เซียนกระบี่ต้านสวรรค์ (Sword Saint: Resisting Heaven)

ตอนที่ 50: ห้วงอเวจีไร้กาล 

ย่างก้าวแรกที่ข้ามผ่านธรณีประตูศิลาอันมองไม่เห็นนั้น รู้สึกราวกับก้าวเข้าสู่โลกอีกใบ โลกที่ถูกกาลเวลาแช่แข็งและหลงลืม ประตูเลื่อนปิดผนึกเบื้องหลังไร้เสียง ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดอันสมบูรณ์แบบและความเงียบงันที่หนักหน่วงราวกับหินผา กดทับแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา ไอเย็นยะเยือก ณ ที่แห่งนี้ มิใช่เพียงแทงกระดูก แต่กัดกร่อนลึกลงถึงรากวิญญาณ อากาศหนืดและเย็นเฉียบ สัมผัสได้ถึงธุลีแห่งกาลเวลาที่ล่องลอย ราวกับกำลังแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรน้ำแข็งบรรพกาล

"แค่ก..." เฟิงอี้ไอเบาๆ รู้สึกถึงรสฝาดปร่าของโลหิตในลำคอ ความว่างเปล่าในอกแผ่ซ่านราวกับมีรอยรั่วที่มองไม่เห็น เขากระชับอ้อมแขน โอบกอดร่างเล็กๆ ที่สั่นสะท้านของเสี่ยวหู่ไว้แนบอก ขนสีขาวราวหิมะของมันลุกชันไปทั้งตัว กรงเล็บเล็กๆ จิกลงบนบ่าเขาเบาๆ ดวงตาสีฟ้าใสกวาดมองความมืดมิดอย่างหวาดระแวง ส่งเสียงครางฮึ่มในลำคออย่างไม่สบายใจ

เขาฝืนยันกาย ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก ฝ่าเท้าหนักอึ้งแทบยกไม่ขึ้น มือข้างหนึ่งแตะผนังศิลาสีนิล (墨石) อันเย็นเฉียบ รู้สึกถึงความเก่าแก่และความแข็งแกร่งที่กาลเวลาไม่อาจทำลายได้ อักขระบรรพกาล (古老符文) ที่สลักไว้ ส่องแสงครามเข้มสลับเงินอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังฝันถึงยุคสมัยที่ถูกลืม แสงริบหรี่นั้นสาดส่องให้เห็นทางเดินที่ทอดลึกลงไปเบื้องล่างเพียงเลือนราง

ปราณกระบี่สายเล็กๆ โคจรอย่างแผ่วเบา พยายามต้านทานไอเย็นที่แทรกซึม เขาเม้มริมฝีปากแน่น ต่อสู้กับความมืดที่คืบคลานเข้ามาในขอบตา และความอ่อนล้าที่กัดกินจากภายใน สัมผัสถึง '断命' ที่เต้นตุบๆ ในทะเลจิตอย่างชัดเจน สอดรับกับพลังงานโบราณ ณ ที่นี้ราวกับกุญแจและแม่กุญแจ

พวกเขาเดินลึกเข้ามาเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ จนกระทั่งทางเดินเปิดออกสู่โถงถ้ำใต้ดินอันกว้างใหญ่ไพศาล เพดานถ้ำดำมืดจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ณ ใจกลางโถง บนแท่นศิลาสีดำขนาดมหึมา ก้อนน้ำแข็งสีดำขลับ (玄冰) รูปทรงคล้ายหัวใจยักษ์ ลอยเด่นอยู่ การเต้นตุบๆ ช้าๆ หนักๆ นั้น มิใช่เพียงเห็นด้วยตา แต่ยังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาที่ส่งผ่านพื้นศิลาขึ้นมาถึงฝ่าเท้า ไอเย็นที่แผ่ออกมาแต่ละระลอก หนักหน่วงราวกับลมหายใจของมหาอสูรบรรพกาลที่หลับใหล เส้นสายพลังงานสีดำและเงินไหลเวียนรอบหัวใจน้ำแข็ง ดุจเส้นโลหิตทมิฬที่หล่อเลี้ยงความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์

เฟิงอี้หยุดนิ่งกะทันหัน ลมหายใจสะดุดค้าง ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องภาพอันน่าสะพรึงและเกินจินตนาการเบื้องหน้า

"เมี้ยว!!!" เสี่ยวหู่ร้องเสียงแหลมสูง มันถดกาย ขนตั้งชันยิ่งกว่าเดิม ส่งเสียงขู่ฟ่อแหลมสูงอย่างหวาดกลัวสุดขีด พยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนเขา

ทันใดนั้น! ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองทวีความรุนแรง! เงามืดที่เคยนิ่งสงบรอบแท่นศิลาพลันขยับไหวเล็กน้อย ก่อนที่ จุดแสงสีแดงก่ำราวกองเลือดจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากใจกลางเงามืดเหล่านั้น... ทีละจุด... ทีละจุด... ทวีจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วจนพร่างพรายไปทั่วความมืด! ดวงตาไร้ชีวิตนับร้อยนับพันคู่... ลืมขึ้น... จับจ้องมายังพวกเขาด้วยแรงกดดันที่แทบจะบดขยี้วิญญาณให้แหลกสลาย!

เฟิงอี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด แต่ดวงตายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวอันเย็นเยียบ เขาก้าวถอยหลังช้าๆ ยกแขนที่สั่นเทาขึ้นบังร่างเล็กๆ ของเสี่ยวหู่อย่างปกป้องโดยสัญชาตญาณ... ณ ใจกลางอเวจีน้ำแข็ง เขาและสหายเพียงหนึ่งเดียว กำลังเผชิญหน้ากับอดีตอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะตื่นขึ้นมาทวงคืนความเงียบงัน...

*** จบตอ

นที่ 50 ***