พอผมเห็นว่าเป็ลูกปุ้ยแค่นั้นแหละ ก็รีบบอกน้องนุ่นลุกขึ้น และหอบเสื้อวิ่งไปหลบแต่งตัวในห้องน้ำก่อน ส่วนผมจะรีบแต่งตัวและรับหน้าลูกสาวไว้ก่อน นุ่นรีบพยักหน้าก่อนจะหอบเสื้อผ้าเต็มไม้เต็มมือวิ่งโทง ๆ หายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ส่วนผมไม่มีอะไรมาแค่สวมเสื้อ ใส่กางเกงขาสั้นก็เรียบร้อยแล้ว ทั้งตื่นเต้น ทั้งดีใจที่ลูกสาวกลับมาบ้าน ถึงจะตะขิดตะขวงใจนิดหน่อยว่าไอ้หล่อที่มาด้วยเป็ใครก็เถอะ อย่าบอกนะว่า…..
ผมคิดในหัวใจคอไม่ดีในขณะที่กำลังนั่งอยู่โซฟาก่อนที่ลูกสาวกับเพื่อนของเธอจะเข้ามาในบ้าน ผมเองก็ไม่รู้จะปั่นหน้ายังไง จึงทำหน้านิ่ง ๆ วางมาดเป็คุณพ่อหน้าดุ ลูกปุ้ยมาถึงก็ยิ้มและกล่าวทักทายผมตามปรกติราวกับเื่ในคืนนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้น แต่ก็นะใครจะกล้ามานั่งเปิดอกคุยเื่นั้นกันตอนนี้ แถมมีคนอื่นอยู่ด้วย
"คุณพ่อสวัสดีค่ะ" ลูกเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเดิมก่อนที่เธอจะแนะนำเพื่อนชายสุดหล่อที่มาด้วยให้ผมรู้จัก
"เทพ นี่พ่อปุ้ยเอง" เ้าหนุ่มแปลกหน้ายกมือไหว้ผมอย่างนอบน้อมด้วยรอยยิ้มที่หล่อเหลือเกิน หล่อยังกับณเดช นี่เอ็งทำงานสายการบินหรือ เป็พระเอกหนังฟ่ะ!! ผมคิดในใจด้วยความอิจฉาแต่ก็ต้องปั่นหน้ายิ้มอย่างเป็มิตรยังไงก็เพื่อนลูกสาวนี่นะ อดทนไว้ ดำรง อดทนไว้…
"พ่อนี่เทพ….แฟนปุ้ยค่ะ"
อดทนไว้…….เอ๊ะ!!? เมื่อกี้อะไรนะได้ยินไม่ชัด ผมนิ่งไปเล็กน้อยสงสัยหูฝาด จนลูกปุ้ยเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพราะเหมาะผมไม่ได้ยิน
"คุณพ่อคะ นี่เทพแฟนหนูค่ะ คุณพ่อ…ไม่สบายรึเปล่า? นั่งนิ่งเชียว" พอได้ยินลูกสาวเอ่ยถามอีกครั้งผมก็สะดุ้งโหยงก่อนจะรีบดึงสติกลับมา ทำหน้าเลิ่กลั่ก พร้อมหัวเราะแห้ง ๆ
"อะ อ้อ แฟน แฟน โอเคลูก แฮะ ๆ พอดีพ่อตื่นเต้นใไปหน่อย ไม่ได้เจอลูกนานหลายวัน ชื่อเทพสินะ ยินดีที่ได้รู้จัก ทำงานอะไรล่ะเรา คบกันมานานแล้วเหรอ…" พ่อแม่ชื่ออะไร อยู่ที่ไหน ผมถามรัวเป็ชุด ไม่ได้จะอะไรนะ มันตื่นเต้นและใที่ลูกสาวหายไปไม่กี่อาทิตย์ โผล่มาก็เปิดตัวแฟนหนุ่มหน้าตาเฉย ลูกปุ้ย กับเ้าเทพถึงกับหน้าเหวอ…
ผมก็เลยต้องหัวเราะกลบเกลื่อนพร้อมบอกว่า ตนเองตื่นเต้นไปหน่อย จากนั้นก็ชวนให้เ้าหนุ่มนี่ทานข้าวเย็น (ตามมารยาท) แต่ลูกปุ้ยบอกว่าเดี๋ยวพวกเขาทั้งสองจะออกไปข้างนอกกันต่อแค่เธอมาเอาข้าวใช้ส่วนตัวนิดหน่อย ตอนนั้นผมใมาก นี่อย่าบอกนะว่าลูกปุ้ยจะย้ายไปอยู่กับ….
เหมือนลูกสาวจะอ่านใจผมออกเธอรีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่าั้แ่พรุ่งนี้เธอจะไปนอนบ้านเพื่อนสาวอีกคนสักพัก เพราะ่นี้มีเที่ยวบินค่อนข้างถี่ ซึ่งผมก็อ่านใจเธอออกเช่นกันว่า ลูกปุ้ยไม่สะดวกใจจะอยู่ที่นี่ แต่ปุ้ยบอกว่าเย็นนี้เธอจะมานอนค้างที่บ้านหลังนี้หนึ่งคืนเพราะมีเื่จะคุยกับผมซึ่ง เื่อะไรพวกเราต่างรู้กันดี
เมื่อคุยกันเสร็จเรียบร้อยลูกปุ้ยจึงเข้าไปในห้องเพื่อเก็บข้าวของ ส่วนไอ้หนุ่มหน้าหล่อก็ขอตัวออกไปรอที่รถ จะไม่ให้มันออกไปได้ยังไงผมยืนทำหน้าั์ จะแดกหัวมันอยู่ นี่ถ้าไม่มีลูกสาวอยู่ผมจับหักคอจิ้มน้ำพริกไปแล้ว กล้ามายุ่งกับเมีย เอ๊ย! ลูกสาวของผมได้ยังไง ตูหวงนะเฟ้ย!! หึหึ
จากนั้นไม่นานลูกสาวผมก็ออกมาพร้อมข้าวของพะรุงพะรัง นี่ถ้าไม่บอกว่าไปอยู่บ้านเพื่อนชั่วคราวผมคงนึกว่าย้ายบ้านถาวร เธอกล่าวลาผมอย่างรีบร้อนพร้อมบอกสั้น ๆ ว่าเย็นนี้เจอกัน ส่วนผมเองยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรสักคำ เห็นแต่ก้นเด้ง ๆ งอน ๆ ในกระโปรงชุดแอร์โฮสเตสสีแดงของลูกปุ้ยค่อย ๆ ไกลห่างออกไป ก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นรถไปกับไอ้หน้าหล่อ จากนั้นน้องนุ่นจึงออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะเอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับลูกสาวกันแน่ ผมก็ได้แต่ส่ายหน้าและยิ้มเจื่อน ๆ บอกว่าไม่มีอะไร น้องนุ่นจึงไม่ได้สักถามอะไรต่อ ก่อนที่เธอจะขอตัวกลับบ้านไปอีกคน
ส่วนก็ได้แต่นั่งเป็ของเหลวไร้กระดูก ไร้ิญญาอยู่บนโซฟา นอกจากลูกสาวแทบจะไม่คุยด้วยเธอยังพาแฟนมาเปิดตัวอีก แบบนี้ก็เท่ากับบอกทางอ้อมว่า หนูมีผัวแล้วเพราะงั้นเื่เกินเลยแบบนั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก…มันก็ดีอยู่หรอก แต่ผมก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี เอ๊ะ!!? หรือผมที่ผิดปรกติกันล่ะเนี่ย น่าจะเป็อย่างหลังมากกว่า ถึงจะบอกว่าผมไม่ได้เลี้ยงดูเธอมาตลอด 30 ปี ความสัมพันธ์แบบพ่อลูกมันก็เลยน้อยกว่าของคนอื่น ก็เลยมีโอกาสทำอะไรเกินเลยได้ คิดแบบนั้นคงไม่ได้สินะ
ผมนั่งคอตกคิดไปต่างๆ นานา และเริ่มทบทวนตัวเองไปเรื่อย ๆ ก่อนจะเริ่มคิดได้ว่า ตนเองผิดจริง ๆนั่นแหละ ที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ จนทำเื่ที่ไม่สมควรลงไป หลังจากที่ผมคิดได้ก็เลย เลือกจะส่งข้อความไปบอกลูกปุ้ยตามที่คิด ผมว่าลูกปุ้ยก็คงอึดอัดที่จะต้องกลับบ้าน มาเจอผมใน่นี้เหมือนกัน
หลังจากผมส่งข้อความไปเรียบร้อยผ่านไปราว ๆ ยี่สิบนาทีก็มีข้อความจากไลน์ตอบกลับมาสั้น ๆ ว่า โอเค มันไม่ใช่ข้อความด้วยซ้ำแต่เป็ อิโมจิรูปมือ มีแค่นั้นจริง ๆ ยิ่งเห็นก็ยิ่งเศร้าใจนี่มันต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนนะ ทุกอย่างมันถึงจะกลับมาเหมือนเดิม ผมได้แต่ทอดถอนหายใจอยู่แบบนั้นไปเรื่อย ๆ
จากวันเป็สองวัน จากสองวันเป็หนึ่งอาทิตย์ ผมไม่ได้รับสาย หรือข้อความจากลูกปุ้ยอีกเลย และผมก็ไม่กล้าทัก หรือโทรไปหาเธอ ด้วยลูกปุ้ยคงตัดสายทิ้งไม่สิ คงจะอ้างว่าทำงานยุ่ง ๆ มากกว่า ในเมื่อเป็เช่นนี้มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ถือซะว่าเป็หนี้กรรมที่ผมต้องชดใช้ก็แล้วกันที่ทำแบบนั้นกับลูกสาวลงไป
่นี้เหงาสุด ๆ น้องนุ่นเองก็ไปทำงานที่ต่างจังหวัด น้องลินลี่เองก็เตรียมตัวสอบทั้งคู่แทบไม่มีเวลามาหาผมหรือมาทำเื่อย่างว่ากันสักนิด…แต่ถึงจะมาผมก็คงไม่มีอารมณ์ทำอยู่ดี เฮ้อออออ…คิดแล้วก็เศร้าใจ ผมนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนโซฟาหน้าทีวี รายการตลกนะแต่ทำไมผมขำไม่ออกยังไงก็ไม่รู้
"สวัสดีค่าาาาา…มีใครอยู่ไหมคะ? " จู่ ๆ ก็มีเสียงหวานใส ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากประตูรั้วหน้าบ้าน ผมลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็วด้วยความประหลาดใจ ใครหว่า? เสียงไม่คุ้นเลย มาขายตรงรึเปล่านะ ผมคิดในใจก่อนจะออกไปดูด้วยตา แล้วก็ได้ผมกับหญิงสาวคนหนึ่ง ผมยาวดำขลับ หน้าสวยมาก ออกหมวยนิด ผิวขาวเนียนอมชมพู หุ่นดีทีเดียว (โดยเฉพาะหน้าอก) อายุน่าจะราว ๆ ยี่สิบกว่าเห็นจะได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งงง ใครกันเราไม่เคยรู้จักสักหน่อย แต่ก็คุ้น ๆ หน้าอยู่ แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่พวกมาขายตรงแน่ ๆ
"สวัสดีหนู มาหาปุ้ยเหรอลูก? " ผมกล่าวทักเธอด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับคาดเดาว่าเธอมาหาลูกปุ้ยอย่างแน่นอนเพราะสวยระดับนี้อาจจะเป็เพื่อนแอร์โฮสเตสด้วยกัน ผมกำลังจะบอกว่า ลูกปุ้ยไม่อยู่ แต่เธอก็ยิ้มกว้าง และกล่าวขึ้นเสียก่อน
"เปล่าคะไม่ได้มาหายัยปุ้ย แต่มาหาคุณพ่อนั่นแหละค่ะ"
"ฮ่ะ? มาหาผมงั้นเหรอ แถมเรียกพ่อด้วย อะไรกันเนี่ย"
ผมคิดในใจด้วยความงุนงงก่อนที่เธอจะกล่าวขึ้นต่อในทันที
"หนูชื่อเหม่ย นะคะเป็เพื่อนยัยปุ้ย พอดีบ้านหนูอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้เท่าไหร่ก็เลยแวะมาเยี่ยมคุณพ่อน่ะ คะ ยัยปุ้ยเล่าให้เหม่ยฟังหมดแล้วว่ามีปัญหากับคุณพ่อ เหม่ยก็เลยบอกว่าเดี๋ยวจะมาดูคุณพ่อให้เอง.."
พอได้ยินเธอบอกแบบนั้นผมก็ถึงบางอ้อ มิน่าล่ะ ถึงคุ้น ๆ หน้าอยู่เคยเห็นลูกปุ้ยเอารูปเพื่อน ๆ แอร์สายการบินเดียวกันมาให้ดู ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ..น้องเหม่ยนี่เอง
จบตอน
3K
![ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1642422280_6716422.webp)
