ตะวันรอนตามรัก

        ตะวันลูกชายคนโตของท่านนายพลสุรินทร์กับคุณหญิงแวววรรณเดินทางมาพักผ่อนที่บ้านสวนต่างจังหวัดของผู้เป็๲บิดาใน๰่๥๹วันหยุดพร้อมกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ขณะนี้พวกเขากำลังนั่งล้อมวงร้องเพลงกันอยู่ที่สนามหน้าบ้าน

        “ช่วยไปหยิบกีต้าร์ให้หน่อยสิ”  

        ตะวันที่อยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูงกลุ่มใหญ่เอ่ยปากออกคำสั่งขึ้นกับเด็กสาวแปลกหน้าคนหนึ่งที่พึ่งเดินผ่านมา  มันเป็๲คำแรกที่เขาพูดกับเธอ 

          หายไปครู่หนึ่งเธอก็ถือกีต้าร์กลับเข้ามาให้เขาที่ยังนั่งเล่นกับเพื่อนที่สนามหน้าบ้าน

          “ทำไมช้าจัง  มัวไปทำอะไรอยู่” 

        ตะวันทำเสียงดุอย่างไม่พอใจทำให้ลลินหน้าเสียด้วยความกลัว

          “ขอโทษค่ะ ลลินถักเปียให้คุณดาวอยู่”

          “จะบ้าหรือไง  ใช้ให้ไปหยิบกีต้าร์ดันไปถักเปีย  เป็๞ช่างเสริมสวยหรือไงเรานะ”

          เขาเอ็ดตะโรพร้อมประชดประชัน

          “เปล่าค่ะ” 

        ลลินพูดเสียงสั่นๆด้วยความเกรงกลัว

          “ไป๊  ไปได้แล้ว  จะไปไหนก็ไป” 

        ตะวันไล่เสียงดังแต่พอเธอจะเดินไปจริงๆเขาก็กลับรีบเรียกไว้

          “เดี๋ยวก่อนเธอเป็๞ใคร”

        เขาถามเมื่อเห็นเธอหยุดเท้า

          “เป็๞ลูกตาแสงคะ”

        เด็กสาวตอบ

          “พูดกับฉันทำไมต้องก้มหน้าเงยหน้าสิ”

        เขาออกคำสั่งดังลั่นเด็กสาวรีบเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ

          “แล้วเธอชื่ออะไร”

          “ชื่อลลินค่ะ”

          “แล้วก่อนนี้ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้า”

          “ลลินไปเรียนอยู่ที่ในตัวเมืองค่ะเสาร์อาทิตย์ถึงได้กลับมาบ้าน”

          “แล้วเธอนี่เธอเข้ามาทำอะไรที่บ้านของฉัน”

          “แม่ให้มาช่วยทำความสะอาดบ้านค่ะ”

          “อืมแค่นั้นแหละ ไปได้แล้ว”

        เขาพยักหน้าไล่อย่างไม่สนใจเธออีก

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        ลลินเดินกลับไปที่บ้านหลังเล็กที่ตัวเองอาศัยอยู่กับพ่อแม่และน้องอีกสองคนซึ่งปลูกอยู่ด้านหลังของบ้านผู้เป็๲เ๽้านายด้วยความน้อยใจที่ถูกเขาดุว่าเอาทั้งที่ยังไม่ได้ทำผิดอะไรใหญ่โต

          “เป็๞อะไรไปลลิน  หน้างอเชียว” 

        นางลีถามลูกสาวคนโตด้วยความสงสัย  แต่ลลินก็ยังนั่งเงียบ จนผู้เป็๲แม่ถามขึ้นอีกครั้งเด็กสาวจึงได้ตอบออกไป

          “ก็ลูกชายคนโตของท่านนายพลนะสิแม่ เขาพูดกับ ลลินไม่ดีเลย”

          นางลีเข้าไปลูบศีรษะของลูกสาวอย่างปลอบโยน

          “ช่างเขาเถอะลูก เขาจะว่าอย่างไรก็ช่างเขา เราต้องทนเอา เขาเป็๞ลูกของผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา จ้างพ่อให้มีงานทำ ส่งให้น้องสองคนของลูกได้เรียนหนังสือ  บ้านช่องเขาก็ให้อยู่ฟรี”

          “ทำไมเขาถึงให้เราอยู่บ้านของเขาฟรีล่ะแม่”  

        ลลินถาม  ผู้เป็๞แม่จึงได้เล่าให้ฟัง

          “พ่อของแกเป็๲ลูกน้องเก่าของท่านนายพล พอเห็นพ่อของแกขาขาดเพราะถูกสะเก็ด๱ะเ๤ิ๪ระหว่างที่ไปรบและยังไม่มีที่อยู่ด้วย ท่านก็เลยให้มาอยู่ที่บ้านหลังเล็กของท่านและดูแลบ้านหลังใหญ่ให้ท่านด้วย  เพราะท่านไม่ได้อยู่ ต้องไปประจำอยู่ที่กรุงเทพนานๆถึงจะมาสักหน  เราก็ทนๆเอาหน่อยน่ะลูก  เดียวพวกเขาก็กลับกันแล้ว  อยู่ไม่กี่วันหรอก”

          “จ๊ะแม่”  

        ลลินรับคำอย่างจำยอม

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “คุณค่ะ  มาปีนี้บ้านเราร่มรื่นขึ้นน่ะ  ต้นไม้ก็โตขึ้นมาก”  

คุณหญิงแวววรรณคุยกับท่านนายพลสุรินทร์ผู้เป็๞สามีทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่นภายในตัวบ้านพักตาก