ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

“ชิงเถาลูก”กินข้าวไปสักพัก เสียงร้องเรียกชื่อชิงเถาออกมาจากปากนางลี่จูทันทีเมื่อนางเห็นหน้าบุตรสาวที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ไม่ไกลจากตัวทั้งครอบครัวเจี้ยนเฉินเมื่อได้รับแจ้งข่าวดีว่าชิงเถากลับมาแล้วกำลังกินข้าวอยู่ที่ร้านพวกเขาก็รีบเดินทางมารับนางทันที

“ท่านแม่”ชิงเถาหันขวับไปทางที่ได้ยินเสียงเรียก เจอเข้ากับมารดาเป็นคนแรกตัวนางเด้งขึ้นเดินเข้าหานางลี่จูทันที

“ลูกแม่กลับมาแล้ว”

“เจ้าค่ะข้ากลับมาแล้วท่านแม่ ท่านพ่อ และก็ทุกคนสบายดีนะเจ้าคะ” ชิงเถาเอ่ยตอบออกมาด้วยรอยยิ้มด้านหลังนางลี่จูยังมีคนอื่นยืนมองชิงเถาด้วยสายตายินดีที่เห็นนางกลับมา

“เราทุกคนสบายดีลูก”จิ้นสิงตอบคำถามชิงเถา

“แล้วลูกหละฮืมเจ็บป่วยตรงไหนหรือไม่” นางลี่จูที่คลายชิงเถาออกจากอ้อมกอดของตนเริ่มหมุนตัวชิงเถาตรวจสอบว่านางไม่บาดเจ็บตรงไหน

“ข้าสบายดีเจ้าค่ะดีมากๆด้วย ไม่เพียงเท่านั้นนะเจ้าคะยังแข็งแกร่งขึ้นด้วยระดับพลังปราณข้าเพิ่มขึ้นอีกระดับแล้วเจ้าค่ะ แล้วก็ได้ฝึกวรยุทธ์เพิ่มด้วย”ชิงเถารีบตอบออกมาเพื่อไม่ให้ใครเป็นห่วง นางไม่ลืมจะอวดทุกคนด้วยว่าตอนนี้ฝีมือของนางพัฒนาไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

“ดีใจด้วยนะน้องรอง”ลี่ถิงร่วมยินดีกับน้องสาว

“พี่รองเก่งมากๆเลยขอรับ”

“สอนข้าด้วยนะขอรับ”ตามด้วยสองแฝดที่ร่วมแสดงความยินดีด้วยอีกคน

“ว่าแต่ลูกกลับมาได้อย่างไร พ่อไม่ได้ข่าวเลยว่าจะกลับมาวันนี้”จิ้นสิงถามออกมาอย่างสงสัย อย่างน้อยๆก็ต้องมีข่าวคราวบ้างว่าขบวนของทางการจะกลับมาถึงเมืองหลวงแล้วแต่นี่ถ้าไม่มีใครไปบอกเขาแล้วล่ะก็ คงต้องได้รับชิงเถาอยู่หน้าบ้านแล้ว

“ต้องขอบคุณคุณชายมี่เจ้าค่ะเผอิญว่าคุณชายจะกลับมา ข้าเลยติดตามกลับมาด้วย”ชิงเถาไม่ลืมจะผายมือแสดงความขอบคุณยกความดีความชอบให้มี่หนิงหยางไป นางกล่าวยกย่องเขาอีกเล็กน้อยพอให้เขาได้พอใจชิงเถานางอธิบายความเป็นมาให้ทุกคนฟังอยู่ชั่วหนึ่งทุกคนที่ได้ยินคำบอกเล่าของชิงเถานั้นต่างมีทั้งสีหน้ากังวลเมื่อชิงเถาเล่าถึงตอนที่มีแผ่นดินไหวหรือแม้แต่ตอนที่เถ้าฝุ่นลอยคุ้งไปทั่วก่อนจะกลับมายิ้มยินดีเมื่อนางบอกว่าตัวเองหลบเข้าที่พักปลอดภันแล้วได้กลับมาก่อนให้พวกเขาเห็นอยู่ตรงหน้านี้

“ขอบพระคุณคุณชายมากๆเจ้าค่ะ”นางลี่จูที่ทราบเรื่องดีแล้วจึงรีบคารวะขอบคุณมี่หนิงหยางทันที ถ้าไม่ได้เขาแล้วนางจะต้องรอบุตรสาวอย่างน้อยก็คงสองเดือนกว่าจะได้พบหน้ากัน

“ไม่ต้องเกรงใจขอรับไม่ใช่เรื่องลำบากอันใด”มี่หนิงหยางรีบเอ่ยขัดออกมาเมื่อเห็นทั้งครอบครัวของชิงเถาต่างคารวะขอบคุณเขา

“ใช่เจ้าค่ะข้าจะตอบแทนเขาเอง ไม่ให้ขาดตกแน่นอน” ชิงเถาบอกออกมาด้วยอีกคนวันนี้นางเลี้ยงข้าวคนของจวนสกุลมี่ วันหน้านางงจะลดราคาสินค้าเมื่อมี่หนิงหยางมาสั่งอีกสักหน่อยก็แล้วกัน

“เช่นนั้นก็ดีมากลูกเขามีพระคุณกับเรา เราก็ต้องตอบแทน” จิ้นสิงสอนชิงเถา

           เมื่อชิงเถากลับมาแล้วสิ่งที่จะไม่ทำไม่ได้เลยก็คือจัดงานเลี้ยงต้อนรับนางด้วยความยินดีปรีย์ดาของคนในครอบครัวอาหารคาวหวานล้วนช่วยกันเข้าครัวลงมือทำขี้นให้ชิงเถาได้กินจนล้นโต๊ะอาหารแล้ว

“วันนี้พ่อและทุกคนดีใจอย่างมากที่ชิงเถากลับมาอย่างปลอดภัยแล้วดังนั้นตอนนี้พวกเราก็สนุกกันให้เต็มที่เถอะ”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”สิ้นคำพูดจิ้นสิงทุกคนที่นั่งล้อมโต๊ะอาหารก็ร้องขึ้นอย่างร่าเริงก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มขึ้นจริงๆ

“ในเมื่อเป็นงานรื่นเริงเช่นนั้นก็” ชิงเถาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นางส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เยว่สือเขายิ้มรับนางก่อนจะก้มลงใต้โต๊ะยกขวดเหล้าหมักของร้านขึ้นมาหลายขวด

“ต้องมีสุราด้วยสิขอรับ”เยว่สือเข้ากันได้ดีกับชิงเถา พวกเขาเตรียมการกันไว้แล้ววันนี้กินดื่มกันให้เต็มที่ ก่อนหน้านี้ชิงเถาก็เลยลองชิมมาแล้วแต่จะให้ดื่มเป็นจริงเป็นจังนางยังไม่ดื่มให้พ่อแม่เห็น วันนี้คงถือโอกาสนั้นแล้ว

“เต็มที่เลยลูก”นางลี่จูเอ่ยอนุญาต ปกตินางคงห้ามปามแล้ว แต่วันนี้เรื่องใดๆนางก็ยินดีทั้งนั้น

“ฮ่าๆๆๆให้ท่านพ่อก่อนเลย” ชิงเถาสั่งเยว่สือที่กำลังรินเหล้าใส่จอกอย่างตั้งใจ

“จอกนี้ของท่านพ่อนี่ของท่านแม่เข้าค่ะ” ชิงเถายกจอกให้ทุกคนบนโต๊ะทันที

“ส่วนนี่ของพี่เขยของพี่ใหญ่ และพี่เยว่ซิน” นางยังแจกจ่ายให้ทุกคนอย่างร่าเริง

“อ๊าวแล้วข้าล่ะขอรับ” หมิงลู่ถามพี่สาวเมื่อคนอื่นๆได้คนละจอกแล้ว

“พี่เยว่สือนับผิดหรือไม่ทำไมเอาจอกมาไม่ครบทุกคน” หมิงเลี่ยนเอ่ยถามทำไมเหลือเพียงพวกเขาสองคนที่ไม่ได้ลิ้มลองรสชาติสุราหอมๆนี้ด้วย

“เยว่สือไม่ได้นับผิดหรอกนี่ของพวกเจ้า” รอบโต๊ะส่งเสียงหัวเราะเมื่อได้ฟังสองแฝดเอ่ยถามชิงเถานางเตรียมน้ำผลไม้ไว้ให้แล้ว

“เป็นเด็กเป็นเล็กริอาจจะลองสุราแล้ว รออีกสักสามสี่ปีนะ” นางลี่จูเอ่ยดุสองแฝดออกมาเล็กน้อยเพราะตอนนี้นางยังอารมณ์ดีอยู่จึงสั่งสอนไปเพียงเล็กน้อย

“ขอรับ”สองแฝดจึงได้เพียงก้มหน้ากินข้าวต่อเท่านั้น

“อ่ะเจ้ากินไม่ได้นะ”ชงหยวนเอ่ยห้ามเมื่อเห็นว่าเยว่ซินอยู่เป็นภรรยากำลังจะยกจอกสุราขึ้นดื่ม

“ทำไมจะกินไม่ได้เจ้าคะพี่เขยก็นี่ช่างเคร่งครัดจริงๆ นานๆทีให้พี่เยว่ซินดื่มบ้างกินบ้างก็ได้เจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยขอร้องแทน เมื่อเห็นว่าเยว่ซินถูกสามีห้ามไว้

“ถ้าเป็นปกติข้าก็ไม่ได้ห้ามหรอก”ชงหยวนตอบชิงเถาออกมาอย่างกังวล

“หืมเยว่ซินไม่สบายหรือลูก” นางลี่จูแสดงสีหน้าเป็นห่วง

“ไม่เจ้าค่ะข้าสบายมากๆ” เยว่ซินรีบโบกมือปฏิเสธทันทีเมื่อถูกคนอื่นส่งสายตาเป็นห่วงมาให้

“แล้วทำไมถึงดื่มสุราไม่ได้ล่ะเจ้าคะอยู่ด้วยกันหลายคนคงไม่เป็นอะไรหรอก” ลี่ถิงเอ่ยถามอีกคน ดื่มด้วยกันหลายคนสนุกออกพวกนางก็นานๆครั้งก็จะได้ลิ้มรสมันนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้ดื่มมันอย่งจริงๆจังๆด้วย

“พี่เขยเป็นหมอก็ต้องห่วงสุขภาพพี่เยว่ซินสิขอรับ”คำพูดของหมิงเลี่ยนดูจะเข้าใจผู้ใหญ่ได้ดีกว่าที่คิด

“มาขอรับพี่เยว่ซินน้ำผลไม้ก็อร่อยเหมือนกัน” หมิงหลู่เอ่ยชวนอีกคน พวกเขากำลังหาคนเข้าร่วมด้วยถูกปล่อยให้มองคนอื่นดื่มสุรา พวกเขาก็เหงาเหมือนกันนะ

“เอ่อไม่ใช่แบบนั้นขอรับ เพียงแต่ว่าเยว่ซิน เอ่อ นางกำลัง”ชงหยวนเอ่ยตอบทุกคนที่กำลังมองเขาด้วยสายตาแปลกๆเหมือนว่ากำลังตำหนิเขาที่บังคับเยว่ซินจนเกินไป

“แต่อะไรหรือเจ้าคะ”ชิงเถารีบถาม

“นางนางกำลังต้องครรภ์” ชงหยวนเอ่ยออกมาอย่างเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ยังมีความภูมิใจอยู่ดีแต่งงานมาได้พักใหญ่ เจอถามเรื่องนี้หลายครั้งแต่ว่าจะบอกใครแรกๆมันก็รู้สึกแปลกๆไปบ้าง

“ตั้งครรภ์”ได้ยินเช่นนั้นก็อดจะร้องถามออกมาเพื่อความมั่นใจอีกรอบไม่ได้

“ท้องเจ้าท้องแล้วจริงๆหรือเยว่ซิน” นางลี่จูรีบถามคนที่กำลังจะเป็นแม่คนทันที

“จ่ะเจ้าค่ะ” เยว่ซินก็พยักหน้าตอบด้วยรอบยิ้มเขินๆเช่นกัน

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันไม่เห็นบอกกันเลยนะ” นางลี่จูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“พึ่งรู้เมื่อไม่กี่วันนี้เองขอรับ”ชงหยวนเป็นคนตอบคำถามออกมา

“เช่นนั้นก็ดีนักต่อไปต้องระวังตัวเองให้ดีๆนะรู้ไหม จะเดินจะนั่ง จะทำอะไร อ้อ ไม่ได้ทำอะไรเลยนะให้คนงานทำก็ได้” นางลี่จูรีบเอ่ยแนะนำเยว่ซินออกมาทันที ด้วยประสบการณของนางนางจึงต้องเอ่ยแนะนำอีกหลายเรื่องนัก

“เช่นนั้นวันนี้ก็ถือว่าฉลองกับข่าวดีของพี่เยว่ซินด้วยสินะเจ้าคะ”ลี่ถิงเอ่ยถามอย่างยินดี

“ใช่ๆยินดีกับพวกเจ้าด้วย”

“ฉลองอีกรอบไม่ได้หรือขอรับ”

“ใช่ๆทำไมต้องเอามารวมกันด้วย” คำถามของสองแฝดเรียกเสียงหัวเราะขบจันได้เป็นอย่างดีทั้งสองหวังว่าจะมีอาหารขึ้นโต๊ะแบบพิเศษอย่างนี้อีกวันนั่นเอง ช่างมีความคิดเห็นแก่กินจริงๆ

“ได้พรุ่งนี้ฉลองกับเรื่องยินดีของเยว่ซินอีกวัน” จิ้นสิงเอ่ยขึ้นอย่างเอาใจพวกเด็กๆ

“ฮ่าๆๆๆๆ”เป็นงานเลี้ยงในครอบครัวที่มีแต่เสียงหัวเราะจริงๆ