STARCIN อุบัติมหาสงครามสตาร์คิน (อ่านฟรีจนจบ)(มี EBOOK)

ภาคที่2 GAMES START ตอนที่26 ยึกยัก

" กรี๊ด ! "มือที่ถูกบี้จนแหลกเละของหญิงสาวมาดเข้ม เธอร้องออกมาสุดเสียงทั้งน้ำตาขาสั่นและอ่อนแรงล้มลงกับพื้น เงยหน้ามองดูสัตว์ประหลาดยักษ์ตรงหน้ามันอ้าปากจนเห็นฟันอันแหลมคมค่อย ๆเคลื่อนเข้ามาใกล้และกัดลงเข้าที่หน้าของเธอหายไปครึ่งหัวขณะที่เพื่อน ๆ ที่ได้เห็นต่างก็สั่นกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

หลังจากที่พวกเขาตั้งสติได้ก็หยิบอาวุธของตัวเองขึ้นโจมตีสวนกลับทันทีคมดาบที่เคยฟาดฟันกับมอนสเตอร์มามากมายทำได้แค่รอยแผลตื่น ๆ เท่านั้นเพียงแค่มันสะบัดกระบองที่หนักอึ้งของมันก็ทำให้พวกเขากระเด็นไปคนละทิศคนละทางได้เลย

เมื่อปลายกระบองนั้นเหวี่ยงมาทางซึฮากิเขาก็ยกดาบขึ้นกันแต่ก็ทำให้เขากระเด็นไปโดนกำแพงถ้ำ แรงกระแทกที่รุนแรงมากกระทบกระเทือนหัวของเขาจนหมดสติไปทันที

ไอ้เวรเอ๊ย ฝันเรื่องนี้อีกละ ซึฮากิตื่นขึ้นมาใต้ต้นไม้ใหญ่แสงตะวันสีส้มค่อย ๆ หายไปกลายเป็นความมืดที่คืบคลานเข้ามาแทน 

คอยดูเถอะเลวาธานถ้าเจอกันคราวหน้าฉันจะล้างแค้นให้พวกนายเอง แซม นาริ ซึฮากิลุกขึ้นเดินไปที่เต็นท์แพทย์สนามที่อยู่ไม่ใกล้มากนัก ที่นั่นมีทหารและแพทย์คอยประจำการเตรียมตัวรับมือเหตุการณ์ตลอดเวลา

" พวกเขาเป็นยังไงบ้างครับ ?" ซึฮากิเอ่ยปากถามกับทหารที่เฝ้าอยู่หน้าเต็นท์

" พวกเขาไม่เป็นอะไรแล้วเหลือแค่พักผ่อนสักวันสองวันรอให้แผลปิดสนิท "เขาเปิดม่านขึ้นให้ซึฮากิเดินเข้าไปข้างใน เขาเห็นโซเฟียนั่งอยู่ข้าง ๆเตียงของแจ็ค 

" ดูเหมือนเราต้องหาที่พักแถวๆ นี้แล้วแหละ " ทันทีที่แจ็คได้เห็นซึฮากิเขาก็พูดขึ้นมาพอดี

" ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว" เดี๋ยวก่อนสิเงินเราจะหมดแล้วนี่หว่าแล้วจะเช่าห้องได้ยังไง ซึฮากิตอบกลับหน้านิ่ง

" งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้ที่เดิมฉันจะไปหาที่พักอยู่เอง " ซึฮากิหันหลังเดินออกจากเต็นท์ไป

ตอนนี้จะมีภารกิจอะไรที่ทำเสร็จไว ๆบ้างนะ เขาเงยหน้ามองดูป้ายสำนักงานกิลด์ที่เขาไม่อยากจะกลับมาสักเท่าไหร่ ซึฮากิตัดสินใจเดินเข้าไปอีกครั้งตรงไปที่กระดานภารกิจกวาดสายตามองไปทั่วตั้งแต่บนลงล่าง

" เขากลับมาอีกแล้ว "พนักงานหญิงคนที่ได้ดูการทดสอบของซึฮากิแอบมองอยู่ไกล ๆ คุยซุบซิบกับพนักงานคนอื่นๆ 

" คนนี้เหรอที่ท่านประธานเลื่อนแรงค์ให้เป็นB เลยในการทดสอบครั้งเดียว "

" เออน่ะสิฉันก็เห็นเขาสู้กับท่านประธานได้ดีเลยล่ะแต่ช่วงท้ายไม่รู้ทำไมในสนามถึงมืดไปหมดรู้ตัวอีกทีพวกเขาก็ทดสอบเสร็จแล้ว "

อืม...อันนี้น่าจะทำไม่นานนะภารกิจหาคนทำความสะอาดบ้าน ซึฮากิดึงใบประกาศออกและนำมันไปยื่นให้กับพนักงานที่เคาน์เตอร์พร้อมกับบัตรนักผจญภัยจากนั้นเขาก็เดินออกจากสำนักงานกิลด์ไปในทันทีเหมือนไม่อยากจะอยู่ที่นี่นาน

" นี่เธอเขาเอาภารกิจอะไรไปอะ ? " พนักงานสาวคนเดิมเดินเข้ามาถามพนักงานที่ประจำอยู่เคาน์เตอร์

" ภารกิจทำความสะอาดบ้านน่ะแรงค์ก็ตั้ง B แต่ทำภารกิจที่ง่ายสุดเลยมันน่าแปลกนะ " 

" ใช่ไหมล่ะ แปลกสุด ๆ" พวกเธอคุยกันสนุกปากหัวเราะคิกคัก

อาณาจักรที่ทุกเผ่าพันธุ์สามารถอยู่ร่วมกันได้เหรอตอนนี้เราอยู่ส่วนไหนของอาณาจักรแล้วนะ ? พรุ่งนี้ต้องหาแผนที่สักหน่อยแล้วจะได้วางแผนพาพวกคิโนริหนีไปที่อาณาจักรนั้นซึฮากิเดินไปตามทางโดยการถามชาวบ้านใกล้ๆ หาที่ตั้งของบ้านในภารกิจ

ที่นี่สินะ บ้านเล็ก ๆมีพื้นที่สวนพีชพันธุ์ปลูกอยู่หลายชนิด ซึฮากิกดกริ่งซ้ำ ๆยืนรออยู่ตรงนั้นเป็นสิบนาทีอยู่หน้าบ้าน

ไม่อยู่หรือไงวะไฟก็เปิดอยู่ ซึฮากิเพ่งสายตามองเข้าไปทางหน้าต่างบ้านที่มีแสงไฟรอดออกมาแต่ก็ยังไม่เห็นอะไร

" ค่า ขอโทษนะคะที่มาช้า"หญิงสาวเปิดประตูออกมาโดยมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ใส่อยู่ทั้งผมและผิวก็ยังเปียกน้ำด้วย

ชัดเลย อาบน้ำสบายใจเลยสิ ซึฮากิเดินตรงเข้าไปพร้อมกับยื่นใบประกาศให้เธอดู

" ที่นี่ใช่ที่เดียวกับในใบประกาศไหมครับ? " ซึฮากิถามอย่างสุภาพพยายามมองไปทางอื่นไม่จ้องเธอจนเสียมารยาท

" ใช่ค่ะ เข้ามาก่อนนะคะ"เธอส่งยิ้มหวานมาพร้อมกับเอามือเสยผมเก็บไปข้างหลังหูขณะที่อีกมือกำลังจับผ้าเช็ดตัวอยู่

ไอ้ท่าทางแบบนั้นมันยังไงกันแน่ ซึฮากิเดินตามเธอเข้าไปในบ้านโดยไม่ถามหรือขัดอะไร

" คุณอยู่คนเดียวเหรอครับ" เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆก็ได้เห็นสภาพบ้านที่มีของวางเกะกะเต็มไปหมดเหลือเพียงที่นั่งและทางที่เดิน 

"ใช่ค่ะ ดื่มน้ำสักหน่อยนะคะ "เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามวางแก้วน้ำไว้ตรงหน้าซึฮากิ

ผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียวแถมเชิญคนแปลกหน้าเข้าบ้านได้ง่ายๆ อีกทั้งการแต่งตัวไม่สิต้องเรียกว่ายังไม่แต่งตัวมากกว่าแล้วเมื่อไหร่เธอจะไปใส่เสื้อผ้าสักทีเนี่ย ซึฮากิยกแก้วขึ้นกำลังจะดื่มแต่ก็ต้องชะงักเสียก่อน

เลเวลห้านี่สินะที่ทำให้เธอไม่กลัวอะไร 

" ผมว่าบอกรายละเอียดงานมาเลยดีกว่าจะได้ทำให้เสร็จ" ซึฮากิวางแก้วน้ำนั่นลงที่เดิม มองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า

" แหม่อย่าจ้องกันขนาดนั้นสิฉันเขินนะคะ "เธอเอามือปิดช่องว่างเหนือหน้าอกท่าทางอ่อนช้อยส่งสายตาหวาน ๆ ให้กับซึฮากิ

ขณะที่พวกเขากำลังจ้องตากันจู่ ๆประตูก็พังกระเด็นผ่านหัวของหญิงสาวคนนั้นไปฉิวเฉียดกลุ่มโจรเมื่อตอนกลางวันได้บุกเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ

" โหแบบนี้ก็ดีมีเงินมาให้ถึงที่ " มานาเราฟื้นได้เต็มที่แล้วเห็นผ่าน ๆในใบประกาศเจ้าพวกนี้มีค่าหัวที่สูงใช่เล่นเลย ซึฮากิลุกขึ้นบิดตัวจนมีเสียงดังกร๊อบ

" ไอ้เวรนี่แหละที่ปากพล่อยตะโกนเรียกพวกทหาร "พวกมันเดินเข้ามาล้อมตัวซึฮากิและหญิงสาวไว้ทุกด้าน

" ผมคงไม่ต้องห่วงคุณผู้หญิงหรอกใช่ไหมพวกนี้ผมขอจัดการเอง " เธอยังคงยิ้มอย่างมีเลศนัยพยักหน้าตอบรับซึฮากิ

" เพ้ออะไรของมันวะจัดการปิดปากนังผู้หญิงคนนั้นด้วย " มีดยาวของหนึ่งในกลุ่มโจรฟันลงมาหาซึฮากิเล็งไปที่คอแต่มีดนั้นก็กระเด็นหลุดมือหล่นลงพื้น 

" สิบห้าคนเหรอ "ซึฮากิจับไปที่ข้อมือของชายคนนั้นกำไว้แน่นจนเลือดไม่เดินท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพวกมันที่กำลังจ้องมองซึฮากิทุกวินาที

" ปล่อยนะเว้ย "พวกมันที่ยืนล้อมรอบอยู่ก็ง้างอาวุธของมันกระหน่ำฟันใส่ร่างของซึฮากิไม่ยั้งเขาย่อตัวลงกับพื้นยกโต๊ะที่วางแก้วน้ำขึ้นกระแทกตัวชายฉกรรจ์สามคนกระเด็นออกไปโดยที่หญิงสาวที่นั่งอยู่ก็ได้ลุกหลบไปข้างๆ ได้อย่างรวดเร็ว

" อ๊าก ! ร้อน " น้ำในแก้วที่หกกระเด็นใส่ชายฉกรรจ์กำลังกัดผิวของพวกเขาจนเลือดออกทำให้ซึฮากิชายตามองหน้าหญิงสาวขมวดคิ้วแสดงความไม่พอใจแต่เธอก็ยังยิ้มให้แทน

ซึฮากิย่อตัวหลบปลายดาบที่ฟันมาในแนวนอนตัดเส้นผมของเขาไปนิดหนึ่ง 

" เฮ้ย !ทำไมมันมองอะไรไม่เห็นเลยวะ หมอกอะไรวะเนี่ย "หมอกสีดำกระจายออกมาจากตัวซึฮากิปกคลุมพื้นที่บริเวณภายในและรอบ ๆ บ้านหลังนั้น

ทั้งสกิลหมอกและการลดวิสัยทัศน์การมองเห็นทำให้เป็นสกิลที่โกงสุด ๆ ไปเลย เวทไฟพุ่งชนเผาสิ่งของภายในบ้านจนทำให้เกิดแสงสว่างพวกมันใช้เวทมนตร์มั่วซั่วเช่นเดียวกับการใช้อาวุธของตัวเองโจมตีโดนเพื่อน ๆของมันเอง

เฮ้อ...รีบ ๆจัดการดีกว่าเดี๋ยวที่นี่จะเละไปซะก่อน ซึฮากิกำหมัดแน่นไล่ต่อยพวกเขาด้วยการใช้มานาเพิ่มความรุนแรงให้มากพอที่จะทำให้หมดสติไปได้ทั้งคางจมูก หน้าอก ท้อง ตับ ลูกกระเดือกและทัดดอกไม้กระหน่ำหมัดใส่พวกเขาจนกว่าจะลุกไม่ไหวหรือหมดสติไป 

ความเสียหายที่พวกโจรได้สร้างเอาไว้มันช่างมากเหลือเกินข้าวของพังเละไปหมดรวมทั้งสวนข้างนอกก็เช่นกันซึฮากิและหญิงสาวช่วยกันจับพวกโจรมัดไว้ก่อนจะเรียกพวกทหารมาจับ

" ขอโทษด้วยนะครับที่ทำบ้านเละ"

" ไม่เป็นไรฉันจ้างคนมาทำความสะอาดก็ได้" 

" คุณมีเป้าหมายอะไรกันแน่ถ้ามีที่รับทำความสะอาดทำไมถึงมาติดใบประกาศแถมน้ำแก้วนั้นก็ด้วย "ซึฮากิจ้องเขม็งยืนประชิดตัวหญิงสาว

" ฮ่าฮ่าก็แค่หยอกเล่นนิดหน่อยคุณไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว " แทนที่จะถอยแต่เธอกลับเอาตัวเข้าแนบชิดซึฮากิแทนใช้มือลูบไล้ร่างที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา

นี่มันบ้าอะไรเนี่ย ซึฮากิยังคงดึงหน้าตึงเปรี๊ยะแล้วใช้สองมือดันตัวเธอออกไป

" ค่าเสียหายพวกนี้คุณต้องการเท่าไหร่" 

" บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไรเห็นแบบนี้ฉันก็รวยนะ " เธอหันหลังเดินไปหยิบขวดน้ำขวดหนึ่งแต่จู่ ๆ ผ้าก็หลุดร่วงลงพื้นเผยให้เห็นแผ่นหลังสีขาวเรียบเนียน

" อะ โทษที "เสียงหัวเราะคิกคักก่อนที่เธอหันกลับมาก็ไม่เห็นซึฮากิแล้ว 

ยัยผู้หญิงแปลก ๆคนนั้นต้องมีความลับอะไรแน่ยังไงก็เถอะเราได้เงินค่าหัวมาเยอะอยู่แถมเธอก็ไม่เอาค่าเสียหายด้วยแบบนี้ก็หวานหมูสิ

" ไปซะแล้วน่าเสียดายจัง" เธอนั่งลงบนเก้าอี้ที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ท่ามกลางของพัง ๆ 

" ตอนแรกก็นึกว่าจะมีพวกผู้หญิงมารับงานก็แค่อยากได้เพื่อนคุยเล่นนึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นผู้ชายเลยแกล้งสักหน่อย " รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจค่อย ๆฉีกกว้างจนเห็นฟันเธอยิ้มจนตาหรี่

" ดีค่ะป๋า "เธอเดินเข้าไปในห้องนอนยกหูโทรศัพท์ขึ้นพูด

" หนูอยากให้ป๋าตามหาคนให้หน่อยค่ะหนูเจอคนที่น่าสนใจคนหนึ่ง " 

" เขามีผมสีเทาสูงกว่าหนูประมาณสิบเซนติเมตรแล้วก็...เขาจะทำหน้าเครียดๆ อยู่ตลอดเวลา " ขณะที่พูดก็ยิ้มไปด้วย

" ได้เลยลูกเดี๋ยวป๋าจัดการให้" เสียงแหบเล็กน้อยแต่พยายามบีบเสียงให้เล็กลงเมื่อคุยกับเธอ 

" ขอบคุณค่ะป๋า จุ๊บ "เธอขำอยู่ในลำคอ

" หนีฉันไม่พ้นหรอกฉันล่ะอยากจะเล่นด้วยจริง ๆ เลย "หญิงสาวที่ดูเรียบร้อยคนนี้เอามือลูบผมรูดลงมาพร้อม ๆ กับเข็มที่ซ่อนไว้และปาใส่กำแพงปักเข้าไปครึ่งเล่มแต่เข็มก็ยังไม่หัก

" เริ่มหนาวหวัดก็มาแล้วสิไม่ชอบเลยไอ้ความรู้สึกแบบนี้" เสียงจามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสุดท้ายซึฮากิก็ไปนอนอยู่ที่สวนสาธารณะที่เงียบและมืดสนิทจนน่ากลัว 

10 ตุลาคม พ.ศ.2575

" นี่โยทำไมนายถึงสนใจฉันล่ะ " พีชและโยเดินตีคู่กันไปในป่าลึกที่ที่มีสัตว์ป่าให้ล่ามากมาย

" ก็แค่รู้สึกถูกชะตาแค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ อ๊าก " ลูกไฟดวงเล็ก ๆพุ่งเข้าที่แผ่นหลังของโยจนทำเสื้อไหม้

" ตัวอะไรวะเนี่ย ?" โยหันซ้ายขวามองหาที่มาของลูกไฟ

" เดี๋ยวฉันหาให้ "พีชที่ไม้คทาที่ยาวพอ ๆ กับตัวเธอลงดินเวทมนตร์บางอย่างได้กระจายออกไปทั่วบริเวณนั้น

" เจอแล้วอยู่ทางนั้น" ทันทีที่พีชใช้ไม้คทาชี้ไปทางซ้ายโยก็พุ่งเข้าไปทันที

เฮ้อเจ้าบ้านี่ก็มุทะลุเกินไปต่างกับหน้าตาเลยเจ้าชายรูปงามที่ความพร้อมทั้งร่างกายและสถานะแต่ดันมีนิสัยบ้า ๆ แบบนี้ พีชนั่งลงบนก้อนหินใกล้ ๆตรงนั้นได้ยินเสียงดังโครมครามดังมาจากทางที่โยไปตลอด

 " ว่าไงเจ้าตัวน้อย" กระต่ายสีขาวสว่างกระโดดเข้าใกล้จนชนขาของเธอพีชอุ้มมันขึ้นมาวางบนตักลูบขนที่นุ่มอย่างกับนุ่นแล้วยิ้มเล็กยิ้มน้อย

" ตั้งแต่มาที่เมืองนี้ฉันก็ไม่ได้เจอเจ้าบ้ากิเลยอยากจะรู้จริง ๆ ว่านายพัฒนาไปถึงไหนแล้วอย่างน้อยเรื่องสเตตัสฉันต้องชนะนายให้ได้ " 

" เรียบร้อยแล้ว "โยลากหมูป่าที่ถูกค้อนทุบเละไปบางส่วนเขายิ้มอย่างพึงพอใจใช้ผ้าเช็ดเลือดที่ติดหน้าออก

" นายทำของเสียหายอีกแล้วนะฉันบอกแล้วไงว่าให้ทำอย่างระมัดระวัง " พีชเอามือเขกหัวของโยโดยที่เธอต้องเขย่งเท้าและยื่นมือขึ้นไปขณะที่มืออีกครั้งก็ยังอุ้มกระต่ายไว้

" ฮ่าฮ่าฮ่า โทษทีมันเผลอไป "แม้จะเจ็บแต่โยก็ยังยิ้มหัวเราะได้อยู่

 " นายคิดว่าเราสองคนจะเข้าไปในดันเจี้ยนได้ไหม" พีชวางกระต่ายตัวน้อยลงพื้นมันก็กระโดดหนีไปทันที

" สบาย ๆ ทั้งเธอทั้งฉันต่างก็เลเวลห้าแล้วถ้าไม่ไปเจอพวกระดับสูงก็ไม่เป็นไรหรอก " 

" งั้นกลับไปดูพวกภารกิจดีกว่าหวังว่าจะเลื่อนแรงค์นักผจญภัยได้ไว ๆ นะ " 

ใจกลางป่าลึกที่ไม่มีคนอาศัยอยู่เลยได้มีกลุ่มคนติดอาวุธครบมือในชุดสีเขียวสำหรับพรางตัว

" ไอ้พวกทหารหน้าใหม่ทั้งหลาย! " เสียงตะโกนดังลั่นจากนายทหารยืนอยู่บนเนินสูง 

" วันนี้ถ้าพวกแกหาดันเจี้ยนไม่เจอไม่ต้องกินข้าว! " ประโยคที่เน้นเสียงตะคอกให้รู้สึกกลัว

" ทราบ ! "เสียงตอบรับดังลั่นอย่างพร้อมเพรียง

" แต่ละหน่วยแยกกันไป เมื่อตะวันลับฟ้าให้มาเจอกันที่นี่" ทันทีที่ได้ยินคำสั่งพลทหารยี่สิบคนที่แบ่งเป็นทีมละสี่คนแยกกระจายกันไป

" คุณนัตพักเถอะครับเดี๋ยวผมจะจัดการทุกอย่างให้เอง " ชายร่างหนาวิ่งไปมาดูกระตือรือร้น

" ฉันบอกให้เลิกเรียกแบบนั้นสักทีแล้วก็ไม่ต้องมาทำงานให้ฉันคิดซะว่าเป็นเพื่อนกันดีกว่า "นัตโตะจับหูของเจาและหยิกเบา ๆ 

" จะเอาอย่างงั้นจริง ๆเหรอครับ " 

" เออสิหรือไม่ก็คอยดูแลวากับแก้วแทนละกันยังไงพวกเราก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้วมีกันอยู่แค่นี้ "นัตโตะเหล่มองหน้าของวากับแก้วที่เดินตามหลังมา เส้นผมที่เหนียวติดกันมาพร้อมกับกลิ่นดินกลิ่นหญ้าเพราะไม่ได้อาบน้ำมานาน

เสียงอะไรบางอย่างเหยียบใบไม้ดังมาจากหลังพุ่มไม้พวกเขายกโล่และดาบของตัวเองขึ้นอาวุธที่ทหารหน้าใหม่ทุกคนได้ใช้

" พวกเธอรออยู่ตรงนี้" นัตโตะพูดเสียงแข็งเดินไปหาที่มาของเสียงเมื่อเขาชะเง้อหน้ามองก็ได้เห็นงูตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่เท่าต้นขาและยาวประมาณหกเมตรค่อยๆ เลื้อยไปที่ไหนสักแห่ง

" ระวัง ! "เสียงตะโกนด้วยความตกใจจากวาจนนัตโตะหันกลับไปมอง

" อะไร "วาชี้มาที่ด้านหน้าของนัตโตะที่มีงูตัวใหญ่อีกหนึ่งตัวห้อยลงมาจากต้นไม้และกำลังจะชกเขานัตโตะยกโล่ขึ้นป้องกันไว้ได้ทันท่วงทีและถอยกลับไปรวมกลุ่มกับพวกเพื่อน ๆ 

" ฆ่ามันเลยไหม "วาเดินนำหน้าพวกเขาเข้าใกล้งูตัวนั้น

" เอาสิจะได้รีบ ๆ ไปกันต่อ" วาพยักหน้าตอบรับชูดาบไปข้างหน้าพร้อมกับรวบรวมมานา

" [ พสุธาคลั่ง ] "ก้อนหิน ดิน กรวดจากพื้นลอยขึ้นตามดาบที่ชี้เธอเหวี่ยงมันฟาดเข้ากับร่างของงูจนร่วงลงมาที่พื้นถูกก้อนหินดินพวกนั้นทับจนขยับไปไหนไม่ได้ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ และใช้ดาบตัดคอที่ชูขึ้นสูงของมัน

" เฮ้ย ! นั้นใคร "นัตโตะมองเห็นเงาคนเดินดุ่ม ๆ อยู่ไม่ไกลแต่เมื่อเขาตะโกนเสียงดังคนคนนั้นก็วิ่งหนีไปทันที

" ตามไปเร็ว "พวกเขาทั้งสี่คนวิ่งผ่านดงหญ้าฝ่าดงหนามเพื่อตามคนนั้นจนกระทั่งพวกเขาได้มาเจอกับแม่ขนาดใหญ่กว้างห้าสิบเมตรเห็นจะได้สายน้ำที่ไหลค่อนข้างเร็วบวกกับขนาดทำให้ยากเกินไปที่จะว่ายข้ามไป

" เขาหายไปไหนแล้ว ?" แก้วหันมองซ้ายขวาท่าทางลุกลี้ลุกลนพวกเขาตัดสินใจเดินเลาะริมแม่น้ำต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยความสงสัยเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง

" ทะเล ? "พวกเขายืนมองสายน้ำที่ไหลลงสู่ท้องทะเลที่กว้างใหญ่ตรงหน้าสุดขอบสายตามีพื้นแผ่นดินอยู่

งานหนังสือที่ยังคงจัดอยู่ของเมืองโรโซซึฮากิเดินเล่นหาหนังสืออ่านอีกเหมือนเดิม

โชคดีจริง ๆ ได้เงินมาเยอะขนาดนี้เราจะซื้อหนังสือที่อยากได้ให้หมดเลย ซึฮากิหยุดอยู่หน้าร้านขายแผนที่ 

" ผมอยากได้แผนที่เมืองนี้ อาณาจักรเซีย แล้วก็อาณาจักรอาฟ " ชายแก่เหล่ตามองทำหน้าบึ้งใส่ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษยื่นให้ซึฮากิ 

เป็นแบบนี้เองสินะ ซึฮากิเปิดม้วนกระดาษเห็นแผนที่มีลักษณะภูมิศาสตร์ที่ได้บอกรายละเอียดไว้ค่อนข้างดี

" ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ ?" 

" แผนที่อาณาจักรสามเหรียญทองแผนที่เมืองหนึ่งเหรียญทองทั้งหมดเป็นเจ็ดเหรียญทอง "ทันทีได้ยินซึฮากิก็หน้าซีดเหนื่อยท่วมเลยทีเดียว

" ค-ครับ "ซึฮากิใช้มือสั่น ๆ หยิบเหรียญในกระเป๋าให้กับชายแก่ไปก่อนจะรีบก้าวเท้าเร็ว ๆออกจากงาน

อ๊าก !  โคตรแพงเลยเว้ยแต่ดูจากรายละเอียดที่ทำขึ้นก็ถือว่าคุ้ม...ละมั้ง ซึฮากิเดินไปยังสวนสาธารณะที่เคยนอนเมื่อคืนและนั่งลงที่ม้านั่ง

ไหนขอดูแผนที่เมืองหน่อยใจกลางเมืองคงเป็นจุดนี้ สัญลักษณ์รูปที่คล้ายคลึงกับตัวGซึ่งย่อมาจากสำนักงานกิลด์ 

ทางตะวันออกมีแม่น้ำอยู่สายหนึ่งสินะ ซึฮากิเปิดแผนที่อีกแผ่นออกมา

ใหญ่สมเป็นแผนที่อาณาจักรจริง ๆ แล้วเราจะหาเมืองนี้เจอเมื่อไหร่เนี่ย ซึฮากิเพ่งสายตาจ้องแผนที่ตั้งแต่ข้างบนทีละเมือง

" จ๊ะเอ๋ !" ซึฮากิสะดุ้งจนแผนที่หลุดจากมือหญิงสาวที่ได้เจอเมื่อคืนอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

" ธ-เธอมัน "ซึฮากิตกใจจนพูดตะกุกตะกัก มองดูเธอที่กำลังหยิบแผนที่ของเขาขึ้นมากางมันดู

" นายจะเดินทางไปที่ไหนเหรอฉันอาจจะช่วยอะไรได้บ้างนะ" เธอพับแผนที่ที่กางปกปิดใบหน้าแล้วส่งยิ้มอ่อนให้ซึฮากิ

" ถ้างั้นที่นี่อยู่ส่วนไหนของอาณาจักรเซีย"

" อืม...น่าจะอยู่ตรงนี้นะเมืองเราจะมีแม่น้ำสายหลักไหลผ่านทางประตูเมืองตะวันออก " ซึฮากิแย่งแผนที่ที่อยู่ในมือเธอกลับมากางมันออกมาอีกครั้งมองตามนิ้วเธอที่ชี้และจดจำตำแหน่งไว้

" ว่าแต่นายว่างไหมฉันจ้างให้นายมาคุ้มครองฉันสักวันหนึ่งได้ไหม "  เธอเอามือผสานกันตรงหน้าส่งสายตาออดอ้อนให้ซึฮากิ

" เลเวลเธอก็ไม่ใช่น้อย ๆไม่เห็นต้องมีคนคุ้มกันเลย " ซึฮากิเก็บแผนที่ใส่กระเป๋าสะพายหลังมันยาวเกินออกจากกระเป๋าครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

" อะไรกันบอกก็ได้ว่าฉันอยากได้คนไปเดินซื้อของเป็นเพื่อน "เมื่อซึฮากิหันหลังเดินออกไปเธอก็จับแขนของเขารั้งเอาไว้

" เฮ้อ...ฉันจะได้เท่าไหร่ ?" 

" สิบเหรียญทองพอไหม " เธอพูดมันออกมาหน้าตาเฉยเลยตั้งสิบเหรียญทองเชียวนะเฮ้ย 

" งั้นฉันตกลงเธอช่วยปล่อยแขนสักทีได้ไหมคนเดินผ่านไปมาไม่อายหรือไง " 

" จะอายอะไรก็แค่ควงแขนเองแบบนี้ก็ดีจะได้ไม่มีพวกน่ารำคาญมาตามตื๊อ "เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นหลังจากปล่อยแขนของซึฮากิไป เธอชายตามองพวกผู้ชายที่แอบมองเธออยู่ไกลๆ อย่างเลือดเย็น

" ไปหาของอร่อย ๆกินกันดีกว่า "เธอเบือนหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใยดึงแขนของซึฮากิลากตัวเขาไปที่ที่เธออยากไป

ผู้หญิงนี่กินเก่งทุกคนสินะ ซึฮากิมองดูสาวสวยที่กำลังซื้อขนมทุกอย่างที่วางขายทั้งๆ ที่ในมือยังกินไม่เสร็จเลย

" อะนี่ของนายฉันลืมถามชื่อนายไปซะสนิทเลย "หญิงสาวยื่นขนมที่เป็นแผ่นแห้งกรอบมีไส้หลากหลายที่เธอกินจนติดเลอะปาก

" ยากิ "เขาตอบกลับแบบหวน ๆ 

" ฉันดีน่ายากิก็กินซะบ้างสิเห็นเอาแต่ถือไว้อย่างเดียวเลย "เธอทำหน้าบูดแก้มป่องจ้องตาซึฮากิ

" เลอะปากหมดแล้วนะดีน่า" ซึฮากิชี้ตำแหน่งของขนมโดยใช้แก้มของตัวเองแต่ดีน่าก็ยังเสร็จไม่โดน

" เฮ้อ...เดี๋ยวเช็ดให้-"ไม่ทันได้พูดจบดีน่าก็เอาหน้าของเธอมาถูกับเสื้อของซึฮากิเพื่อเช็ดแก้มที่มีขนมเลอะอยู่

" ออกยัง ?" 

" ออกแล้ว" ซึฮากิกัดฟันพูดจ้องดีน่าตาเขม็ง

 ทั้งซึฮากิและดีน่าต่างก็ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเดินเที่ยวเล่นไปทั่ว 

" ฉันว่าเรากลับบ้านดีกว่า"

" เรา ? " พวกเขาเดินเท้าไปตามทางเรื่อย ๆ 

" นายรู้ตัวไหมว่ามีคนแอบตามอยู่ตลอดๆ " ดีน่าผลักตัวซึฮากิกดเข้ากับกำแพง เสียงพูดและลมหายใจใกล้กันจนสัมผัสความอุ่นได้

ว่าไงนะ " เธอแน่ใจใช่ไหม ?" ซึฮากิสะดุ้งตื่นตัวมองไปทั่ว

" ฉันมีสกิลตรวจจับมั่นใจเลยว่ามีคนสองคนคอยตามพวกเราไปทุกๆ ที่ " ดีน่าเหลือบตามองเป็นนัย ๆบอกว่าพวกเขาอยู่ตรงไหน

" ตอนนี้ไปที่บ้านฉันก่อนที่กว่าอย่างน้อยพวกมันก็ตามเราเข้าไปไม่ได้ " 

บ้านหลังเล็ก ๆ นั้นนะเหรอ ?

" เอาตามนั้นก็ได้ " ดูจากสีหน้าท่าทางแล้วเธอดูมั่นอกมั่นใจเอามากๆ พวกเขาเดินเท้าไปยังบ้านหลังใหญ่โตหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากสำนักงานกิลด์มากนักกำแพงรั้วลวดหนามที่ดูแน่นหนาแถมยังมียามหลายคนคอยเฝ้าประตูอีกด้วย

" ฉันมีคนที่อยากจะแนะนำให้รู้จักพอดีเลย" เธอยังคงดึงแขนซึฮากิไม่หยุดเข้าไปในบ้านหลังใหญ่

" ว่าไงนะ ?" 

" ป๋าคะ !หนูพาคนที่อยากเจอมาแล้วค่ะ " เธอตะโกนลั่นบ้านทันทีที่ได้เข้ามา

" โอ้ กลับมาแล้วเหรอลูก" ชายหนุ่มร่างหนาเดินลงบันไดมาหาดีน่าก่อนจะมีคนอื่น ๆ ตามมาด้วย

" คนนี้ไงคะที่หนูบอก" เขาเดินไปรอบ ๆ ตัวซึฮากิมองตั้งหัวจรดเท้า

" ฉันราโมเป็นเจ้าเมืองส่วนยัยตัวเล็กนี้ก็ลูกสาวฉันดีน่า "ถึงตอนแรกเขาจะทำหน้าดูเคร่งขรึมแต่สุดท้ายก็ยิ้มออกมาไม่ต่างอะไรกับลูกของเขาพวกเจากอดกันกันแน่นต่อหน้าซึฮากิ

" แล้ว ? " ซึฮากิเอ่ยคำสั้น ๆ ขัดจังหวะที่พ่อลูกกำลังกอดกันกลม

" ฮ่าฮ่าฮ่านายคงจะงงใช่ไหมล่ะ เอางี้เราไปนั่งคุยกันในห้องดี ๆ ดีกว่า " พวกเขาพาซึฮากิที่ยังหวาดระแวงอยู่ไปยังห้องรับรอง

[ เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย ]

อาจจะมีคนงงกับคำว่าทัดดอกไม้อยู่บริเวณด้านข้างหัวระหว่างหูกับขมับที่ชื่อทัดดอกไม้เพราะเวลาเอาดอกไม้มาทัดที่หูกลีบของดอกไม้จะอยู่ตรงนี้พอดี

ถ้าถามต่ออีกว่าทำไมมันถึงเป็นจุดสำคัญบริเวณนี้ค่อนข้างบอบบางมีหลอดเลือดแดงมิดเดิลเมนินเจียลอยู่ หากถูกกระแทกกระทบแรงๆ จะทำให้หลอดเลือดพวกนี้แตกอาจทำให้เกิดการตกเลือดจนหมดสติได้