(จบ)ย้อนกลับมามีชีวิตรักอันหวานปานน้ำผึ้งกับสามีสุด(ฮอต)เนิร์ดในยุค80

บทที่ 37 ราคาของการเกิดใหม่

นี่มันไม่ถูกต้อง!

เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งครรภ์นี่ แล้วทำไมรอบเดือนของเธอถึงมาได้ล่ะ?  

ลู่จิ่วอันรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดและโลกทั้งใบก็มืดมน  

เธอคำนวณวงจรของรอบเดือนในใจอย่างเงียบ ๆ หลังจากคำนวณแล้ว ก็ยืนยันได้ว่าวันนี้เป็นวันที่รอบเดือนของเธอควรจะมาถึงจริง ๆ 

แต่นั่นไม่ถูกต้อง! 

ในชีวิตก่อน กว่าครึ่งเดือนต่อจากนี้เธอจะพบว่าตนเองตั้งครรภ์ 

แล้วเหตุใดในชีวิตนี้ ไม่เพียงแค่เธอไม่ได้ตั้งครรภ์ แต่เธอยังมีรอบเดือนด้วย

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เป็นไปได้ไหมว่าเพราะเธอเปลี่ยนวิถีชีวิตก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ลูกชายจึงไม่เลือกเธอเป็นแม่ของเขา

เมื่อคิดมากเข้า ขาของลู่จิ่วอันก็พลันอ่อนแรงจนล้มลงบนพื้นปูนด้วยความสิ้นหวังและทำอะไรไม่ถูก  

ราวกับว่ามือที่มองไม่เห็นได้พรากพลังชีวิตของเธอไปทั้งหมด เธอคิดว่าหากไม่มีลูก การเกิดใหม่ก็คงไม่มีความหมาย  

ความตื่นตระหนกเติมเต็มหัวใจของลู่จิ่วอัน

ทันใดนั้นเธอก็ยกมือขึ้นมามือปิดหน้าร้องไห้ราวกับสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บ  

ลูกแม่

ลูกอยู่ที่ไหน?  

แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน  

แม่คิดถึงลูกมากจริง ๆ  

เสียงสะอื้นของลู่จิ่วอันดึงดูดป้าเพื่อนบ้านหลังที่อยู่ถัดไป หญิงวัยกลางคนถือชามโจ๊กเดินไปที่ประตูลานบ้านด้วยความประหลาดใจแล้วมองเข้าไปข้างใน  

ป้าเพื่อนบ้านเห็นลู่จิ่วอันนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น เธอรีบดันประตูเข้ามาด้วยชามและช่วยลู่จิ่วอันลุกขึ้นจากพื้น

"จิ่วอัน พื้นปูนมันเย็น ลุกขึ้นก่อนเถอะ" ป้าเพื่อนบ้านช่วยพยุงแขนของลู่จิ่วอัน แล้วก็พบว่าหญิงสาวดูเหมือนจะได้รับการกระทบกระเทือนจิตใจครั้งยิ่งใหญ่

ร่างกายของเธออ่อนยวบราวกับแป้งบะหมี่ และมือของเธอก็เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง  

ป้าเพื่อนบ้านวางชามไว้บนขอบหน้าต่างเพื่อความสะดวก จากนั้นใช้มือทั้งสองข้างช่วยพยุงลู่จิ่วอันนั่งบนเตียงในห้องนอนอย่างระมัดระวัง  

การมาถึงของรอบเดือนทำให้ลู่จิ่วอันสูญเสียเยื่อใยสุดท้ายบนโลกใบนี้

เธอเป็นเหมือนตุ๊กตาหุ่นเชิดที่ปล่อยให้ป้าเพื่อนบ้านห่มผ้าให้  

หญิงกลางคนคิดว่าลู่จิ่วอันและเซี่ยอวิ้นหนิงกำลังทะเลาะกัน จึงปลอบเธอเบา ๆ "จิ่วอัน คนสองคนอยู่ด้วยกันจะไม่ทะเลาะกันได้อย่างไร อย่าเอาเรื่องนั้นมาใส่ใจ ถ้าเธอเอาทุกเรื่องมาใส่ใจ แล้วในอนาคตเธอจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?" 

เมื่อได้ยินสิ่งที่ป้าเพื่อนบ้านพูด เธอก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป

เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น 

เห็นได้ชัดว่าเธอมีลูกหลังจากมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเซี่ยอวิ้นหนิงเพียงครั้งเดียวในชีวิตที่แล้ว ทำไมหลังจากที่เธอเกิดใหม่ลูกถึงไม่มาหาเธอตามที่สัญญาไว้?

ลู่จิ่วอันซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มและร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง

ในชีวิตก่อน ลูกชายของเธอเสียชีวิตในอ้อมแขนเธอท่ามกลางทะเลเพลิงที่ลุกโชน

หลังจากที่ได้เกิดใหม่ในที่สุด เพื่อให้ลูกชายของเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น เธอจึงเลือกเส้นทางชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง แต่ถ้าเธอรู้ว่าการเลือกของเธอจะทำให้ต้องสูญเสียลูกไป เธอก็จะขอเลือกทำงานเป็นวัวเป็นม้าในหมู่บ้านตระกูลลู่ ขอเป็น ‘คนบาป’ อย่างชีวิตก่อนเสียดีกว่า... 

เมื่อเห็นลู่จิ่วอันร้องไห้อย่างเศร้าโศก ป้าเพื่อนบ้านก็ทำอะไรไม่ถูกด้วยไม่รู้ว่าจะปลอบอีกฝ่ายอย่างไร เธอทำได้เพียงถอนหายใจ หยิบชามโจ๊กขึ้นมาจากขอบหน้าต่างแล้วออกจากลานบ้าน  

เมื่อไม่มีใครอยู่ในลานเล็ก ๆ ของบ้าน

ลู่จิ่วอันซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มก็ได้ระบายความเจ็บปวดของเธอเป็นครั้งแรกอย่างแท้จริง  

ลูกโกรธเธออย่างนั้นเหรอ?  

เป็นเพราะชาติที่แล้วเธอไม่ใช่แม่ที่ดีใช่ไหม? ลูกจึงไม่อยากมีพ่อแม่ที่ไร้ความสามารถเช่นนี้อีก  

ความคิดวุ่นวายทุกรูปแบบโจมตีเข้ามากลางใจเธอ  

ลู่จิ่วอันรู้สึกราวกับว่าเธอได้ตกลงไปในทะเลลึกอันไร้ขอบเขตและล้อมรอบไปด้วยน้ำเย็น 

ตกลงไปในเหวที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งได้... 

เธอต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการปวดท้องจนแทบทนไม่ไหว แต่ความเจ็บปวดในร่างกายนั้นยังน้อยกว่าหนึ่งในสิบล้านเมื่อเทียบกับความเสียใจที่มี 

ทำไมพระเจ้าถึงโหดร้ายกับเธอขนาดนี้  

หากสามารถแลกกับชีวิตของเธอได้ เธอก็จะยอมให้ตัวเองตายมากกว่า ความปรารภนาของเธอมีเพียงอยากให้ลูกชายใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข

เธอยอมสละทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงชีวิตของตัวเองเอง เพียงเพื่อให้ลูกมีชีวิตอยู่  

เธอต้องการให้ลูกของเธอมีชีวิตอยู่  

...

ในที่สุดศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้ก็มีวันหยุดหนึ่งวัน และผู้คนจำนวนมากก็ไปเที่ยวภูเขากับครอบครัวเพื่อจับปลาและเก็บเห็ด  

เซี่ยอวิ้นหนิงและจางฉือเข้าไปในป่าด้วยความตื่นเต้น แต่ก็กลับมาด้วยความผิดหวัง

ควันลอยมาจากหลังคาบ้านหลังอื่น ๆ ในศูนย์อนุรักษ์ยวนยาง จางฉือถือตะกร้าไม้ไผ่ที่มีหัวหอมป่าอยู่หยิบมือหนึ่งแล้วพูดกับเซี่ยอวิ้นหนิงว่า "เหล่าเซี่ย จิ่วอันเพิ่งเรียนแพทย์มาและคงจะเหนื่อยมาก หลังจากที่ฉันเก็บของแล้วจะไปที่โรงอาหารเพื่อเตรียมอาหาร นายก็กลับไปที่บ้านแล้วทำความสะอาดลานบ้านก่อนแล้วกัน" 

"ตกลง"

ทันทีที่เซี่ยอวิ้นหนิงและจางฉือเดินไปที่ประตูลานบ้าน ป้าเพื่อนบ้านก็รีบเดินมาหาทันที

"ช่างเทคนิคเซี่ย จิ่วอัน เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นคนดีมาก อย่าทะเลาะกันเลยนะ"  

เซี่ยอวิ้นหนิงอธิบายด้วยความสับสนว่า "ผมไม่ได้ทะเลาะกับเธอสักหน่อยนะ"  

ป้าเพื่อนบ้านถามด้วยความไม่เชื่อว่า "ถ้าไม่ได้ทะเลาะกันแล้วทำไมจิ่วอันถึงร้องไห้ล่ะ"  

เมื่อจางฉือได้ยินเช่นนั้น เขาก็ตกใจและพูดว่า "เหล่าเซี่ย อย่าบอกนะว่านายตีจิ่วอัน..." 

ก่อนที่จางฉือจะพูดจบ เซี่ยอวิ้นหนิงก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนราวกับพายุทอร์นาโด  

"จิ่วอัน คุณเป็นอะไรไหม?" เซี่ยอวิ้นหนิงนั่งลงบนขอบเตียงและค่อย ๆ ยื่นมือออกเพื่อดึงผ้าห่ม ทันทีที่ผ้าห่มถูกดึงออก สิ่งที่เห็นคือใบหน้าที่สิ้นหวังที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของลู่จิ่วอัน

หัวใจของเซี่ยอวิ้นหนิงตึงเครียดขึ้นมาทันที  

เขาเอื้อมมือออกไปจับมือเล็ก ๆ ของภรรยาแล้วถามเบา ๆ ว่า "จิ่วอัน คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"  

ลู่จิ่วอันมองไปที่เซี่ยอวิ้นหนิงด้วยน้ำตาคลอเบ้า จากนั้นความคับข้องใจอันไม่มีที่สิ้นสุดก็ครอบงำเธอ  

เธออยากจะเปิดปากบอกสามีว่าลูกชายของพวกเขาจากไปแล้ว...

แต่ก็พูดไม่ได้ 

เซี่ยอวิ้นหนิงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับชาติก่อน และก็ไม่รู้ว่าพวกเขามีลูกชายที่ฉลาดมากด้วยกัน  

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอและลูกชายจมอยู่ในทะเลเพลิงในชีวิตก่อนหน้านี้ของพวกเขา 

เซี่ยอวิ้นหนิงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชาติที่แล้วของเขาเลย  

แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับเซี่ยอวิ้นหนิงเกินไป หากเธอโกรธเขาเพราะทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตก่อน 

เขาไม่ได้ต้องการละทิ้งภรรยาและลูก เขาเพียงเลือกที่จะภักดีต่อความเชื่อของตนเองเท่านั้น 

แล้วเขาผิดอะไรกัน?

ลู่จิ่วอันเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเอง และพูดด้วยความเศร้าใจอย่างยิ่งว่า "ฉันสบายดี แค่ปวดท้องนิดหน่อย"  

"คุณไม่สบายเหรอ? ผมจะไปขอให้อาจารย์มาตรวจคุณให้นะ" เซี่ยอวิ้นหนิงลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น 

ลู่จิ่วอันคว้าเขาเอาไว้ เธอส่ายหัวเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า "ฉันไม่ได้ป่วย" 

"แต่คุณปวดท้องไม่ใช่เหรอ?" เซี่ยอวิ้นหนิงรู้สึกสับสนและกังวลใจ "จิ่วอันไม่ต้องกังวล อาจารย์จะรักษาคุณอย่างแน่นอน..." 

"ฉันสบายดีจริง ๆ คุณไม่จำเป็นต้องไปตามอาจารย์หรอก อีกสักพักฉันจะไปด้วยตัวเอง"  

หลังจากที่ลู่จิ่วอันพูดจบ เธอก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ  

ในคราวนี้เซี่ยอวิ้นหนิงไม่อาจฟังคำของลู่จิ่วอันได้ เขาเดินออกจากห้องนอนเพื่อจะไปขอให้เผยเสวี่ยซงมาดูอาการให้เธอ

"ช่างเทคนิคเซี่ย เกิดอะไรขึ้นกับจิ่วอันอย่างนั้นเหรอ?" ป้าเพื่อนบ้านซึ่งยืนอยู่ที่ประตูลานบ้านรีบออกจากลานบ้านเมื่อเธอเห็นเซี่ยอวิ้นหนิง

"จิ่วอันบอกว่าเธอปวดท้อง แล้วก็ร้องไห้เพราะความเจ็บปวด..."