คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

ติ๊ง!

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 29 มีนาคม]

วงจรเดิมเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

อคินลืมตาตื่นพร้อมกับดีดตัวขึ้นจากเตียง เขาสำรวจร่างกายเป็นอย่างแรก รอยแผลที่ไหล่เมื่อคืนหายสนิทเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

"เยี่ยม! ระบบรักษานี่สุดยอดจริงๆ"

วันนี้ความมั่นใจของเขาพุ่งสูงเสียดฟ้า

"เอาล่ะพวกเรา! วันนี้เป้าหมายคือใจกลางเมืองเก่า! ถ้าเจอไอ้ต้นไม้บ้านั่นอีก เราจะเก็บชิ้นส่วนมันมาขาย!"

อคินลงไปโรงอาหารด้วยความฮึกเหิม ตักอาหารกองโตให้สัตว์เลี้ยงเป็นรางวัลล่วงหน้า

"กินให้อิ่ม! คืนนี้งานหนักแน่!"

...

หลังจากมื้ออาหารมื้อแรกจบลง

พวกเขาก็ออกล่าต่ออีกเช่นเคย มันคือกิจวัตรที่พวกเขาทำทุกวัน

ความเงียบสงัดของใจกลางเมืองเก่านั้นแตกต่างจากรอบนอก มันไม่ใช่แค่เงียบ แต่มันคือความตายด้าน

ซากตึกสูงระฟ้าที่พังถล่มลงมาทับกันเกิดเป็นเขาวงกตคอนกรีต

อคินเดินเตะฝุ่นหนาเตอะอย่างไม่เกรงกลัว

"หายไปไหนกันหมด... หรือว่ากลัวบารมีเรา?"

เขาพูดติดตลกพลางควงดาบเล่น

บรู๊วววววววววววว

เสียงคำรามต่ำดังก้องมาจากยอดตึกสูงเสียดฟ้า สะท้อนไปมาระหว่างซากคอนกรีตจนจับทิศทางไม่ได้

ขนแขนของอคินลุกชันขึ้นทันที สัญชาตญาณร้องเตือนถึงอันตรายระดับวิกฤต

ติ๊ง!

[ตรวจพบศัตรูจำนวนมากเกินระดับที่รับมือไหว!]

[ถอยเดี๋ยวนี้!]

ข้อความระบบสั่นไหวรุนแรง แต่มันสายเกินไปแล้ว

เงาสีดำนับสิบสายเคลื่อนไหววูบวาบในความมืด

ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ปรากฏขึ้นจากซอกตึก กองขยะ และบนซากรถบัส

ฝูง 'หมาป่าทมิฬ' 9 ตัว แยกเขี้ยวขู่คำรามน้ำลายยืด

และที่น่ากลัวกว่านั้น คือ 'หมาป่าขนเงิน' อีก 3 ตัวที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

พวกมันไม่ใช่มอนสเตอร์โง่ๆ ที่วิ่งเข้าใส่คมดาบ แต่พวกมันมีการจัดกระบวนทัพแบบทหาร!

"ล้อมกรอบ?"

อคินกัดฟันกรอด เหงื่อแตกพลั่ก

"โบ้! ระวังหลัง!"

หมาป่าทมิฬสองตัวพุ่งชาร์จใส่โบ้พร้อมกัน

ตัวหนึ่งทำท่าจะกัดหลอกล่อ อีกตัวพุ่งเข้าขย้ำขาหลังของเจ้าหมาเจ้าหมาแบกโล่จนเสียหลัก

"เอ๋ง!"

โบ้ร้องลั่น ล้มกลิ้งไปกับพื้น

"ส้มซ่า! อย่าออกห่างจากกลุ่ม!"

แต่แนวป้องกันแตกกระเจิงแล้ว ส้มซ่าและปลาเผาถูกแยกออกจากวงล้อมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าของหมาป่าขนเงิน

บัวลอยพยายามใช้สกิลเงาตรึงศัตรู แต่เงาของมันเปราะบางราวกับเชือกฟางเมื่อต้องรับมือน้ำหนักของหมาป่าตัวใหญ่

"บ้าเอ๊ย! เยอะเกินไปแล้ว!"

อคินเหวี่ยงดาบไล่ศัตรูที่รุมล้อม แต่พวกมันกระโดดหลบอย่างคล่องแคล่ว แล้ววกกลับมากัดเข้าที่ข้อพับและน่อง

งั่บ! งั่บ!

ความเจ็บปวดแบบ 'ตึงๆ' เริ่มสะสม แม้เขาจะไม่รู้สึกทรมาน

แต่ร่างกายที่ถูกกัดเริ่มตอบสนองช้าลง ขาของเขาเริ่มหนักอึ้งเหมือนมีลูกตุ้มเหล็กมาถ่วงไว้

"แบบนี้จบไม่สวยแน่!"

ท่ามกลางความชุลมุน

หมาป่าขนเงินตัวจ่าฝูงที่ซุ่มรอจังหวะอยู่บนซากรถบัส อาศัยทีเผลอกระโจนลอยตัวกลางอากาศ

เป้าหมายคือคอหอยของอคิน!

เขี้ยวขาววาววับสะท้อนแสงจันทร์หมายจะปลิดชีพหัวหน้าปาร์ตี้ในครั้งเดียว

อคินเงยหน้าขึ้น... หันกลับมาไม่ทัน

เงาแห่งความตายพาดทับใบหน้า

'ไม่ทัน!'

วูบ!

ทันใดนั้น โลกทั้งใบพลันบิดเบี้ยว

ความมืดรอบตัวไม่ได้มืดลงเพราะเมฆบังแสงจันทร์

แต่มันมืดลงเพราะมีบางสิ่ง 'ดูดกลืน' แสงสว่างไปจนหมดสิ้น

เงาสีดำสายหนึ่งไม่ได้พุ่งมาจากบัวลอย...

แต่มันไหลบ่าลงมาจากยอดเสาไฟฟ้าเหนือหัวพวกเขาราวกับน้ำตกสีหมึกที่เชี่ยวกราก

และมันไม่ได้มีแค่เส้นเดียว... แต่มันมีนับสิบ! นับร้อย!

ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!

เส้นเงาเหล่านั้นพุ่งลงมาปักตรึง 'เงา' ของหมาป่าทุกตัวไว้กับพื้นคอนกรีต!

ไม่ใช่แค่ตรึงเงา แต่มันรัดพันขึ้นมาถึงร่างเนื้อ ล็อกแข้งขาและปากของพวกมันแน่นหนาและรวดเร็วยิ่งกว่าโซ่ตรวน

" [เงาพันธนาการ] "

ฝูงหมาป่าที่กำลังดุร้ายชะงักกึก ร่างกายของพวกมันหยุดนิ่งกลางอากาศในท่าทางต่างๆ

ราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา พวกมันส่งเสียงร้องอู้อี้ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่าขยับตัวไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตร

อคินเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตะลึง ดาบในมือลดต่ำลง

บนยอดเสาไฟฟ้าคอนกรีตที่หักโค่น... ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งนั่งตระหง่านอยู่

มันคือ แมวสีดำสนิท ตัวหนึ่ง

ขนของมันดำขลับจนกลืนไปกับรัตติกาล มีเพียงดวงตาสีเหลืองอำพันคู่คมกริบที่วาวโรจน์อยู่บนใบหน้า

บรรยากาศรอบตัวมันแผ่กลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นและน่าเกรงขามยิ่งกว่าบอสทุกตัวที่อคินเคยเจอ

"คุณ... ศรีนิล!"

อคินจำมันได้ แมวดำขาจรที่เขาเคยเจอเมือหลายวันก่อน

เจ้าแมวดำไม่ตอบรับ

มันเพียงแค่ปรายตามองฝูงหมาป่าเบื้องล่างด้วยแววตาเรียบเฉย เย็นชา และไร้ความปรานี

มันยกขาหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตบลงบนอากาศเบาๆ

แปะ

วินาทีนั้น เหนือหัวของมัน

มวลอากาศบิดตัวรวมกันเป็นลูกศรสีดำทมิฬนับสิบดอก ลอยคว้างกลางอากาศ

ปลายลูกศรชี้ลงมายังเป้าหมาย

"จงตายเสียเถิด...[ศรเงา] "

เสียงนั้นดังก้อง แต่ทุ้มต่ำ นุ่มลึก และทรงอำนาจจนขนลุก

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เสียงลูกศรแหวกอากาศดังถี่รัวราวกับปืนกลเก็บเสียง

ลูกศรเวทมนตร์สีดำพุ่งทะลุร่างของหมาป่าทั้ง 12 ตัวอย่างแม่นยำ โดยการเลี่ยงยิงจุดตาย แต่ทพให้พวกมันสาหัดแทน

พวกมันดิ้นพราด ร้องโหยหวนเสียงแผ่ว

"รีบจัดการส่วนที่เหลือซะ... ข้าตรึงมันไว้ได้แค่นี้"

ข้อความปรากฏขึ้นบนจอมองเห็น พร้อมเสียงในหัวที่เร่งเร้า

อคินได้สติ เขารีบกระโจนเข้าไปใช้ดาบแทงซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าพวกมันตายสนิท

"ย้าก!"

ขณะเดียวกัน ส้มซ่า ปลาเผา บัวลอย และโบ้ ที่หลุดจากวงล้อมก็รีบเข้ามาช่วยจัดการอย่างรู้หน้าที่

การต่อสู้ที่ควรจะเป็นจุดจบของปาร์ตี้... กลับกลายเป็นฉากสังหารฝ่ายเดียวด้วยการมาถึงของแมวดำเพียงตัวเดียว

[ยินดีด้วย! ระดับเลเวลของท่านเพิ่มขึ้น: 37 >> 38]

"สุดยอด..."

อคินพึมพำ หอบหายใจแฮ่กๆ

เขารีบวิ่งเข้าไปหาผู้มาเยือนที่กระโดดลงมายืนบนพื้นอย่างนิ่มนวล

"ขอบคุณครับคุณศรีนิล! ถ้าไม่ได้คุณ พวกผมคงแย่แน่! สกิลเมื่อกี้มันโคตรเท่เลย! คลาสอะไรครับเนี่ย? แอสซาซิน? หรือ ดาร์กเมจ?"

ศรีนิลสะบัดหางเบาๆ มันเดินผ่านร่างซากหมาป่าโดยไม่สนใจจะมองผลงานตัวเอง

"ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ..."

เสียงในหัวตอบกลับมาพร้อมข้อความบนจอระบบ

"ข้าแค่รำคาญเสียงเห่าหอน"

แมวดำหยุดเดิน แล้วหันมามองอคิน

"และนี่น่าจะเป็นฝูงสุดท้ายในแถบนี้แล้วกระมัง... พวกมันถูกมนุษย์ล่าอย่างหนักในตอนกลางวัน พอตกกลางคืนยังต้องมาหนีตายจากพวกเจ้าอีก..."

น้ำเสียงของศรีนิลดูเหนื่อยหน่าย ราวกับชายแก่ที่ผ่านสงครามมานับร้อยปี

"พวกอสูรแทบจะไม่มีที่ยืนในแผ่นดินนี้แล้ว..."

อคินฟังแล้วกลับรู้สึกฮึกเหิม กำหมัดแน่น

"แสดงว่ามนุษย์กำลังจะได้โลกคืนสินะครับ! นี่เป็นข่าวดีสุดๆ!"

ศรีนิลชะงัก หันกลับมามองอคินด้วยสายตาที่อ่านยากวูบหนึ่ง

สายตาที่เหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง

แมวดำเบนสายตาไปหากลุ่มสัตว์เลี้ยงของอคิน

ภาพที่เห็นทำให้อคินต้องเลิกคิ้ว

โบ้ ส้มซ่า ปลาเผา และบัวลอย... เจ้าแสบทั้งสี่ที่ปกติซนเป็นลิง

บัดนี้ต่างยืนสงบเสงี่ยมเจียมตัว ก้มหัวลงต่ำ หางลู่ตก ราวกับข้าราชบริพารที่กำลังเข้าเฝ้ากษัตริย์

อคินเห็นดังนั้นก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ เขารีบตะโกนถาม

"เดี๋ยวครับคุณศรีนิล! ไหนๆ ก็เจอตัวแล้ว... ช่วยบอกผมหน่อยเถอะครับ! ทำยังไงพวกสัตว์ของผมถึงจะพูดได้แบบคุณ? ผมอยากคุยกับโบ้ อยากคุยกับส้มซ่ารู้เรื่องครับ! ต้องซื้อไอเทมอะไร? หรือต้องอัปสกิลไหน?"

ศรีนิลมองหน้าอคินสลับกับเหล่าสัตว์เลี้ยง มุมปากของแมวดำกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

"เรื่องนั้น... ข้าบอกเจ้าพวกนี้ไปตั้งแต่วันก่อนแล้ว"

"เอ๋?"

อคินหันขวับไปมองลูกน้องตัวเองตาเขียวปั๊ด

"บอกแล้ว? หมายความว่าไง?"

"ใช่... วิถีแห่งการวิวัฒนาการไม่ได้ซับซ้อน..."

เสียงก้องกังวานของศรีนิลดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยนัยของการสั่งสอนลูกศิษย์

"แค่เจ้าพาพวกมันล่า... สั่งสมประสบการณ์ให้มากพอ... เมื่อพวกมันวิวัฒนาการถึงจุดหนึ่ง ระบบจะมอบ 'แต้มสกิล' ให้พวกมันมากพอที่จะแลกความสามารถในการสื่อสารเองนั่นแหละ"

"ความพยายามไม่เคยทรยศใคร... จำไว้เจ้าหนู"

สิ้นคำพูด เมฆก้อนใหญ่เคลื่อนตัวมาบังดวงจันทร์ เงาบดบังร่างของศรีนิลวูบหนึ่ง

เมื่อเมฆเคลื่อนผ่านไป... ร่างของแมวดำก็หายวับไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่า

อคินยืนกะพริบตาปริบๆ หันกลับมาจ้องหน้าสมาชิกปาร์ตี้ทั้งสี่ด้วยสายตาจับผิด

"นี่พวกแก..."

โบ้สะดุ้งสุดตัว

"ไปแอบคุยกับคุณศรีนิลตอนไหน? ทำไมไม่บอกฉันหะ? รู้วิธีพูดได้แล้วทำไมไม่รีบๆ เวลอัป! นี่ฉันเลี้ยงเสียข้าวสุกหรือเปล่าเนี่ย!"

"เมี๊ยว..."

ส้มซ่าร้องเสียงใส ทำหน้าตาใสซื่อที่สุดในชีวิต เอาหัวถูขาอคิน

"โฮ่ง?"

โบ้เอียงคอ ทำหน้าแบ๊วสู้

"เมี๊ยว~"

ปลาเผากับบัวลอยเดินเข้ามาคลอเคลียขาอีกข้างเหมือนจะอ้อนกลบเกลื่อน

"ระบบ! แปลให้หน่อยสิ! พวกมันพูดว่าอะไร! ฉันรู้ว่าระบบแปลได้!"

อคินหันไปพึ่งตัวช่วยสุดท้าย

หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมา... ข้อความดูเหมือนจะมีการประมวลผลอยู่ครู่หนึ่ง

[กำลังแปลภาษา...]

[พวกมันบอกว่า... เจ้านายสุดหล่อ พวกเราขอโทษที่โง่เง่า แต่พวกเราสัญญาว่าจะพยายามให้มากขึ้นเพื่อเจ้านาย!]

[เชื่อเถอะน่า อย่าถามเยอะเลย รีบๆ พาพวกมันไปเวลอัปได้แล้ว เดี๋ยวแต้มสกิลก็พอเองแหละ!]

"โธ่เว้ย! อะไรเนี่ย!"

อคินเกาหัวแกรกๆ อย่างขัดใจ แต่รอยยิ้มก็ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าเมื่อเห็นข้อความยกยอตัวเอง

"เออๆ ก็ได้! เห็นแก่ความตั้งใจของพวกแกนะ! งั้นเป้าหมายต่อไป... ปั๊มเลเวลให้พวกแกพูดได้! เข้าใจไหม! คืนนี้ไม่เลเวลอัปห้ามนอน!"

"โฮ่ง!!"

คราวนี้โบ้ตอบรับเสียงดังฟังชัดอย่างโล่งอก

อคินถอนหายใจแล้วส่ายหัวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินไปไล่เก็บซากหมาป่าทั้ง 12 ตัว ยัดใส่ถุงมิติ

" [ชำระล้าง] [ปฐมพยาบาล] "

แสงสีส้มอาบร่างของสัตว์เลี้ยง รักษาบาดแผลเล็กน้อยจนหายสนิท

จากนั้นขบวนนักล่าแห่งความตายก็ออกเดินหน้าต่อ

พวกเขากวาดล้างศัตรูที่หลงเข้ามาในรัศมีอย่างไม่ปรานี

ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องสว่าง...

โดยมีความลับเล็กๆ ระหว่างสัตว์เลี้ยง ราชันย์แมวดำ และ 'ระบบจอมกะล่อน' ที่เจ้าของไม่เคยระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย

การล่าดำเนินไปอย่างเพลิดเพลินจนกระทั่งหน้าต่างสีแดงกะพริบเตือนตรงหน้า

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:10:00]

[กลับฐานด่วน! อย่าให้ฉันต้องตัดสัญญาณกลางอากาศนะ!]

"แย่แล้ว! เพลินไปหน่อย!"

อคินเห็นเวลาที่เหลือเพียงสิบนาทีก็หน้าตื่น เขารีบกวักมือเรียกสมาชิกปาร์ตี้

"ทุกคน! เลิกเล่นแล้ว วิ่งกลับค่ายด่วน! สับตีนแตกเลยไป!"

...

แสงไฟจากคบไฟหน้าค่ายสาดส่องลงมาที่ร่างของชายหนุ่มและขบวนสัตว์เลี้ยงที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

ที่ป้อมยาม พี่ตูมและพี่ตาม สองฝาแฝดยามกะดึกยืนชะเง้อคอรอด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ปกติอคินจะกลับมาก่อนเวลานี้เสมอ แต่วันนี้เงียบหายไปจนเกือบจะตีสาม

"นั่นไง! มาแล้ว!"

พี่ตามชี้มือ

"เฮ้! อคิน! นึกว่าไปนอนให้ยุงหามอยู่ในป่าซะแล้ว ทำไมวันนี้กลับดึกจังวะ?"

พี่ตูมรีบเปิดประตูรั้วกั้น

"พวกพี่เป็นห่วงแทบแย่ นึกว่าไปเจอตัวโหดๆ เข้า... สภาพดูไม่จืดเลยนี่หว่า"

อคินหยุดยืนหอบหายใจแฮ่กๆ เหงื่อท่วมตัว หน้าต่างระบบตรงหน้าเขานับถอยหลังอย่างกดดัน [00:04:30]

"ขอโทษครับพี่ พอดี... เพลินไปหน่อย เจอของดีเยอะแยะเลย"

อคินตอบรัวเร็ว พลางปลดถุงมิติออกจากเอว

"ของดี?"

พี่ตูมเลิกคิ้ว

"ก็ได้ยินแว่วๆ ว่ามีหมาป่าทมิฬหลุดเข้ามา... อย่าบอกนะว่าไปเจอมา?"

"ครับ... เจอนิดหน่อย"

อคินมองเวลาที่เหลือไม่ถึงห้านาที เขาไม่มีเวลายืนแจกแจงรายการทีละชิ้น

"พี่ช่วยรับไว้ก่อนนะครับ ผมต้องรีบไป... เอ่อ... ไปนอน! พรุ่งนี้ค่อยมาเคลียร์แต้ม!"

พูดจบ อคินก็คว่ำปากถุงมิติลงกับพื้นคอนกรีตหน้าป้อมยาม แล้วสะบัดอย่างแรง ซู่!!!

เสียงวัตถุเนื้อหนักๆ ไหลทะลักออกจากถุงมิติราวกับเขื่อนแตก

กองซากอสูรกองพะเนินเทลงมากองตรงหน้าทหารยามฝาแฝด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

"เชี่ย..."

พี่ตามอุทานเสียงหลง ถอยหลังกรูดจนหลังชนป้อม

ภาพตรงหน้าคือภูเขาซากศพ... ซากหมาป่าทมิฬ ตัวมหึมานอนตายเกลื่อนนับได้ 9 ตัว...

ซากเมิร์กและฟร็อกเกอร์อีกนับสิบที่ถูกตัดขาดเป็นชิ้นๆ ... กองเศษซากของ 'อสูรเถาวัลย์' ที่ถูกเผาไหม้เกรียม...

แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาของสองพี่น้องแทบถลนออกจากเบ้า

คือร่างสีเงินวาววับที่นอนสงบนิ่งอยู่บนยอดกองภูเขา

ขนสีเงินสะท้อนแสงไฟคบไฟเป็นประกายงดงามและน่าเกรงขาม

แม้จะไร้ลมหายใจแล้ว 'หมาป่าขนเงิน' มอนสเตอร์ระดับอันตรายที่ต้องใช้ปาร์ตี้เต็มรูปแบบในการล่า... แต่นี่มีถึง 3 ตัว!

"สะ... สามตัว..."

พี่ตูมปากคอสั่น ชี้ไปที่ซากหมาป่าขนเงิน

"อคิน... นี่นาย... คนเดียว?"

"กับพวกสัตว์เลี้ยงครับ"

อคินตอบปัดๆ ขาเริ่มสั่นริกๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะระบบเริ่มส่งสัญญาณเตือนรุนแรง

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:01:59]

[เตือนครั้งสุดท้าย: วิ่ง!!!]

"พี่ครับ! ผมฝากด้วยนะ! ผมไม่ไหวแล้ว ตาจะปิดแล้ว!"

อคินตะโกนบอกทิ้งท้ายก่อนจะออกตัววิ่งแน่บขึ้นไปทางบ้านพักต้นไม้ โดยไม่รอฟังคำตอบ ทิ้งให้พี่ตูมและพี่ตามยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหิน ท่ามกลางกองซากอสูรที่มูลค่าประเมินค่ามิได้

"ไอ้เด็กนี่มัน..."

พี่ตามกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มองแผ่นหลังไวๆ ที่หายไปในความมืด

"มันใช่คนจริงๆ เหรอวะตูม?"

"กู... กูไม่รู้..."

พี่ตูมตอบเสียงแผ่ว สายตายังคงจับจ้องไปที่เขี้ยวคมกริบของหมาป่าขนเงิน

"แต่ที่แน่ๆ ... พรุ่งนี้ฝ่ายทะเบียนแตกตื่นแน่นอน"

...

ณ บ้านต้นไม้

อคินผลักประตูห้องเข้ามาด้วยความเร็วแสง

เขาทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่สนว่าจะต้องถอดชุดเกราะหรือไม่

ตัวเลขสีแดงนับถอยหลังวินาทีสุดท้าย

"ทัน... จนได้..."