2.
ขี้แกล้ง
ไคน์ดึงผู้เป็น้องสาวเข้ามาใกล้มากขึ้นเพราะเกรงว่าน้องสาวตัวน้อยของเขาจะปลิวไปกับลมเสียก่อน เด็กสาวผู้อ่อนกว่าหัวเราะคิกคักในความขี้หวงของผู้เป็พี่อยู่มีความสุข
ไม่นานนักทามะก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าปราสาทหินสีดำทรงโบราณขนาดมหึมาหลังหนึ่ง ก่อนย่อตัวให้ต่ำลงพร้อมโน่นหัวลงพื้นเพื่อให้เ้านายทั้งสองได้ลงเหยียบพื้น เมื่อเนลและไคน์ลงจากหลังทามะได้ไม่นานมันก็วิ่งหายเข้าป่าไป ทั้งคู่เดินเข้าไปยังตัวปราสาทเหล่าพ่อบ้านและสาวรับใช้ต่างโค้งศรีษะเพื่อทำความเคารพทั้งสองอย่างสุภาพ เมื่อมาถึงชั้น5 ไคน์จู่ๆ ก็เดินเลี้ยวไปทางซ้าย..ซึ่งเ้าหล่อนมองด้วยความฉงน
“เนลเธอไปหาพ่อก่อนนะ พี่จะตรงไปหอสมุด้าก่อน”
คนเป็น้องตีหน้ายุ่งใส่พี่ชายที่อยู่ๆ ก็ทิ้งกันไว้กลางทางแต่ก็ไม่รีรอที่จะรีบขึ้นไปหาพอของเธอ
เมื่อมาถึงหน้าห้องประตูไม้บานหนึ่งเนลก็ค่อยๆ แอบเปิดประตูห้องของผู้เป็ช้าๆ อย่างเบามือ ั์ตาสีแดงเพลิงกลทโตนั้นมองไปยังชายสูงวันเบื้องหน้าด้วยสายตาแวววาว
ชายสูงวัยรูปร่างสูง ผิวสีน้ำตาลไหม้ ผมสีน้ำตาลเข้มระต้นคอ เ้าของั์ตาสีเดียวกับเธอที่มีปนะกายหนักแน่นจริงจังผู้ซึ่งบัดนี้กำลังยืนหันหลังดื่มน้ำอยู่ที่ริมระเบียง เนลย่องเบาๆ อ้อมไปด้านหลังแล้วะโเข้าใส่จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว
“จ๊ะเอ๋! พ่อเลโอ!!! ”
พรวด!!!!
เสียงน้ำพุ่งพรวดออกจากทางปาก ตามมาด้วยเสียงไอค่อกแค่ก
ถึงกับหมดหล่อ!!
ชายสูงวัยหันไปมองหน้าลูกสาวที่เกาะเขาไม่ปล่อยอย่างเอ็นดู
“ลูกกลับมาเมื่อไหร่เนล นี้ลูกลบจิตสังหารั้แ่เข้าบ้านมาใช่ไหม”
เลโอเอ่ยพร้อมลูบหน้าลูบตาลูกสาวตัวน้อยของเขาเบาๆ อย่างรักใคร่ปนอ่อนใจหน่อยๆ ไม่สิ อาจจะเรียกว่าเหนื่อยใจมากมากกว่า เพราะเเม่ลูกสาวตัวดีดันติดนิสัยขี้เล่น ขี้แกล้ง แกล้งั้แ่พ่อแม่พี่น้องยันคนรับใช้ แม้นแต่เวลางาน..ลูกสาวของเขาก็ชอบที่จะเล่นกับเหยื่อก่อนฆ่าทุกที หลายครั้งมีเผลอใจอ่อนบ้าง แต่ดีหน่อยที่เนลยังรู้ว่างานยังไงก็ต้องสำเร็จ ถึงแม้นว่าลูกสาวของเขาจะใจอ่อนขนาดไหนแต่ก็ไม่เคยมีสังครั้งที่ปล่อยให้เหยื่อรอดไปได้ บางครั้งเขาก็คิดว่าลูกสาวของเขาคนนี้ไม่เหมาะที่จะเป็นักฆ่า เธออาจจะเหมาะกับการเป็เด็กสาวธรรมเสียมากกว่า ทั้งๆ ที่อายุก็ย่างเข้า20ปีแล้วแต่กลับตัวเล็กจนน่าเหลือเชื่อ เธอสูงเพียงแค่ 158 ซม. เท่านั้น แถมยังชอบทำตัวบ๊องๆ ให้เขาเห็นบ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นจริงๆ แล้ว เนลก็กลับเป็คนที่อารมณ์ร้อนและขี้หงุดหงิดคนหนึ่ง ลุยดะอย่างเดียว ฝีมือของเธอนั้นเก่งจนหาตัวจับได้ยาก อาจจะดีเยี่ยมที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลก็ว่าได้ แต่ทว่าก็กลับเป็คนที่ไม่ค่อยคิดอะไรมากแถมยังรักครอบครัวรักพวกพ้องอย่างกับอะไรดี จนเขาเองก็รู้สึกว่า หรือว่าเขาจะมีลูกสาวเป็ไบโพล่า
“ท่านพ่อๆ ไปทำงานครั้งนี้หนูมีของฝากมาให้ด้วยแหละ”
ดวงหน้าน้อยๆ ทำตาสดใสแวววาวพร้อมยื่นกล่องไม้กล่องหนึ่งให้เขา เลโอรับพร้อมหอมพวงแก้มนิ่มของลูกสาวแทนคำขอบคุณ จากนั้นสองพ่อลูกก็พูดคุยกันพักใหญ่ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นเหมือนการขออณุญาต
บานประตูเปิดออกตามแรงพลักพร้อมเผยให้เห็นโฉมหน้าของผู้มาเยือนใหม่ทันที
“ว่าไงลูก” เลโอทักลูกชาย แต่ไคน์กลับส่ายหน้าเบาๆ
“เปล่าครับ ผมว่าจะมาชวนน้องไปเดินเล่นที่ตลาดเสียหน่อย ว่าไงไอ้ตัวเล็กจะไปกับพี่ไหม”
แน่นอนว่าเนลตอบตกลง เธอะโเกาะแขนไคน์แทบจะในทันทีพร้อบกับพยักหน้างึกงัก เลโอเห็นดังนั้นจึงยกมือปัดๆ ให้ไคน์รีบพาเ้าลิงน้อยไปปล่อยเสียที โลโอมองร่างเล็กของลูกสาวที่เดินตามพี่ชายไปย่างอ่อนใจกับนิสัยเด็กไม่รู้จักโต แถมไคน์เองก็ยังคอยตามใจน้องสาวคนนี้เสมอ เพราะแบบนี้เนลถึงได้ขี้อ้อนนัก