ขณะที่ฟางกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำไป น้องมิ้นก็เดินออกมาพอดี ผมไม่รู้ว่าพวกเธอได้มองหน้าหรือสบตากันไหม เพราะผมไม่กล้าที่จะมอง ผมจึงเลือกหลับตา (หนีปัญหา) พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าน้องมิ้นกำลังเดินเข้ามาจะถึงผมแล้ว ผมเลยรีบไปคว้ามือน้องแล้วรีบเดินมุ่งหน้าไปยังที่จอดรถมอเตอร์ไซต์ทันที ผมอาจจะฉุดมือน้องแรงไป น้องน่าจะใ จนอุทานเรียกชื่อผม “พี่แทน... เป็อะไรค่ะ...”
“พี่ว่าพวกเรารีบไปกันเถอะ... ฟ้าเริ่มครึ้มๆ เหมือนฝนใกล้จะตกแล้ว” ผมพูดหาข้ออ้างไปขณะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น (มีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด)
น้องมิ้นก็เดินตามแต่โดยดี จนเราเดินไปถึงรถที่จอดอยู่ ผมจึงรีบจับมอเตอร์ไซต์ตั้งลำแล้วรีบขับออกจากพื้นที่นั้นอย่างรวดเร็ว พอออกมาได้แล้วผมก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก...
หลังขี่ออกมาได้ซักพัก ด้วยเสื้อผ้าผมที่เปียกอยู่ เมื่อขี่มอเตอร์ไซต์ปะทะกับลม ด้วยสภาพอากาศที่เหมือนฝนใกล้จะตกตอนหน้าร้อน (ลมจะแรงเป็พิเศษ) ผมก็รู้สึกหนาวจนตัวสั่น จึงจำเป็ต้องหาสถานที่จอดรถเพื่อบิดเสื้อผ้าให้หมาดซักหน่อยก่อน แต่ก่อนที่จะได้ที่จอดในที่เหมาะๆ ฝนกลับเริ่มเทลงมา
ทั้งลมและฝนเริ่มลงหนักขึ้นอย่างรวดเร็วแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ผมจึงต้องหาที่หลบฝนแบบเฉพาะกิจไปก่อน ไม่เช่นนั้นโทรศัพท์พวกเราได้เปียกหมดแน่ๆ น้องมิ้นจึงรีบเอาเสื้อคลุมของผมที่น้องถืออยู่ม้วนห่อมือถือของพวกเราทั้งคู่แล้วกอดไว้ไม่ให้โดนฝน ผมพยายามลืมตาสู้กับสายฝน มองไปข้างทางเห็นมีศาลาอยู่ ผมจึงรีบขี่เข้าไปในศาลาหลังนั้น
หลังจากพวกเราเข้าไปศาลาไม่นานลูกเห็บก็ตกลงมา เสียงลูกเห็บกระทบหลังคาสังกะสีเสียงดังสนั่น ผสมกับเสียงฟ้าร้องกับฟ้าผ่าเป็ระยะๆ จนน้องมิ้นเริ่มหน้าเสีย ผมจึงบอกน้องมิ้นไปว่า พวกเราโชคดีจริงๆ ถ้าโดนคงเจ็บแน่ๆ นี่มันพายุฤดูร้อนชัดๆ ผมพยายามหาเื่ปลอบน้อง แต่พวกเราคุยกันแทบจะไม่ได้ยินเลย
และด้วยเสื้อผ้าที่เปียกของเราทั้งคู่บวกกับลมที่พัดแรงจนหอบเอาไอฝนเข้ามาในศาลา ยิ่งทำให้พวกเราหนาวเป็ทวีคูณ ผมจึงต้องเข้าไปใกล้ๆ น้อง แล้วชวนน้องมานั่งหลบลมด้วยกันหลังมอเตอร์ไซต์
พวกเรานั่งข้างๆ กัน ผมจับมือน้องมิ้นขึ้นมากุมไว้ น้องหนาวจนตัวสั่น มือเริ่มซีดจนเล็บเป็สีม่วงแล้ว ผมจึงขยับตัวเข้าไปช้อนน้องจากด้านหลัง และดันให้น้องขึ้นมานั่งตักและอยู่ในอ้อมแขนของผมเพื่อใช้ความอบอุ่นของกันและกันคลายหนาว และรู้สึกว่าจะได้ผล น้องไม่หนาวจนตัวสั่นแล้ว
ฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จากแค่จะกอดเพื่อให้ความอบอุ่น ความคิดที่ซุกซนของผมก็เริ่มเข้ามาอีกแล้ว จากสองมือที่โอบกอดน้องจากด้านหลัง ผมค่อยๆ คลายมือที่ประสานกันอยู่นั้นออก แล้วเริ่มใช้มือซ้ายล้วงเข้าไปในเสื้อของน้อง น้องมิ้นรีบเอามือซ้ายตัวเองมาจับที่ข้อมือผมไว้โดยไม่พูดอะไร ผมจึงใช้มือขวาล้วงเข้าไปอีกข้าง แล้วค่อยๆ เอาหน้าของผมไปใกล้ๆ หูน้องแล้วพูดเบาๆ ว่า “ทำแบบนี้มิ้นจะได้ไม่หนาวไง...”
น้องมิ้นไม่ตอบ และเริ่มคลายมือซ้ายที่จับข้อมือผมไว้แน่นนั้นเหลือเพียงการจับแบบหลวมๆ แทน สถานการณ์แบบนี้ผมก็ยิ่งได้ใจ จึงใช้มือซ้ายนั้นล่วงล้ำเข้าไปในพื้นที่ต้องห้าม้าของน้อง ค่อยๆ ฝ่าปราการบางๆ นั้นเข้าไป พร้อมกับค่อยๆ บีบค่อยๆ นวดเบาๆ
เมื่อไม่มีการปัดป้องหรือขัดขืนใดๆ จากนั้นผมก็ค่อยๆ จูบลงไปที่ใบหูและซอกคอของน้องจากด้านหลัง จนตัวน้องมิ้นสั่นอีกครั้ง แต่ไม่น่าจะเกิดจากอากาศที่หนาวเย็นข้างนอกแล้ว เพราะตอนนี้ผิวกายของน้องที่ผมได้ััอยู่นั้นกำลังระอุมาก บวกกับลมหายใจที่ร้อนผ่าวของผมที่ััไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกายน้อง...
ตอนนี้พวกเราไม่มีความรู้สึกว่าอากาศหนาวเย็นอีกต่อไปแล้ว และไม่ได้สนใจถึงสิ่งอื่นใดอีกแล้ว ไม่ว่าฝนที่กำลังตกหนัก พายุลูกเห็บที่โหมกระหน่ำ หรือแม้กระทั้งไม่กังวลกันเลยว่าจะมีรถคันอื่นหรือใครขับผ่านหรือแวะเข้ามาเห็นพวกเราอย่างไร พวกเราไม่คำนึงถึงอะไรแล้ว
พวกเราได้ปล่อยกายและใจไปกันต่อจนจบพร้อมกับเสียงฟ้าที่ผ่าลงมา นี่เป็ครั้งที่สองของผมและน้องมิ้น และครั้งนี้เป็ประสบการณ์ที่แตกต่างและแปลกใหม่ของผมมาก ทั้งตื่นเต้นและลุ้นละทึก (จริงๆ แต่ละครั้งของผมและน้องมิ้นมันช่างเป็ประสบการณ์ที่เหนือความคาดหมายตลอด)
หลังจากจัดเสื้อผ้าเข้าที่เข้าทางแล้ว พวกเราก็กลับมานั่งกันด้วยท่าเดิมเพื่อรอให้ฝนหยุดตก ผมกอดน้องมิ้นอย่างมีความสุข อยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซักพักฝนเริ่มซา ฟ้าเริ่มโปร่ง พวกเราลุกขึ้นเก็บของ
และก่อนที่ผมจะจูงรถออกไปนอกศาลา ผมเดินเข้าไปสวมกอดน้องมิ้นจากด้านหลังแล้วหอมแก้มน้องไปเต็มๆ อีกฟอดใหญ่ๆ แล้วผมก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์เพื่อเตรียมออกเดินทาง จากนั้นน้องมิ้นก็ขึ้นนั่งตามและก่อนผมจะปิดรถออกไป น้องมิ้นได้สวมกอดผมจากด้านหลังแล้วก็หอมแก้มผมเหมือนที่ผมทำกับน้องไปก่อนหน้านี้...
“ดื้อนะเราหน่ะ... แต่พี่ก็ชอบนะ...” ผมเผลอหยอดไป
“หนูก็ชอบ...” น้องพูดพร้อมกับยิ่งกอดผมแน่นขึ้นไปอีก
ผมบิดมอเตอร์ไซต์ออกตัวจากศาลานั้นเพื่อเดินทางกลับบ้าน พร้อมกับคิดยิ้มในใจ ‘อยากจะเก็บศาลานี้ไว้ในความทรงจำส่วนลึกของผมตลอดไป… วันนี้มีความสุขมากๆ’ จากนั้นผมก็ขับมาส่งน้องมิ้นที่บ้าน พวกเรารีบแยกย้ายกันเลยไม่ได้คุยอะไรมาก เพราะน้องต้องไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อน ตัวเปียกเหนอะหนะกันมาก ผมก็รีบกลับบ้านต่อเลย
หลังจากถึงบ้านผมอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็หยิบมือถือขึ้นมาดู กะว่าจะโทรหาน้องมิ้น แต่แล้วกลับพบว่า มีสายเรียกเข้าไม่ได้รับจากฟางถึง 4 สาย ดูจากเวลาแล้วสายแรกน่าจะเป็ตอนที่ผมกำลังขับรถออกจากอ่างเก็บน้ำ ผมนึกตามแล้วขนลุกขึ้นมาแปลกๆ หรือฟางจะเห็นผมกับน้องมิ้น เริ่มคิดกังวลไปต่างๆ นา
จึงได้ตั้งสติและทำใจให้สงบก่อนจะกดโทรศัพท์ไปหาฟาง
“ฮัลโหลฟาง โทษทีเราไม่ได้อยู่กับมือถือ ฝนตกหน่ะ... ฟางมีอะไรรึเปล่า...”
“อืออ เค้ามาเที่ยวอ่างเก็บน้ำ... แล้วเจอคนนึง คล้ายแทนมาก เลยจะโทรมาถามดูว่า แทนได้มาไหม...” เธอยิงคำถามที่ผมกลัวที่สุดออกมา
‘นั่นปะไร ซวยแล้วเรา จะเอาไงดีหล่ะ จะตอบยังไงดี’ ผมคิดวนอยู่ในใจ ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออกจริงๆ
“ไม่นะ... ตอนนี้เราอยู่บ้าน... ไม่ได้ไปไหนเลย...” ผมโกหกคำโตออกไปเพื่อเอาตัวรอด
“ออๆ โอเคแทน เค้าไม่มีอะไรแล้ว...” ฟางเหมือนจะวาง
“แล้วฟางจะกลับตอนไหนหล่ะ ฝนตกไหมทางนู้น...” ผมรีบหาเื่คุยต่อเดี่ยวถ้าวางไปจะยิ่งดูมีพิรุธ (ฟางยิ่งฉลาดๆ กับเื่แบบนี้อยู่ด้วย)
“ตอนนี้ เค้ามาถึงบ้านแล้ว พอดีฝนตก ที่บ้านเลยชวนกันกลับเลย” เธอตอบผมด้วยเสียงที่ดูปกติ
“โอเคฟาง งั้นเค้าไปอาบน้ำก่อนนะ ตัวเปียกมากเลย...” ผมเลยรีบหาทางลงเพื่อรีบวางสายไป (โกหกอีกแล้ว)
หลังวางสายกับฟางไป มานั่งย้อนนึกดูว่า ฟางจะเห็นผมตอนไหน แล้วถ้าเห็นผมแล้วจะเห็นน้องมิ้นด้วยไหม ยิ่งคิดยิ่งสยอง พยายามปัดเื่นี้ออกจากหัวอยู่อยู่พักใหญ่ๆ จนน้องมิ้นโทรเข้ามา ผมจึงคลายความวิตกจากเื่นี้ลงไปได้บ้าง
น้องมิ้นโทรมาชวนให้ผมไปดูฝนดาวตกที่ระเบียงบ้านของน้องคืนพรุ่งนี้ (น้องเคยบอกไว้ว่าอยากดูดาวตกพร้อมกับผม ตอนนั้นผมก็เคยบอกไปว่าฝนดาวตกจะมี่วันไหนบ้าง น้องคงจดไว้) ตอนแรกผมก็ใ คิดว่าที่บ้านเลยเหรอแล้วพ่อแม่น้องหล่ะ (ใจยังมีแอบคิดถึงเื่วันนี้กับน้องอยู่) เลยเผลอคิดว่า ‘หลังดูดาวกันเสร็จ น่าจะมีกิจกรรมอื่นทำด้วยกันต่อแน่ๆ แต่ที่บ้านเนี้ยะนะ...’ คิดไปคิดมาก็ช่างมัน เลยตอบตกลงกับน้องว่าจะไป
……….>> พังทลาย…
2K
