ตอนที่ 7
ห้องเดียวกัน
ไม่นานเราสองคนก็เดินมาถึงจุดหมายสักทีกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ล่องลอยอยู่ในอากาศรอบๆตัว จนนาซึมะรู้สึกดี
‘รู้สึกชอบสถานที่แห่งนี้ซะแล้วสิ’
พื้นที่ในบริเวณนี้มีดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมเยอะแยะเต็มไปหมดเลยบรรยากาศก็ร่มรื่น แต่อย่าลืมบรรยากาศแบบนี้ ยุงชุมจังเลยแหละ
“จะทำอะไรก็ทำ ฉันจะนอน” นาซึมะหันไปมองคุณไอซ์ที่ตอนนี้เดินนำเข้าไปในใจกลางของโดมดอกไม้แห่งนี้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“อ่า ครับ”
ใจกลางของโดมนี้เป็ศาลาไม่กว้างและไม่ใหญ่มากมีทั้งชุดโต๊ะน้ำชา และเก้าอี้แขวนแบบนอนได้ซึ่งที่ตรงนอนก็โดนคุณไอซ์จับจองไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เป็ผู้หญิงที่รวดเร็วจริงๆผิดกับการพูดจาลิบลับเลย
ไม่นานหลังจากที่นาซึมะนั่งลงเรเน่ก็นำของว่างมาให้ มีชาดอกไม้ที่ไม่รู้ว่าดอกอะไร แต่หอมมากเลยเสิร์ฟพร้อมคุกกี้ถือว่าเป็ของที่เข้ากับบรรยากาศและการเขียนดีที่สุดเลยละ
ณ ตอนนี้ก็เป็เวลา16.00น. แล้ว
“ไม่ทราบว่าคุณนาซึมะ้าอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ”
“อืม ไม่เป็ไรครับ ขอบคุณนะครับสำหรับของว่าง” นาซึมะฉีกยิ้มให้เรเน่ก่อนแล้วเธอก็เดินจากไปทันที
ตอนนี้นาซึมะกำลังเตรียมร่างนิยายเื่ใหม่และสมองมันเริ่มที่จะแล่นแล้วละเพราะสมองปลอดโปร่งกับกลิ่นหอมๆของพรรณไม้ที่อยู่รอบกาย มันทำให้นาซึมะลืมเลือนเวลาไปเลยทีเดียว
….
….
ร่างสูงที่พึ่งจะก้าวเท้าเดินเข้ามาในบ้านพร้อมๆกับลูซที่เดินเข้ามาเงียบๆบรรยากาศระหว่างทั้งคู่มันดูเครียดๆจนแม้แต่สาวใช้ยังต้องหยุดยืนและก้มหน้าหนีกันเลยทีเดียวคาร์ตันก้มมองดูเวลาที่ข้อมือถึงได้รู้ว่านี้มันถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว
“หลังทานข้าวเสร็จเรียกทุกคนให้ไปรอฉันที่ห้องประชุมด้วยเราต้องคุยกันเื่วันนี้สักหน่อย”
“ได้ครับ บอส”
“อืม”คาร์ตันตอบกลับแค่นั้นก่อนจะเดินแยกออกมาแล้วเดินตรงกลับไปที่ห้องด้วยความรู้สึกแปลกๆภายในใจก็นึกห่วงว่าคนตัวเล็กจะเบื่อไหมที่ต้องอยู่แต่ในห้อง แต่ทว่า
หลังจากที่เปิดประตูห้องเข้าไปแล้วกลับพบเจอแต่ความเงียบห้องที่ควรจะเย็นช่ำ กลับไม่มีร่องรอยของการเปิดแอร์เลย เป็ไปได้ยังไงแถมไฟก็ไม่เปิดอีก
หรือว่า!
พรึ่บ!!
หลังจากที่ไฟติดแล้วคาร์ตันก็รีบกวาดสายตามองรอบห้องทันทีโดยหวังว่าจะเจอร่างของคนตัวเล็กแต่ก็ไม่พบ
หายไปไหน! จู่ๆใจก็รู้สึกเคว้งคว้างเมื่อไม่เจอคนที่คิดว่าควรจะอยู่ในที่ที่ใจ้า
“หายไปไหนโดยที่ฉันไม่อนุญาต เจอตัวเมื่อไหร่เจอดีแน่! นาซึมะ!”
โครม!!
เสียงปิดประตูโครมใหญ่ดังไปทั่วโถงทางเดินที่ในเวลานี้ มีออร่า ทะมึน แพร่กระจายออกมาจากร่างกายที่สูงใหญ่ของบอสหนุ่มแม้แต่สาวใช้ยังต้องหลีกหนีห่าง
ตอนนี้คาร์ตันกำลังโกรธและหงุดหงิดที่นาซึมะไม่อยู่ในห้องพลางรีบเดินตรงไปที่ห้องอาหารทันทีเพื่อหวังที่จะเจอร่างของเขา หลังจากเดินมาถึงคาร์ตันก็กวาดสายตาไปทั่วห้องแต่ก็ไม่พบเจอก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความเครียด เพราะนอกจากนาซึมะที่ไม่อยู่แล้ว ไอซ์ก็ไม่อยู่
“นาซึมะหายไปไหน!!” พูดขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่พยายามทำให้มันดูเย็นลงแต่ก็ทำไม่ได้
“อ้าวแล้วซึมะไม่ได้อยู่ในห้องของนายเหรอคาร์ตัน” ลิซ่าถามออกมาอย่างสงสัย
“ไม่อยู่ ใครพอจะเห็นเขาบ้าง แล้ววันใครดูแลนาซึมะ” คาร์ตันสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตั้งสติแล้วถามทุกคนออกไปก่อนจะหันมาพบเรเน่เข้าให้ เมดสาวที่คิดว่าน่าจะรู้เื่ดีที่สุด
“เรแน่ นาซึมะกับไอซ์อยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่โดมดอก….ไม้คะบอส” ตอบยังไม่ทันจบบอสของทุกคนก็เดินจากไปทันทีโดยที่ยังฟังไม่ทันจบเสียด้วยซ้ำ นั้นจึงทำให้ทุกคนที่อยู่ณ ที่แห่งนั้นได้แต่มองตามไปอย่าง งงๆ
คาร์ตันเดินออกมาจากห้องอาหารอย่างเร่งรีบจนเกือบจะวิ่งตรงไปยังที่ที่คิดว่าคนตัวเล็กอยู่เพราะพอได้ยินคำว่าโดมก็พอรู้แล้วว่าโดมไหน เพราะว่ามันมีอยู่สองโดม แต่คาร์ตันกลับกลัว
กลัวว่านาซึมะจะไปรู้เห็นในสิ่งที่ตัวเขาทำถึงมันจะไม่ได้ผิดกฎหมาย แต่ก็ไม่ได้อยากให้เขาเข้ามายุ่งเกี่ยวในเื่พวกนี้อยู่ดี
หลังจากเดินมาได้ไม่นานก็พบเจอเป้าหมายที่ตอนนี้กำลังนอนหลับฟุ่บหน้าลงอยู่บนโต๊ะน้ำชาถึงได้ถอนหายใจออกมาเบาๆ คาร์ตันเหลือบสายตาไปที่มุมมุมหนึ่งก่อนจะสังเกตเห็นว่าไอซ์ลุกขึ้นมานั่งเป็ที่เรียบร้อยคาร์ตันจ้องมองเธอและทำมือบอกให้เธอตามออกไปจากตรงนี้ซึ่งเธอก็รู้เื่ดี
คาร์ตันเดินออกมาจากระยะการได้ยินของนาซึมะและอีกอย่างเพื่อไม่เป็การรบกวนคนนอนหลับในตอนนี้ด้วย
“ค่ะ บอส”
“มาอยู่ที่นี่ั้แ่ตอนไหน”
“ ั้แ่เย็น”
“อืม แล้วทำไมไม่พากันกลับเข้าไป รู้ไหมว่าตอนนี้เวลาเท่าไรแล้ว”
“หลับเพลินนะ โทษที ” คาร์ตันถอนหายใจให้กับคำตอบของไอซ์ก่อนจะบอกให้เธอกลับเข้าบ้านไปส่วนตัวเองก็เดินไปที่โต๊ะที่นาซึมะยังคงฟุ่บหลับอยู่อย่างเงียบๆก่อนจะกวาดสายตามองบนโต๊ะก็เห็นจำพวกสมุดและดินสอ ไหนจะจานของว่างอีก
คาร์ตันส่ายหัวไปมาเบาๆกับความคิดของตัวเองก่อนหน้าแล้วหลุดยิ้มออกมาไม่คิดเลยว่า ชีวิตนี้จะเจอกับนาซึมะ คนที่ทำให้ตัวเขายิ้มแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน มันทำให้รู้สึก..ไม่เป็ตัวของตัวเองเป็ครั้งแรก
“นายมานอนอะไรตรงนี้” คาร์ตันก้มลงไปกระซิบชิดริมหูของคนที่กำลังหลับฝันหวานก่อนจะถอยออกมาทันทีเพราะหลังจากนั้นร่างเล็กก็สะดุ้งพรวดพราดขึ้นมาทันที คาร์ตันยืนมองเขาอยู่นิ่งๆพร้อมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างตั้งคำถาม
“เอ๊ะ คุณกลับมาแล้วเหรอ”
“อืม เข้าบ้านได้แล้ว อย่าให้ทุกคนต้องมาเสียเวลากินข้าวเพราะนายคนเดียวสิ”
“เอ๊ะ เพราะผมได้ไง คุณไอซ์ เขา”
“กลับไปได้สักพักแล้ว จะไปกันรึยัง”
“อ่า ครับๆ” คาร์ตันยืนมองนาซึมะเก็บของก่อนจะเดินนำร่างเล็กออกจากโดมตรงเข้าสู่ตัวบ้านเพื่อไปให้ทันมื้อเย็น
….
….
ร่างสูงของคาร์ตันเดินนำออกไปแล้วนาซึมะจึงรีบเก็บของบนโต๊ะแล้วรีบวิ่งตามเขาไปทันที
ภายในห้องอาหารบรรยากาศก็ยังคงเป็เหมือนเดิมนาซึมะเดินตรงเข้าไปนั่งตรงข้างพี่ลิซ่าเช่นเดิมอย่างเคยชิน ส่วนคาร์ตันเขาก็เดินไปนั่งที่ประจำคือหัวโต๊ะ
“ซึมะ มาแล้วหรอ นั่งๆ”
“อ่า ครับ”
“พี่ต้องขอโทษด้วยนะ ที่วันนี้ต้องไปทำงานนอกบ้านกะทันหันนะ อ่าคิดถึงซึมะจังเลย”
หมับ!
“อะ! เอ่อ”นาซึมะสะดุ้งใเพราะจู่ๆก็โดนพี่ลิซ่ากอด อ่า จะทำยังไงดีเนี่ย
><
“ลูซ ลุกขึ้น”
“ฮะ ลุกทำไม” ลูซเอ่ยถามอย่างมึนงงแต่ก็ยังลุกตามคำสั่ง
“ั้แ่วันนี้เปลี่ยนที่นั่งกับนาซึมะซะแล้วให้นาซึมะมานั่งตรงนี้แทนที่นาย” น้ำเสียงที่จริงจังที่เอ่ยออกมาจากปากของบอสใหญ่ของแฟมิลี่ทำให้ทุกคนต้องหยุดกิจกรรมการกินของตัวเองแล้วหันไปมองที่หัวโต๊ะเป็ตาเดียวกัน
“เอาจริงดิ” โอเว่น
“หืม” ไอซ์
“ไม่นะ! ฉันไม่ยอม!”และนี้ก็เสียงของลิซ่า
หลังจากมื้อเย็นผ่านไปนาซึมะก็นึกขอบคุณคาร์ตันอยู่ในใจที่เขาช่วยเอาไว้จากการถูกพี่ลิซ่ากอดรัดฟัดเหวี่ยงเมื่อตอนนั้น คิดแล้วก็ยังรู้สึกขนลุกไม่หาย เพราะนอกจากแม่ผู้บังเกิดเกล้าแล้วแฟนหลอกๆที่เคยคบก็ยังไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้เลยนะ
เอิ่ม…
นี่มันอะไรกันเหรอ
อ่อ ต้องนอนห้องเดียวกับเขานี่น่าแล้วควรทำตัวยังไงดีวะเนี่ย! ใครก็ได้ช่วยตอบที!
เมื่อคืนนาซึมะก็นอนอยู่ที่นี่แถมเมื่อเช้ายังทำเื่น่าอายกับคุณคาร์ตันแบบนั้นอีก อั๊ย! แล้วจะทำไงดีละ ถ้า… ถ้าเกิดว่าตัวเองหน้ามืดปล้ำเขาขึ้นมาจะทำยังไงใครจะรับผิดชอบบบ
แต่ใจของนาซึมะก็รู้ดีนั่นแหละนะถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่นอนห้องเดียวกับคุณคาร์ตัน แต่นั้นมันเหตุจำเป็นี่น่าไม่ได้ขนเสื้อผ้ามาอาศัยอยู่ในห้องกับเขาแบบนี้ไหม
ไม่ชิน ครับ!!
“นี่นาย”
เฮือก!!
“คะ ครับ ” ขานรับออกไปด้วยใจตุ้บๆต่อมๆก่อนจะหันไปมองคนเรียก แต่ก็ต้องรับหันกลับมาทางเดิม จะบ้าตาย! ทำไมเขาทำแบบนี้!
“หันหน้าหนีฉันมันหมายความว่าอะไร” เสียงพูดที่ดังเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงก้าวเดินเข้ามา
ตึกตึก ตึก
“…”
“ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง”
หมับ!
“อะ โอ๊ย คุณ ผมเจ็บนะ!”
“หึ ทีหลังฉันถามก็หัดตอบ ไม่ใช่เงียบแบบนี้” ถลึงตามองคุณคาร์ตันก่อนจะละสายตาหนีแต่ก็ต้องชะงัก เพราะสายตามันดันไปโฟกัสอยู่ที่หน้าอกกำยำของเขาอย่างเสียไม่ได้
อึ่ก! อยากจับ! >m<
ไม่ใช่สิ! มันต้องไม่ใช่แบบนี้!
….
….
ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่นพลางมองสีหน้าที่เดียวแดง เดียวส่ายไปมา ก่อนจะนึกอะไรได้ หึ
“ทำไม อยากจับงั้นเหรอ” ลองดูหน่อยก็ไม่แปลก
“ชะ ใช่ เอ๊ย ไม่ใช่!”
“หึ” คาร์ตันกระตุกยิ้มพลางโน้นตัวลงเข้าไปหาอย่างนึกสนุกไม่รู้สิ ถึงจะแปลก แต่เวลาอยู่กับนาซึมะแบบนี้มันทำให้ผ่อนคลายจากความเครียดได้ไม่น้อยเลย
“คะ คุณ! จะไปอาบน้ำคุณก็ไปอาบสิครับ!”
“หืม ไม่ใช่ว่าอยาก…ลองจับดูเหรอ”
“คะ คุณ อย่าเล่นแบบนี้นะ!”
“ทำไมหรือว่า…” ว่าพลางไล่สายตากรุ่มกริ่มของตัวเองมองั้แ่ใบหน้าแดงๆลงไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่เป้ากางเกงที่มันมีอะไรบางอย่างกำลังนู้นพองขึ้นมา
“อย่ามองสิ! ไอ้คนชอบแกล้ง!”
“ฮ่าๆ” ให้ตายสิ นาซึมะมีอะไรให้คาร์ตันแปลกใจตลอดเวลาเลยสิน่าจนถึงตอนนี้จึงรู้ได้แน่ชัดเลยละว่านาซึมะเป็อะไร ดูได้จากปฏิกิริยาการตอบสนองทั้งเมื่อเช้าและตอนนี้มันค่อนข้างจะชัดเจนเลยละแต่แปลกที่ไม่ได้นึกรังเกียจแต่กลับชอบที่เขาเป็แบบนี้กับตัวเองซะงั้น
คาร์ตันเลิกแกล้งเขาแค่นั้นก่อนจะผละออกมาเพื่อไปอาบน้ำล้างตัวถึงแม้ว่าอารมณ์จะผ่อนคลาย แต่ร่างกายที่อ่อนล้า้าการพักผ่อนอยู่ดีดูท่าคงต้องเลื่อนประชุมไปเป็ตอนเช้าแทนแล้วละมั่ง ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ที่มักถือติดมือเข้ามาบ่อยๆแล้วกดโทรออก
“ลูซ นายแจ้งทุกคนหรือยัง”
(เรียบร้อยแล้ว้าอะไรอีกหรือเปล่าครับ)
“บอกทุกคนว่าเลื่อนประชุมเป็เช้า พรุ่งนี้แทน” แล้วก็กดวางสาย
….
….
589
