เมื่อยามรัตติกาล

ก่อนเขาจะมองออกไปทิศทางเสียงคำรามมอนสเตอร์หวาดกลัว มีพาหนะยานบิน แผ่กระจายคลื่นพลัง แทรกแซงที่แข็งแกร่งเข้ามาแต่ไกล เชนเผยสายตาลึกล้ำ

เขาก็กล่าวพึมพำออกมา “มีพวกฮันเตอร์ ถูกส่งออกไป จากการทดสอบอีกแล้วซินะ”

ช่วงวันที่4มานี่ เขาเห็นสัญญาณขอความช่วยเหลือ ปรากฏขึ้นบ่อยๆ ให้ป่าปากัวแห่งนี้ดูอึกทึกครึกโครม ราวกับมีงานเลี้ยง

“คราวนี้ก็คนที่5 ของวันแล้วซินะ” เชนกล่าวพึมพำ ซึ่งตอนนี้เริ่มมีฮันเตอร์ ถอนตัวออกไปจากการทดสอบครั้งนี้ มากขึ้น เรื่อย ๆ

“สงสัยว่า ข้าจะต้องเร่งมือเข้าไปสำรวจภายในป่าลึกให้เร็วที่สุด แล้วกระมัง?” ทันใดเชนกล่าว เผยสายตาจริงจัง พลางเร่งเดินทางต่อ เข้าไปด้านในส่วนลึกป่า เติบโต งอกงามอย่างผิดแปลก ผ่านแมกไม้ นานาพันธุ์ที่ดูประหลาดตา ไม่เคยเห็นจากสถานที่ใดมาก่อนแน่

อีกด้าน…บนเรือฟริเกต ลอยลำใกล้เขตชายฝั่ง

ทุกคนภายในห้องประเมินตรวจสอบ มองภาพฉายโฮโลแกรม ตำแหน่งผู้เข้าร่วมทดสอบกลางภาคทั้งหมด ต่างก็ตั้งใจเชียร์ ฮันเตอร์ของแต่ละฝ่าย ออกมาอย่างออกหน้าออกตาชัดเจน

แม้แต่ฮันเตอร์ ที่กลับออกมาจากการ ทดสอบอยู่ภายในป่าปากัว สุดแสนอันตรายได้ไม่ถึง5วัน รักษาอาการบาดเจ็บเสร็จ ยังมาดูชมคนอื่นๆ ทดสอบ บางคนเผยกำฝ่ามือขึ้นมาน้อยๆ คล้ายไม่พอใจตนเอง ที่ต้องออกมาก่อนเช่นนี้

แต่ผู้อำนวยการ หลี่ไป๋ (ราชาเพลิงอัคคี) พลางต้องหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ เมื่อมองภาพแผนที่โฮโลแกรม มีจุดสีแดง นำโด่งเข้าไปยังป่าลึกด้านใน

“เจ้าหนูคิดจะทำอะไรกันแน่” หลี่ไป๋กล่าว เริ่มคาดเดาภายในใจกับตนเอง ก่อนเขาจะส่ายหัว เหมือนเริ่มเข้าใจความคิดของเชนขึ้นมา เมื่อโจวยี้ ฉายาปีกเหล็กแห่งแดนมังกร ส่งข้อมูลบางอย่างเชน ออกมาให้อีกฝ่าย

แต่ที่น่ากังวลคือ ทิศทางเข้าไปยังป่าลึก ยังมีริน ถูกพวกฮันเตอร์อีกกลุ่มตามติด คล้ายไล่ล่านางเข้าไปยังเขตป่าลึกด้วย

ทำให้หลายคน ภายในมหาวิทยาลัยราชัน กลับออกมาพากันขมวดคิ้วมุ่น ไม่พอใจทันที เมื่อเห็นเป็นกลุ่มพวกทหารฮันเตอร์ เข้าร่วมทดสอบกับพวกเขา กำลังไล่ล่าคนภายในมหาวิทยาลัย พวกเขาอย่าง ริน

“ชิ! ไอ้พวกนี้ช่างทำตัว ‘ป่าเถื่อน’ เสียจริงๆ”

“อืมๆ” อีกคนพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อกลุ่มพวกทหารฮันเตอร์ มุ่งดู แอบลอบคลี่ยิ้มอย่างชอบใจ ซึ่งไม่ต่างอะไรไปจากการลูบคมพวกหัวกะทิ มหาวิทยาลัยราชันอย่างพวกเขา

…พริบตาก็เข้าสู่วันที่10 ยังดีที่รินสลัดให้หลุดจากฮันเตอร์ไล่ล่าพวกนั้นไปได้ แต่ก็ทำให้สาวแว่น ดูอิดโรยไม่น้อย ที่ร่างกายบาดเจ็บหนัก มีบาดแผลเต็มตัว พักฟื้นใต้ถ้ำน้ำตก “ชิ! ดันเข้ามาไกลถึงภายในส่วนลึกของป่าเสียได้”

รินที่กำลังจะปฐมกล่องพยาบาล เบื้องต้นสีหน้าหญิงสาวก็เคร่งเครียด ปากที่ทนกัดฟันแน่น ก็ค่อยๆ หมดสติไปทันทีด้วยความอิดโรย ปรากฏสัญญาณเตือนอันตราย

ขณะกล่องพยาบาลเบื้องต้นของนางพกพามาเสียหาย ไม่สามารถฉีดยากระตุ้น ภูมิคุ้มกันร่างกาย รักษาอาการบาดเจ็บ ฉับพลันได้ ทำให้นางหมดสติไปทั้งอย่างนั้น อยู่ในช่วงอันตรายทันที

อีกด้าน…ไม่ห่าง

สัญญาณแจ้งเตือน อ่อนๆ จากนาฬิกา ข้อมือบอกเวลา เชน ตรวจดู ส่งตรงมาถึงที่นี่ เขายังต้องหยุดชะงักฝีเท้าของเขาลง “หืม! มีใครบาดเจ็บ ใกล้ๆ แถวนี้กัน”

เมื่อมองการแจ้งเตือนอันตราย เขาไม่ลังเล ที่จะหยุดการสำรวจ…ออกตามหา คนบาดเจ็บกำลังเข้าสู่ช่วงอันตรายก่อนเป็นอันดับแรก “ไม่รู้มีใครเดินทางมาถึงส่วนลึกที่นี่ ไปดูอีกฝ่ายหน่อยแล้วกัน”

ซึ่งไม่นานเกินรอที่ตามสัญญาณแจ้งเตือนกะพริบ อ่อนๆ ไป…ก็พบเจอพื้นที่ถ้ำหลังน้ำตก มาพร้อมสัญญาณที่คล้ายว่าจะขาดหายเมื่อ ก้าวฝีเท้าเข้าไปภายในถ้ำ

ทว่าคนที่เชนไปพบ นั่งพิงผนังถ้ำ เริ่มลมหายใจขาดห้วง แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นริน

ที่เชนเผยความเดือดดาล ภายในแววตาเปล่งแสง ครั้นมองบาดแผลนางทั่วร่าง คล้ายกำลังติดเชื้อ ซึ่งฝีมือบาดแผลส่วนใหญ่เล่นสนุก ไม่ได้มาจากฝีมือมอนสเตอร์ แต่เป็นมนุษย์

เชนเอาเซรุ่มกระตุ้นภูมิคุ้มกัน รักษาอาการบาดเจ็บของตนออกมา แล้วแทงยาไปที่สีข้าง'ท้อง' รินทันที

ปึก!

หญิงสาวเบิกตาออกกว้างทันที คล้ายยากระตุ้นการตื่นตัวสุดขีด จากลมหายใจขาดห้วงของหญิงสาวก่อนหน้านี้ ก็กลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง

ม่านตาดำ ‘ริน’ ที่เบิกกว้างออกสุด เปล่งแสงความไม่จำยอม และสัญชาตญาณระแวงภัยถึงขีดสุด จึงเผลอพุ่งหน้า เอื้อมปากขาวซีดเล็กๆ เผยอ กัดคอ เชน กะเอาถึงตายอย่างไม่ลังเล

ซึ่งหากเชน กล่าวออกมาช้ากว่านี้อีกนิด เป็นไปได้ที่คอหลอดลมเขา จะถูกนางกระชากออกมา เมื่อรู้แรงกัดจมเขี้ยว “นี่ผมเองรุ่นพี่ริน”

หญิงสาวได้ยินเสียงที่คุ้นเคย พลันละปาก ส่งกลิ่นเลือด กอดอีกฝ่ายไว้แน่น แววตาฉายความตื่นตระหนก ค่อยๆ จางหายลดน้อยลงไป พร้อมกับแทนที่ด้วยความไม่อยากเชื่อ “เชน เจ้ามาอยู่ที่อันตราย แบบนี้ได้อย่างไร?”

ชายหนุ่มผมขาว ส่ายหัวไปมา ไม่ได้กล่าวให้คำตอบในข้อนี้ ขณะดันตัวรุ่นพี่พิงผนังถ้ำ ให้นางสบายใจขึ้น

ริน พลาง เอ่ยออกมาอีกประโยค ที่มองแววตาเชนเบื้องหน้า กำลังพันผ้าพันแผลที่เลือดสดยังไม่หยุดไหล “ข้านึกว่า จะไม่ได้เห็นหน้าเจ้าเสียแล้ว”

เชนไม่ได้ถาม แค่ยิ้ม ก็เหมือนว่าจะเข้าใจกัน ที่ปาดน้ำตารินน้อยๆ “คนบ้า มันก็มีอยู่ทุกที่นั่นแหละ รุ่นพี่ ปลอดภัยแล้ว”

“อืมๆ ข้าจะออกไป ‘ซัด’ กับพวกมันต่อ!” แววตาริน สภาพยังเผยความอิดโรย ใบหน้าขาวซีด มีความไม่จำยอม เมื่อกำหมัดปนความเจ็บแค้นขึ้นมาน้อยๆ

ซึ่งดูท่าจะไม่ได้มีแค่นาง ที่พบเจอสภาพกลายเป็นของเล่นเช่นนี้…