที่อาจซ่อนเร้นอยู่ เขารู้ดีว่าแม้จะกำลังมุ่งหน้ากลับสู่สถานที่ที่ปลอดภัยกว่า แต่ก็ยังมิอาจประมาทได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่คนจากสำนักอัคคีเมฆาโลหิต (血云火宗 - เซวี่ยอวิ๋นหั่วจง) อาจจะยังคงตามรอยอยู่‘อีกไม่นาน...อีกไม่นานพวกเราก็จะถึงเขตแดนสำนักฯ แล้ว’ เจี้ยนหลินคิดในใจ พลางเหลือบมองศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิงที่ก้าวเดินอยู่เคียงข้างอย่างสง่างาม ความรู้สึกอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมาภายใต้แสงดาวพร่างพรายนั้น ยังคงอวลอยู่ในหัวใจของเขา แม้มิได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูด แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงสายใยแห่งความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม คำว่า "สหายร่วมเป็นร่วมตาย" นั้นมีความหมายลึกซึ้งสำหรับเขาอย่างแท้จริงหลังจากเดินทางติดต่อกันเป็นเวลาหลายชั่วยาม (时辰 - สือเฉิน) ไม่มีการหยุดพักโดยไม่จำเป็น ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน ที่ราบสูงอันกว้างใหญ่เริ่มลาดต่ำลง กลายเป็นเนินเขาสลับซับซ้อน และมีป่าสนโบราณ (太古松林 - ไท่กู่ซงหลิน) ที่พวกเขาเคยเดินทางผ่านมาบางส่วนปรากฏให้เห็นอยู่ไกลๆ และที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังงานที่คุ้นเคย...กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของอาณาเขตสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์"นั่น...น่าจะเป็นแนวป่ารอบนอกของสำนักฯ แล้ว!" เยว่ชิงหลิงชี้ไปยังทิวเขาเขียวชอุ่มที่ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหน้า น้ำเสียงของนางเจือด้วยความตื่นเต้นและโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด หลังจากที่ต้องผจญภัยในดินแดนที่ไม่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยอันตรายมานานหลายวัน การได้เห็นทิวทัศน์ที่บ่งบอกถึงบ้านที่จากมาอีกครั้ง ย่อมทำให้จิตใจรู้สึกผ่อนคลายลงได้มากเจี้ยนหลินพยักหน้ารับ "ขอรับศิษย์พี่หญิง ข้าเองก็รู้สึกได้ถึงพลังงานที่คุ้นเคยเช่นกัน" แววตาของเขาสงบนิ่ง แต่ภายในใจก็อดที่จะรู้สึกยินดีขึ้นมาเล็กน้อยมิได้เมื่อพวกเขาเข้าใกล้เขตแดนรอบนอกของสำนักฯ มากขึ้น ก็เริ่มพบเห็นร่องรอยของมนุษย์เป็นครั้งคราว ทั้งทางเดินเล็กๆ ที่ถูกถากถางไว้ หรือแม้แต่ศิษย์นอกบางคนที่กำลังออกหาของป่าหรือสมุนไพรอยู่ตามชายป่า เมื่อศิษย์เหล่านั้นเห็นเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงเดินออกมาจากส่วนลึกของป่าซึ่งเป็นที่รู้กันว่าอันตราย ต่างก็พากันมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนความสงสัย บางคนก็มีแววตาชื่นชมในความงามและความสง่างามของเยว่ชิงหลิง ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะศิษย์พี่หญิงคนงามแห่งตำหนักหยกเย็น (寒玉宫 - หานอวี้กง) แต่เมื่อสายตาเหล่านั้นเลื่อนมาจับจ้องที่เจี้ยนหลินในชุดศิษย์นอกที่ค่อนข้างธรรมดา และสัมผัสได้ถึงพลังธาตุพฤกษาอันอ่อนโยนที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ (เนื่องจากการเดินทางต่อเนื่องและการใช้พลังงาน) แววตาของศิษย์บางคนก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว บางคนก็แสดงความเฉยเมยออกมาอย่างชัดเจน บางคนก็มีประกายแห่งการดูแคลนเล็กๆ วาบขึ้นในดวงตาก่อนจะรีบเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว‘ดูเหมือนว่า...ทัศนคติของคนส่วนใหญ่ที่มีต่อพลังธาตุพฤกษาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปสินะ ไม่ว่าข้าจะแข็งแกร่งขึ้นเพียงใดก็ตาม’ เจี้ยนหลินคิดในใจอย่างเรียบเฉย เขาไม่ได้แสดงความไม่พอใจหรือใส่ใจกับสายตาเหล่านั้นมากนัก ประสบการณ์ที่ผ่านมาได้สอนให้เขารู้ว่าพลังที่แท้จริงนั้นมิได้วัดกันที่การยอมรับของผู้อื่น หากแต่เป็นความแข็งแกร่งที่มาจากภายในและการฝึกฝนอย่างไม่หยุดยั้งต่างหาก ปณิธานที่จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าใครนั้นยังคงมั่นคงอยู่ในใจของเขาทั้งสองไม่ได้หยุดทักทายหรือสนทนากับศิษย์เหล่านั้น เพียงแต่ก้มศีรษะให้เล็กน้อยตามมารยาท แล้วเร่งฝีเท้าตรงไปยังทิศทางของประตูใหญ่ของสำนักฯ ที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก หัวใจของพวกเขาทั้งคู่เต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความตื่นเต้นที่จะได้กลับคืนสู่สถานที่ที่คุ้นเคย ความกังวลถึงสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า และความหวังที่จะได้เริ่มต้นบทใหม่บนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรอีกครั้งในสภาพแวดล้อมที่มั่นคงกว่าเดิมสายลมที่พัดผ่านยอดสนรอบกาย บัดนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนทิศทางไปเล็กน้อย มันไม่ได้นำมาเพียงกลิ่นอายของป่าเขาอีกต่อไป หากแต่ยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของการแข่งขัน ความท้าทาย และปณิธานของผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนที่มารวมตัวกัน ณ สำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์แห่งนี้ ดินแดนที่พวกเขาจากมา...และบัดนี้ได้หวนคืนกลับมาอีกครั้ง

(จบตอนที่ 181)