บทที่ 1 คนหล่อ มาเล่นด้วยกันหน่อยไหม
เช้าตรู่ ภายในห้องทำงานของประธานบริษัทเหวินหาว
“หานเกาอี้ ฉันเบื่อแล้ว”
จวีซือหนานเดินเข้าไปหาชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เธอเชิดคางขึ้นด้วยท่าทางหยิ่งยโส ก่อนจะพูดประโยคสั้น ๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิดเล็กน้อย “เราเลิกกันเถอะ”
หานเกาอี้ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สายตาจดจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อย่าเพิ่งกวน ผมกำลังยุ่งอยู่”
จวีซือหนานมองชายหนุ่มที่มีท่าทางจริงจังกับงานก่อนจะหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
เธอก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะไปอย่างรวดเร็วแล้วก็ดึงคีย์บอร์ดออกมากดสองสามครั้ง จากนั้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เปลี่ยนไปทันที
สีหน้าของหานเกาอี้เปลี่ยนไปในทันที เขาดึงคีย์บอร์ดกลับมาอย่างหงุดและะโใส่เธอ “จวีซือหนาน คุณจะทำบ้าอะไร!”
“ฉันทำอะไร? ก็เลิกกับคุณไง” จวีซือหนานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและขำออกมาเบา ๆ หลังจากนั้นก็พูดต่อ “ฉันพูดจบแล้ว ฉันไปละ”
เมื่อพูดจบ เธอก็เดินออกไปในทันที
หานเกาอี้รีบเข้าไปกระชากแขนเธอไว้ “จวีซือหนาน! อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญมากนักนะ!”
จวีซือหนานถูกดึงแขนเซจนเสียหลัก เธอหันกลับมาจ้องหานเกาอี้ด้วยแววตาท้าทาย
“หืม ทำไมคะ เสียดายฉันเหรอ” เธอชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ “หรือคุณหานผู้ยิ่งใหญ่ คิดจะมาเป็แค่ตัวสำรองของฉันงั้นเหรอ”
แม้เสียงของเธอจะแ่เบา แต่กลับเต็มไปด้วยความดูถูก
ใบหน้าหล่อเหลาของหานเก้าอี้เริ่มเปลี่ยนเป็สีดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหมอ เหมือนว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรสักอย่างแต่จวีซือหนานก็ชิงสะบัดผมที่เรียงเส้นสวยของเธอ แล้วก้าวเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานด้วยท่าทางที่มั่นอกมั่นใจ
แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูห้อง น้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงเผาะจากใบหน้าของจวีซือหนาน
…
ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท แต่ภายใน ‘ผับหลงฝัน’ กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศครึกครื้น มีเสียงเพลงและผู้คนโยกย้ายเต้นกันอย่างสนุกสนาน
ชายหญิงในชุดหลากสีผลัดกันยกแก้วชน พร้อมทั้งพูดคุยกันสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหราโอ่อ่า
จวีซือหนานกำลังกระดกเหล้าราวกับดื่มน้ำ
ในห้วงความคิดของเธอเต็มไปด้วยภาพของชายหญิงที่เห็นในห้องเมื่อเช้าวันนี้
เมื่อวานนี้เขายังบอกรักเธออยู่เลย แต่กลับไปเสพสมกับน้องสาวแท้ ๆ ของเธออย่างไม่ปิดบังซ่อนเร้น
และเตียงนั่นยังเป็เตียงนอนของเธออีกด้วย!
จวีซือหนานหัวเราะในลำคอแล้วก็ยกเหล้าดื่มเข้าไปอีกอึกใหญ่
ทันใดนั้นความรู้สึกคลื่นไส้ก็พุ่งขึ้นมาจุกที่คอ จวีซือหนานรีบลุกขึ้นแล้วก็วิ่งเข้าห้องน้ำโดยไม่สนใจเส้นทาง
เพิ่งจะพ้นหัวมุม จวีซือหนานก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง!
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วพบว่าเป็ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลา เขามีใบหน้าที่คมเข้ม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคมที่ดุดันจ้องมองเธอด้วยความเ็า เขาไล่สายตามองจวีซือหนานจากบนลงล่าง
หน้าตาแบบนี้ตรงสเปกเธอเลยนี่!
ดวงตาของจวีซือหนานเป็ประกาย เธอใช้ความมึนเมาเป็ข้ออ้างก่อนจะยกแขนอันเรียวเล็กของเธอโอบไว้ที่เอวของเขาแน่น!
ว้าว… กล้ามหน้าท้องเป็มัดเลย!
แม้จะเป็การััผ่านเสื้อผ้าแต่จวีซือหนานก็ยังรู้สึกถึงความแน่นของกล้ามเนื้อได้
เธอเอาศีรษะเล็ก ๆ ซุกเข้าไปอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว
“อืม…”
ซือหนานจวิ้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ผู้หญิงคนนี้ไม่รักชีวิตตัวเองแล้วหรือไง ถึงได้เดินมาชนคุณชายแล้วยังจะลวนลามอีก!
เขาจุดธูปไว้อาลัยให้จวีซือหนานในใจ โดยหวังว่าจะมีคนมาเก็บศพให้เธอ
กงเจ๋ออวี่หรี่ตามองดูผู้หญิงที่ชนแล้วเข้ามาอยู่อ้อมกอดของเขาอย่างเ็า ท่าทางเธอตอนนี้ดูออดอ้อนราวกับลูกแมวที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา
จวีซือหนานเสียการทรงตัวเพราะดื่มจนมึนเมา นอกจากความสามารถในการจดจำใบหน้าคน แล้วเธอยังสูญเสียการรับรู้ในขั้นพื้นฐานอื่น ๆ ไปทั้งหมด
เธอรู้สึกเพียงว่าคนตรงหน้ามีหน้าตาและรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ
ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะ…
วินาทีถัดมาเนกไทของกงเจ๋ออวี่ก็ตึงขึ้น ใบหน้าของเขาถูกทำโน้มลงมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นใบหน้าเล็ก ๆ ที่สวยงามก็ปรากฏขึ้นในสายตา
ตาของซือหนานจวิ้นแทบหลุดออกจากเบ้า นอกจากคุณชายจะไม่ผลักเธอออกแล้ว ยังปล่อยให้เธอดึงเนกไทอย่างนั้นเหรอ?!
หน้าของจวีซือหนานแดงระเรื่อ มุมปากยกยิ้มอ่อนหวาน เมื่อเปิดปากก็มีกลิ่นเหล้าฟุ้งกระจายออกมา
“คนหล่อ มาเล่นด้วยกันหน่อยไหม ฉันสนุกมากเลยนะ~”
104K
