มหาศึกแห่งจักรวาล

เสียงค้อนดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่

กึง!

กึง!

กึง!

เสียงโลหะกระทบกันสะท้อนอยู่ภายในห้องทำงานเล็ก ๆ จนแทบไม่มีช่วงว่าง

นัทนั่งอยู่ด้านหนึ่งของโต๊ะ ขณะที่มาร์โกกำลังตรวจสอบชิ้นส่วนโลหะตรงหน้าอย่างละเอียด

บนโต๊ะนั้นมีทั้งชิ้นส่วนของด้ามไม้ แผ่นโลหะ และหัวอาวุธที่ยังประกอบไม่สมบูรณ์

มันคืออาวุธที่ทั้งสองเริ่มสร้างมาตั้งแต่หลังกลับจากดันเจียน

ง้าว

นัทเอื้อมมือไปจับหัวอาวุธขึ้นมา

“ยังหลวมอยู่”

มาร์โกไม่เงยหน้า

“รู้แล้ว”

“ถ้าเหวี่ยงแรง ๆ มันจะขยับ”

“ฉันรู้”

“ถ้าใช้ปราณล่ะ?”

มาร์โกหยุดมือ

เขามองนัท

“นั่นแหละปัญหา”

เขาหยิบหัวง้าวขึ้นมา แล้วชี้ไปยังส่วนเชื่อมต่อ

“ตอนที่ยังไม่ส่งปราณเข้าไป มันไม่มีปัญหา”

จากนั้นมาร์โกปล่อยพลังปราณลงไปเล็กน้อย

โลหะตรงจุดเชื่อมเกิดเสียงเบา ๆ

กึก

หัวง้าวขยับ

นัทมองทันที

“เห็นไหม”

“เห็น”

“ถ้าใช้ในสนามรบ แล้วหัวมันขยับแบบนี้ นายจะเสียจังหวะ”

นัทพยักหน้า

เขาไม่เถียง

เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก

อาวุธที่หลุดหรือขยับผิดตำแหน่งในช่วงที่กำลังต่อสู้ อาจหมายถึงชีวิต

มาร์โกวางหัวง้าวลง

“ต้องแก้ระบบล็อก”

“อีกครั้ง?”

“อีกครั้ง”

นัทถอนหายใจ

“วัสดุหมดไปเยอะแล้วนะ”

มาร์โกมองเขา

“ใครเป็นคนบอกว่าเอาให้ถอดหัวได้เร็ว?”

นัทเงียบ

“...ผมเอง”

“ก็ใช่”

มาร์โกกลับไปทำงานต่อ

นัทนั่งมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

อย่างน้อยครั้งนี้...

พวกเขากำลังสร้างสิ่งที่เป็นของตัวเองจริง ๆ

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งวัน

ในที่สุดเสียงโลหะกระทบกันครั้งสุดท้ายก็ดังขึ้น

กึง!

มาร์โกวางค้อนลง

“เสร็จ”

นัทลุกขึ้นทันที

เขาหยิบง้าวขึ้นมา

ตัวด้ามยาวพอดีกับความสูงของร่างกาย หัวอาวุธมีคมขนาดใหญ่สำหรับฟัน และปลายอีกด้านถูกออกแบบให้สามารถใช้แทงได้

ตรงจุดเชื่อมต่อมีระบบล็อกที่มาร์โกปรับใหม่

นัทจับแน่น

หมุนข้อมือ

เหวี่ยงหนึ่งครั้ง

ฟึ่บ!

อากาศด้านหน้าถูกผ่าออก

นัทหยุด

มองอาวุธในมือ

จากนั้นเหวี่ยงอีกครั้ง

ฟ้าว!

ครั้งนี้เขาส่งปราณเข้าไปเล็กน้อย

ไม่มีเสียงผิดปกติ

หัวง้าวยังคงแน่นสนิท

นัทมองมาร์โก

“ใช้ได้”

มาร์โกพยักหน้า

“ยังต้องทดสอบกับของจริง”

นัทหมุนง้าวกลับมาอยู่ในท่าพร้อม

“งั้นไป”

ช่วงบ่าย ทั้งสองกลับมายังกิลด์

หลังจากผ่านเหตุการณ์ดันเจียนไปไม่นาน นัทไม่ได้คิดว่าจะได้รับภารกิจที่น่าสนใจอะไรนัก

แต่พวกเขายังต้องทำงานต่อ

เงินที่ได้จากการค้นพบครั้งล่าสุดมากพอสมควร

แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะหยุดหาเงิน

การใช้ชีวิตในโลก 2 ยังต้องใช้ทรัพยากร

และสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ

ประสบการณ์

ทั้งสองเดินไปยังแผงรับภารกิจ

นัทกวาดตามอง

มีทั้งภารกิจล่ามอนสเตอร์

เก็บสมุนไพร

คุ้มกันขบวนสินค้า

สำรวจพื้นที่

และกำจัดสัตว์อสูรที่เข้าใกล้เส้นทางเดินทาง

มาร์โกอ่านอยู่ครู่หนึ่ง

“นี่”

เขาชี้ไปยังภารกิจหนึ่ง

ภารกิจคุ้มกันขบวนขนส่งวัตถุดิบ

นัทอ่านรายละเอียด

“ระยะทางไม่ไกล”

“ใช่”

“ศัตรู?”

“มีรายงานพบมอนสเตอร์ระดับต่ำถึงกลางตามเส้นทาง”

นัทพยักหน้า

“เอานี่”

ทั้งสองรับภารกิจ

ไม่มีใครรู้ว่า...

ภารกิจธรรมดาครั้งนี้จะทำให้ทั้งสองได้พบกับอะไร

ขบวนสินค้าออกเดินทางในเช้าวันถัดมา

มีเกวียนอยู่หลายคัน

นักขนส่งประมาณสิบกว่าคน

และนักล่าอีกจำนวนหนึ่งที่ได้รับหน้าที่คุ้มกัน

นัทเดินอยู่ด้านข้างของขบวน

ง้าวใหม่อยู่ในมือ

มาร์โกเดินอยู่อีกด้านหนึ่ง

มีดสั้นของนัทยังคงซ่อนอยู่ที่น่องขาขวา

ส่วนปืนถูกเก็บไว้ในคลังมิติ

ดาบเล่มเดิมก็ยังอยู่ในคลังเช่นกัน

นัทไม่ได้ทิ้งมัน

แต่ตอนนี้เขาต้องการทดสอบอาวุธใหม่มากกว่า

เสียงฝีเท้าของขบวนเดินต่อไปเรื่อย ๆ

จนกระทั่งช่วงสาย

เสียงคำรามดังออกมาจากพุ่มไม้

“มาแล้ว!”

นักล่าคนหนึ่งตะโกน

เงาดำหลายเงาพุ่งออกมา

มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายหมาป่า แต่ตัวใหญ่กว่าหมาป่าปกติหลายเท่า

นัทกำง้าวแน่น

มาร์โกขยับออกด้านข้าง

สัตว์ตัวแรกพุ่งเข้าหาเขา

มาร์โกหายเข้าไปในเงา

เงาแฝงร่าง

ร่างของเขาหายไปจากสายตาในพริบตา

สัตว์ร้ายพุ่งผ่านจุดเดิม

มาร์โกปรากฏขึ้นจากเงาด้านข้าง

มีดคู่ถูกชักออกจากคลังมิติ

ฉึก!

คมมีดแทงเข้าบริเวณลำตัว

สัตว์ร้ายร้อง

มาร์โกใช้จังหวะนั้น ก้าวผ่านเงา

ร่างของเขาหายไป

และปรากฏด้านหลัง

คมมีดคู่ฟันซ้ำ

ร่างสัตว์ร้ายล้มลง

อีกด้านหนึ่ง

มอนสเตอร์สามตัวกำลังพุ่งเข้าหานัท

นัทไม่ถอย

เขาก้าวเท้า

หมุนง้าว

วงล้อศัสตราพายุหมุน!

ง้าวหมุนรอบตัวอย่างรุนแรง

คมอาวุธกวาดผ่านร่างมอนสเตอร์ตัวแรก

ตัวที่สองถูกแรงปะทะกระแทกจนเสียหลัก

นัทก้าวตามทันที

สับบดขยี้ไร้แบบแผน!

ง้าวถูกเหวี่ยงลงด้วยวิถีที่คาดเดาได้ยาก

คมอาวุธฟาดลงตรงบริเวณไหล่

ร่างมอนสเตอร์กระเด็นออกไป

ตัวสุดท้ายพยายามเข้าด้านข้าง

นัทหมุนตัวกลับ

ปลายง้าวแทงสวน

ฉึก!

มันล้มลง

นัทดึงง้าวกลับ

มองหัวอาวุธ

ไม่มีรอยขยับ

ไม่มีเสียงหลวม

นัทมองมาร์โก

มาร์โกพยักหน้า

ผ่าน

ง้าวใช้งานได้จริงแล้ว

ภารกิจดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

ไม่มีศัตรูระดับสูง

ไม่มีเหตุการณ์รุนแรงเหมือนตอนที่ผ่านมา

แต่นัทเริ่มรู้สึกได้ถึงความแตกต่าง

ง้าวทำให้เขาควบคุมพื้นที่ได้มากขึ้น

ระยะการโจมตีกว้างกว่าเดิม

และเมื่อใช้ร่วมกับพลังปราณ

มันสามารถสร้างแรงปะทะที่ดีเกินคาด

นัทเริ่มปรับตัวเข้ากับมันทีละน้อย

จนในที่สุด...

เขาเริ่มรู้สึกว่า

อาวุธชิ้นนี้เหมาะกับตัวเอง

ผู้มาเยือน

ภารกิจเสร็จสิ้นในช่วงเย็น

ขบวนสินค้าเดินทางกลับมายังเมือง

นักล่าหลายคนแยกย้ายกันไป

นัทกับมาร์โกเองก็เดินกลับพร้อมกัน

แต่ระหว่างทาง

มาร์โกหยุด

“นัท”

“อะไร?”

“ดูตรงนั้น”

นัทหันไป

บริเวณลานด้านหน้ากิลด์มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนอยู่

ประมาณหกถึงเจ็ดคน

พวกเขาดูแตกต่างจากคนทั่วไปในเมืองเล็กน้อย

เสื้อผ้าบางชิ้นดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อม

ท่าทางการมองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวดูระมัดระวัง

และสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ

พวกเขาดูเหมือนกำลังพยายามทำความเข้าใจโลกใบนี้

นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง

“คนจากโลก 1”

มาร์โกพยักหน้า

“คิดเหมือนกัน”

ทั้งสองไม่ได้เข้าไปหา

เพียงยืนมองอยู่ห่าง ๆ

หนึ่งในกลุ่มนั้นกำลังถามเจ้าหน้าที่กิลด์

อีกคนกำลังมองแผนที่เมือง

อีกคนกำลังมองอาวุธของนักล่าที่เดินผ่านไป

ภาพเหล่านั้นทำให้นัทนึกถึงช่วงเวลาที่ตัวเองกับมาร์โกเคยเป็นแบบเดียวกัน

ตอนที่เพิ่งเข้ามา

ตอนที่ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน

ตอนที่ต้องเรียนรู้ทุกอย่างตั้งแต่ศูนย์

มาร์โกถามเบา ๆ

“จะเข้าไปคุยไหม?”

นัทส่ายหน้า

“ไม่”

“ทำไม?”

นัทมองกลุ่มมนุษย์เหล่านั้นอีกครั้ง

“ตอนเราเข้ามา เราก็อยากเรียนรู้ด้วยตัวเอง”

มาร์โกเงียบ

นัทพูดต่อ

“ถ้าพวกเขามาถึงที่นี่ได้ พวกเขาก็ต้องมีเส้นทางของตัวเอง”

มาร์โกพยักหน้า

“ก็จริง”

ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านไป

แต่แล้ว...

ชายคนหนึ่งในกลุ่มมนุษย์หันมา

สายตาของเขาสบกับนัทพอดี

ทั้งสองมองกันอยู่ครู่หนึ่ง

ชายคนนั้นมองง้าวในมือของนัท

จากนั้นมองเสื้อผ้า

ก่อนจะหันกลับไปพูดอะไรบางอย่างกับคนข้าง ๆ

นัทไม่ได้สนใจต่อ

เขาหันกลับ

เดินต่อไปพร้อมมาร์โก

แต่เพียงไม่กี่ก้าว

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เดี๋ยวก่อน!”

นัทหยุด

มาร์โกก็หยุด

เสียงฝีเท้ากำลังวิ่งเข้ามาใกล้

ชายจากกลุ่มมนุษย์คนนั้นเดินมาหาทั้งสอง

เขาหยุดอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

มองนัท

แล้วมองมาร์โก

ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงลังเล

“พวกคุณ...มาจากโลก 1 เหมือนพวกเราหรือเปล่า?”

นัทกับมาร์โกมองหน้ากัน

คำถามนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงทันที

นัทตอบ

“ไม่”

ชายคนนั้นชะงัก

“ไม่?”

นัทมองเขา

“พวกเรามาจากที่เดียวกัน”

เขาหยุดไปเล็กน้อย

“แต่พวกเรามาถึงโลก 2 ก่อนพวกคุณ”

ชายคนนั้นนิ่ง

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

ไม่ใช่เพราะคำตอบ

แต่เพราะคำว่า

“ก่อนพวกคุณ”

ทำให้เขารู้ว่า...

คนตรงหน้าเคยผ่านสิ่งที่พวกเขากำลังจะต้องเผชิญมาแล้ว

เขากำลังจะถามต่อ

แต่เสียงเจ้าหน้าที่กิลด์ดังขึ้นเสียก่อน

“พวกคุณ! ต้องไปลงทะเบียนต่อ!”

ชายคนนั้นหันกลับ

ก่อนหันมามองนัทอีกครั้ง

“ไว้เจอกัน”

นัทพยักหน้า

“อืม”

ชายคนนั้นกลับไปหากลุ่มของเขา

นัทกับมาร์โกเดินต่อ

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

จนมาร์โกเอ่ยขึ้น

“ดูเหมือนโลก 1 จะเริ่มส่งคนขึ้นมาเยอะขึ้นจริง ๆ”

นัทพยักหน้า

“ใช่”

เขามองไปยังท้องฟ้า

“คงจะมีคนมาอีก”

“แล้วนายคิดว่า...”

มาร์โกหยุด

นัทหันมา

“คิดว่าอะไร?”

มาร์โกไม่พูดต่อ

เขารู้ว่าคำถามนั้นหมายถึงใคร

นัทเองก็รู้

แต่ทั้งสองไม่จำเป็นต้องพูดชื่อ

เพราะชื่อของคนคนนั้นยังอยู่ในใจของพวกเขา

กล้า

คืนนั้น

นัทกลับถึงที่พัก

วางง้าวพิงไว้ข้างกำแพง

อาวุธใหม่ยังมีรอยจากการต่อสู้ครั้งแรก

แต่มันยังสมบูรณ์

เขาหยิบดาบเล่มเก่าขึ้นมาดู

รอยเสียหายยังอยู่

ก่อนจะเปิดคลังมิติ

แร่ธาตุสายฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าเพียงครู่เดียว

นัทมองมัน

แล้วเก็บกลับเข้าไป

“ยังไม่ถึงเวลา”

เขาปิดคลัง

ก่อนจะนอนลง

พรุ่งนี้ยังมีงาน

ยังมีภารกิจ

ยังมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้

และยังมีเส้นทางอีกยาวไกล

ส่วนเรื่องของกล้า...

นัทไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะได้พบกันอีกครั้ง

แต่คืนนี้อย่างน้อย

เขารู้แล้วว่า

มนุษย์จากโลก 1 กำลังทยอยเดินทางขึ้นมา

และสักวันหนึ่ง...

คนที่เขากำลังรออยู่

อาจปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางผู้คนเหล่านั้นก็ได้

นัทหลับตาลง

โดยไม่รู้เลยว่า

การพบมนุษย์กลุ่มเล็ก ๆ ในวันนี้

จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ในโลก 2