[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ อีก 50 เมตรเราจะถึงที่หมาย ”

ทหารนายแรกชะโงกหน้าออกจากอาคาร ต่อให้จะมีถนนโล่งกว้างให้วิ่งผ่าน พวกเขากลับวิ่งไปตามชายหลังคาของอาคารภายในฐานแห่งนี้ เพื่อใช้กำแพงและอาคารจำกัดการมองเห็นของสิ่งที่อาศัยอยู่ที่นี่ ไอริสที่อยู่ด้านหลังมองไม่เห็นด้านหน้า จึงสอบถามทหารที่อยู่หน้าสุดเพื่อให้อีกฝ่ายอธิบายสิ่งที่ตนเองมองเห็น

“ เห็นอะไรบ้าง ”

“ ชั้น 1 ของตึกเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ ประตูทางเข้าถูกทุบเข้าไปจากด้านนอก ชั้น 5 ชั้น 8 ชั้น 16 ชั้น 22 มีร่องรอยการทุบออกมาจากภายในครับ ”

ไม่มีเสียงการต่อสู้ ไม่มีแสงไฟส่องออกมาจากตึกที่เป็นศูนย์บัญชาการ โยฮันมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใดเช่นกัน เขาจึงไม่รู้ว่าที่นี่ร้างหรือยัง แต่แล้วเขากลับได้กลิ่นเหม็นโชยมาจากตึก 30 ชั้นที่พวกเขาต้องการเดินทางไป ไม่เพียงเท่านั้นเขายังได้กลิ่นเลือดที่ยังไม่แห้งลอยมาตามลม ราวกับว่าพึ่งเกิดการต่อสู้ขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“ ผมได้กลิ่นเลือดจากด้านในตึก แล้วยังได้กลิ่นซอมบี้จำนวนมากลอยออกมาจากตึกเช่นกัน ”

“ คุณโย คุณแน่ใจใช่ไหม ” โยฮันพยักหน้า จมูกของเขาไม่มีทางดมกลิ่นพลาด หากอธิบายให้คนอื่นฟังคงไม่มีใครเข้าใจการรับกลิ่นของเขาในตอนนี้ มันพิเศษมากจนสามารถตั้งชื่อให้กลิ่นทั้งหมดที่เขาดมได้ต่อให้มันจะมีเป็นพันๆกลิ่นก็ตาม

“ ถ้าเป็นอย่างที่คุณโยพูด ศูนย์บัญชาการคงจะถูกโจมตีไปแล้ว เพียงแต่ว่าเราไม่รู้จำนวนผู้รอดชีวิต มีใครอยากจะเสนออะไรไหม ”

ไอริสสอบถามทุกคน เธออยากฟังความคิดเห็นของคนอื่นก่อนที่เธอจะบอกความคิดเห็นของตน ทหารกลับส่ายหน้า โยฮันเช่นเดียวกัน เธอจึงสั่งให้ทุกคนถอยห่างออกจากตึก 30 ชั้นแล้วเดินทางไปยังตึกสูง 10 ชั้นที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล  ภายใต้การเคลื่อนไหวช้าๆและระมัดระวัง ทุกคนก็ขึ้นมาบนดาดฟ้าตึก 10 ชั้นได้ในที่สุด

“ คุณจะทำอะไร ”

โยฮันเป็นฝ่ายถามไอริส อีกฝ่ายนำระเบิดมือออกมาถือไว้หนึ่งลูก เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการทำสิ่งใดถึงต้องนำระเบิดออกมาใช้งาน ไอริสจึงเสียเวลาอธิบายสิ่งที่เธอต้องการทำ ตอนนี้ภายในฐานทัพเงียบมาก  เธอจึงอยากจะเห็นการเคลื่อนไหวของซอมบี้จึงนำระเบิดออกมาใช้งาน ทันทีที่เธอโยนมันเข้าไปในหน้าต่างชั้น 5 ของตึก 30 ชั้น การระเบิดก็ได้ส่งเสียงกระหึ่มออกไปทั่วฐาน ไฟสีส้มอมแดงจากระเบิดลุกพรึบขึ้นเร็วพลัน ทว่าเสียงระเบิดที่เกิดขึ้นนั้นกลับไร้ซึ่งการตอบสนองจากซอมบี้

การสร้างเสียงเมื่อครู่นี้จะต้องมีซอมบี้มากมายแห่ออกมาจากที่กลบดานวิ่งไปยังต้นเสียงอย่างแน่นอน ภายในฐานทัพแห่งนี้กลับเงียบสนิทไม่มีเสียงใดส่งออกมา เมื่อทุกคนเห็นว่าที่แห่งนี้แปลกเกินไปจึงหันมองหน้ากันเพราะไม่รู้ว่าจะทำสิ่งใดอีก

หากต้องการสำรวจ พวกเขาจะต้องเจอเข้ากับความเสี่ยงที่เพิ่มสูงขึ้น ซอมบี้หลบซ่อนตัวดีเกินไปแล้วยังไม่ถูกกระตุ้นจากเสียงระเบิด จากสถานการณ์นี้โยฮันจึงเตือนทุกคนให้รู้ว่าอาจจะมีตัวที่ควบคุมซอมบี้สั่งไม่ให้พวกมันเคลื่อนไหว

“ คุณโยคะ คุณคิดว่าเราควรจะสำรวจต่อไปดีไหมคะ ” โยฮันเลิกคิ้วเล็กน้อย เมื่อไอริสหันมาขอความคิดเห็นจากเขา 

“ คุณอยากสำรวจต่อไหมล่ะ แต่ถ้าจะสำรวจต่อผมคงไม่สามารถร่วมกลุ่มไปได้ ”

“ คุณจะไปไหน ”

“ ผมจะดึงดูดความสนใจซอมบี้ให้ ส่วนพวกคุณมีหน้าที่คือตามหาผู้รอดชีวิต คุณคิดว่ายังไง โอเคหรือเปล่า ”

“ ฉันขอถามได้ไหมว่าคุณจะล่อซอมบี้ด้วยวิธีไหน ”

โยฮันดึงผ้าคลุมด้านหลังขึ้นเผยให้เห็นปีกด้านหลังที่สามารถพับเก็บได้ เพียงแต่ว่าอีกฝ่ายกลับแสดงใบหน้าสงสัยเขาจึงกระพือปีกเล็กน้อยจนทำให้เกิดเสียงครู่หนึ่ง 

“ พวกคุณคิดว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนเพื่อสำรวจฐานแห่งนี้ให้ครบทั้งหมด”

“ น่าจะราว 20 นาที ไม่สิ แค่ 10 นาทีก็พอค่ะ ”

“ งั้นผมจะลองดึงความสนใจของซอมบี้ให้ หากว่าผมทำไม่ได้ค่อยวางแผนใหม่กันอีกที ”

โยฮันกระโจนออกจากกลุ่มก่อนจะขึ้นไปยืนอยู่บนดาดฟ้าตึก 30 ชั้น ทันทีที่เขาขึ้นมายืนรับลมด้านบนนั้น บนใบหน้าของโยฮันก็เกิดความรู้สึกสงสัยอีกเช่นเคย เนื่องจากบนดาดฟ้ามีกลิ่นซอมบี้ติดอยู่เต็มไปหมด จากกลิ่นที่มีหลายพันทำให้เขาเกิดความงุนงงว่าซอมบี้ขึ้นมารวมกันที่นี่ได้เช่นไร บางตัวน่าจะมีขนาดใหญ่ เขาจึงเกิดความสงสัยกับกลิ่นที่รับได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาวางความสงสัยเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้หน้าที่ของเขาคือการดึงดูดความสนใจให้ซอมบี้มารวมกัน

หลังจากเปลี่ยนปีกด้านหลังให้กลายเป็นของจิ้งหรีด โยฮันก็เริ่มโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยแล้วค่อยๆใช้ปีกขัดถูกันจนทำให้เกิดการสั่นที่สามารถสร้างเสียงเล็กแหลมออกไปรอบๆ เมื่อเสียงเกิดขึ้นด้านหลังโยฮันก็เริ่มเพิ่มความเร็วในการขยับปีกขึ้นไปอีกจนทำให้เกิดเสียงเล็กแหลมเสียดแทงแก้วหูกระจายออกไปไกล

อือ!

ไอริสก้มตัวลงต่ำ เสียงที่ได้ยินทำให้เธอเจ็บหูเป็นอย่างมาก เมื่อรู้ว่าตนเองวิ่งท่ามกลางเสียงรบกวนไม่ได้จึงบอกให้ทหารทุกคนฉีกผ้าออกมาเคี้ยวแล้วยัดเข้าไปในหู อย่างน้อยมันก็ช่วยลดเสียงลงมาได้ในระดับหนึ่งก่อนจะจับคู่กันแล้วแยกย้ายออกไปสำรวจอาคารและตึกต่างๆ

ท่ามกลางเสียงเล็กแหลมที่ส่งออกมาจากปีกด้านหลัง โยฮันก็เริ่มได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจำนวนมากดังออกมาจากตึกหลังที่เขายืนอยู่ เสียงที่เขาได้ยินไม่ใช่เสียงเท้าเดินไปบนพื้น มันเป็นเสียงที่เขาไม่รู้เช่นกันว่าเกิดจากอะไรรู้แค่ว่ามีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้นเพียงเท่านั้น

เพล้ง!

กระจกหน้าต่างแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงลงไปนอนกองบนพื้นดิน ยิ่งปีกของโยฮันขยับเร็วมากขึ้นไปอีก กระจกยิ่งแตกร่วงตกลงไปมากมาย ทันใดนั้นตึกทั้งหลังก็เริ่มสั่นไหว ทว่ามันกลับไม่ได้เกิดการสั่นเพราะคลื่นเสียงที่ส่งออกไป แต่กำลังสั่นจากการเคลื่อนไหวของบางอย่างภายในตึกที่เหมือนจะกรู่กันออกมาด้านนอก

พรึ่บพรึ่บพรึ่บ!

เสียงราวกับว่ามีการกระพือปีกหลายพันดังขึ้นไม่ขาดสาย ทันใดนั้นก็มีร่างสีดำมากมายบินออกมาจากรอยแตกบริเวณชั้น 5 ปรากฎตัวต่อสายตาของโยฮัน บนชั้น 8 หรือชั้น 22 ที่เกิดรอยปริแตกของตัวตึกล้วนแล้วมีร่างสีดำบินออกมาด้วยความเร็วไว ทุกตำแหน่งภายในตึกที่มีรูแตกล้วนแล้วปรากฎร่างของซอมบี้มากมาย เมื่อมองให้ชัดโยฮันก็สามารถตอบคำถามได้ในทันทีเลยว่ากลิ่นที่เขารับได้จากบนดาดฟ้า เป็นกลิ่นของสิ่งใด

หากเป็นซอมบี้ปกติเขาจะรู้สึกแปลกใจที่พวกมันขึ้นมาออกันบนดาดฟ้าได้เป็นพันตัว แต่ตอนนี้เขาหายตกใจแล้วหลังจากเห็นซอมบี้ค้างคาวจำนวนมากบินออกจากตึก หากเป็นพวกมันไม่ว่าจะเป็นจำนวนหมื่นหรือแสนตัว สามารถลงเหยียบดาดฟ้าแล้วปีนป่ายเข้าไปในตึกเพื่อหลับนอนได้

ในขณะที่เขาส่งเสียงออกไปเรื่อยๆ โยฮันก็เริ่มแสดงใบหน้ากังวลใจ เมื่อซอมบี้ที่ออกมายังไม่มีทีท่าว่าจะลดจำนวนของพวกมันลงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งปลดปล่อยเสียง ซอมบี้ค้างคาวก็ยิ่งบินออกมาเป็นจำนวนมากจนเหนือน่านฟ้าฐานทัพถูกร่างสีดำของซอมบี้ค้างคาวที่มีหลากหลายขนาดบินปกคลุมจนมองไม่เห็นดวงจันทร์

“ ไม่แปลกใจเลยที่พวกหมาในจะหวาดกลัว ”

จากจำนวนซอมบี้ค้างคาวที่กำลังบินวน ต่อให้จะเทียบกับจำนวนเหตุการณ์นกพุ่งชนเมืองไม่ได้ จำนวนพวกมันที่มีอยู่หลายหมื่นนับว่าสร้างความอันตรายได้เช่นเดียวกัน ทันใดนั้นโยฮันกลับเป็นฝ่ายใช้มือปิดหูหลังจากเขาถูกเสียงคลื่นความถี่สูงพุ่งกระแทกจากซอมบี้ตัวหนึ่งที่กำลังออกมาจากตึก

“ คุณไอริส ยกเลิกภารกิจเดี๋ยวนี้ เราจะต้องหนี ที่นี่ไม่มีผู้รอดชีวิตอีกต่อไปแล้ว!  หนี! ”

โยฮันร้องตะโกนสุดเสียง กลิ่นเลือดที่เขาได้ยินไม่ได้เกิดจากทหารภายในฐานแห่งนี้ เขาคิดว่าคงเป็นเลือดของผู้รอดชีวิตที่ซอมบี้จับมา พวกเขาคงจะพยายามวิ่งหนีแต่ก็ถูกลากเข้าไปฆ่าในตึก 30 ชั้นที่เป็นศูนย์บัญชาการ กลิ่นเลือดสดใหม่คงเป็นผู้รอดชีวิตบางกลุ่มที่ถูกจับตัวมาเป็นอาหาร หลังจากที่เขาส่งเสียงออกไปนั้นโยฮันจึงทดลองใช้แรงกดดันใส่ฝูงค้างคาวที่กำลังบินวนรอบๆตัวเตรียมโจมตี 

ซอมบี้ค้างคาวที่ถูกแรงกดดันเข้าไปบินหนี แต่กลับมีกลุ่มใหม่บินเข้ามาเรื่อยๆจนดูราวกับว่าแรงกดดันของเขาใช้ไม่ได้ ความรู้สึกของโยฮันราวกับโยหินก้อนเล็กๆลงไปในแม่น้ำไหลเชี่ยว เพียงครู่เดียวรอยที่เกิดจากการโยนหินก็หายไป หากเขาต้องการขับไล่ซอมบี้ออกไปจะต้องไล่พวกมันพร้อมกันทั้งฝูง เพียงแต่ว่าอาณาเขตการปลดปล่อยแรงกดดันของเขาไม่ได้กว้างมากขนาดนั้น ท่ามกลางแรงกดดันที่พยายามปลดปล่อยออกไปรอบๆให้ได้เยอะมากที่สุด เจ้าของเสียงที่ทำให้เขาเปลี่ยนมาใช้หูมนุษย์ก็เริ่มกางปีกบินออกมาจากชั้น 1 เผยให้เห็นร่างสูง 5 เมตร เพียงแต่ปีกที่มันกางอ้าออกกว้างมากกว่า 20 เมตรกลายเป็นภาพที่น่ากลัว

“ ซอมบี้เมืองนี้มันอะไรกัน พวกมันไม่เน้นตัวใหญ่อย่างนั้นเหรอ ”

โยฮันเกิดความสงสัย ซอมบี้ภายในเมือง Z มีเพียงแมวที่ไล่ตามกั้งเท่านั้นที่ตัวใหญ่เท่ากับตึก 10 ชั้น ซอมบี้ค้างคาวระดับ 6 และกั้งระดับ 6 ที่เขาเห็นนั้นมีขนาดเล็กมากๆเมื่อเทียบกับระดับ 6 ที่เคยสู้มา ทันทีที่มันบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ฝูงซอมบี้ตัวเล็กๆก็ได้บินเปิดทางให้แก่มัน ทันใดนั้นเหล่าซอมบี้ที่ใช้คลื่นเสียงนำทางพวกมันก็ได้หันมองมายังโยฮันที่ยังคงสั่นปีกของเขาไม่เลิกลา

“ คุณโย! ”

“ ไป ไม่ต้องสนใจผม วิ่งไปเลย! ”

“ ตรงนั้นเป็นโกดังเก็บระเบิด คุณสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ ”

ไอริสชี้นิ้วไปยังโกดังหลังหนึ่ง การสำรวจเมื่อครู่ทำให้เธอไปพบมันโดยบังเอิญ ด้านในยังคงมีระเบิดอยู่มากมายหากโยฮันใช้ให้เป็นประโยชน์สามารถหนีจากซอมบี้ที่กำลังบินวนอยู่เหนือฐานทัพได้แน่นอน  

โยฮันที่เห็นว่าทหารและไอริสวิ่งกลับออกไปแล้ว เขาจึงเลิกกระพือปีกสร้างเสียงก่อนจะกางกรงเล็บออกมาให้สุดโดยใช้กรงเล็บหนูท่อ หวังจะสู้กับพวกมันที่นี่สักหน่อยแล้วค่อยตามกลุ่มของไอริสไป อย่างไรก็ตามซอมบี้ทั้งหมดกลับไม่ได้สนใจเขา พวกมันได้แบ่งกลุ่มไล่ตามไอริสไปจนทำให้ซอมบี้บนฟ้าแยกออกเป็นสองกลุ่ม ต่อให้ทหารในกลุ่มที่มากับไอริสรวมถึงเธอจะเป็นผู้วิวัฒนาการครั้งที่ 4 ซอมบี้เหล่านี้ที่มีจำนวนมากกลับสามารถสร้างความเสียหายให้เธอได้

“ ถ้ารู้ก่อนว่ามีพวกแกอยู่ ฉันคงไม่กระพือปีก ”

โยฮันถอนหายใจเล็กน้อย เขานึกว่าซอมบี้บินได้ตายหมดแล้ว ครั้งนี้จึงเป็นความผิดพลาดที่ไม่ตรวจสอบให้ดีก่อน แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับยังคงมองภาพรวมว่าอยู่ในระดับปกติ ถ้าหากกลุ่มไอริสไม่เดินทางกลับไปยังขบวนรถไฟ เขาสามารถควบคุมความเสียหายทั้งหมดได้

ปิ้ว!

เส้นใยสีขาวพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าแปะเข้าไปกับร่างซอมบี้ระดับ 6 ความกลัวและความวิตกถูกเขาโยนทิ้ง จากเดิมเขามัวมานั่งคิดว่ามันแข็งแกร่ง จึงไม่ได้ลองสู้แบบเต็มกำลัง การเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับ 6 แต่ละครั้งเขาไม่ได้บาดเจ็บเลย ครั้งนี้จึงคิดว่าจะฆ่ามันให้ได้ก่อนที่พวกมันจะไปถึงขบวนรถไฟ.