มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ถ้าจะให้พูดจริงๆ ข้อเสนอของจงเหลียงกัวนั้นทำให้ใจของฉินเฉากระตุก แต่ถ้าเขารับข้อเสนอ ซูจีจะต้องเสียใจแน่นอน...

ยิ่งกว่านั้น บ้าน รถสปอร์ต ของพวกนี้ไม่นับเป็นอะไร! ในอนาคต เมื่อเขาฝึกตนสำเร็จ แล้วกลายเป็นเทพปีศาจ ของที่เขาต้องการเขาจะไม่ได้เลยอย่างงั้นเหรอ!? แล้วทำไมถึงต้องกังวลกับของแค่นี้!

“ฉันไม่อยากจะเชื่อ ว่าฉันจะมีค่าขนาดนั้น” ประโยคนี้จากฉินเฉาทำให้ตาของจงเหลียงกัวเบิกขึ้น แน่นอนแล้ว ว่าเขาเป็นคนชอบเงิน ฉัน จงเหลียงกัว เชื่อว่าในโลกนี้ ไม่มีใครที่ไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน แม้แต่คนอวดดีอย่างคุณเจิ้งก็ยังไม่สามารถอดทนต่อความยั่วยวนนี้ได้ ในที่สุด เขาก็เอาแต่จ้องมาที่เช็กของฉัน

ธรรมชาติของมนุษย์ นี่คือธรรมชาติของมนุษย์!

จงเหลียงกัวถูกใจ แต่คำพูดที่ตามมาของฉินเฉาทำให้เขาตกใจ

“เทียบกับของพวกนี้ ฉันสามารถทำให้นายลงนรกได้”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็มองขึ้นไปที่จงเหลียงกัวอย่างเย็นชา การจ้องมองนี้ทำให้จงเหลียงกัวรู้สึกราวกับตกอยู่ในหลุมน้ำแข็ง อากาศที่เย็นยะเยือกตรงเข้าไปในกระดูกของเขา เขารู้สึกราวกับยมทูตปรากฏตรงไหล่ขวาของเขา และจากนั้นพร้อมกับเคียวคมๆ แตะเข้าที่คอของเขา

เขาเริ่มสั่น ทันใดนั้นจงเหลียงกัวก็แผดร้องออกมา

“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”

ในโรงงานร้างนี้ เสียงร้องโหยหวนราวกับภูตผีนี้ของจงเหลียงกัวดังก้องไปทั่วในอากาศ

หลังจากนายน้อยพูด เหล่าชายกำยำในชุดดำ ทันใดนั้นก็ยกอาวุธของพวกเขาขึ้น และยิงมาที่ฉินเฉาเป็นจุดเดียวกัน กระสุนสาดมาราวกับห่าฝน หนาแน่นจนนับไม่ได้ ทำให้ฉินเฉาไม่มีที่จะซ่อน

แล้วก็ฉินเฉาไม่ได้ต้องการซ่อน เขาแค่ยืนอยู่ที่นั่นอย่างเกียจคร้าน ยื่นมือซ้ายออกไปตรงหน้า

กระสุนทุกนัดช้าลง จนกระทั่งมองเห็นพวกมันทั้งหมดปะทะเข้ากับร่างของฉินเฉา นัดต่อนัด กระสุนสีเหลืองตกลงพื้น เสียงเคร้งคร้างบนพื้นดังสะท้อนไปในอากาศ

“มายากล?” มือของพี่กางที่กำลังถือปืนสั่น “เขา เขาไม่ใช่มนุษย์ เขาเป็นสัตว์ประหลาด...”

“ต่อไป! ยิงต่อไป!” จงเหลียงกัวบ้าไปแล้ว “ฉันไม่เชื่อว่ามันจะทำมาจากเหล็ก ยิงมันให้ฉัน!”

“เปล่าประโยชน์” ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย “เสียกระสุนไปอย่างสูญเปล่า”

พร้อมกันนั้น จู่ๆ เขาก็หยิบเอาปืนพก 54 แบล็กสตาร์ ออกมาจากแหวน “ตอนนี้ ถึงตาฉันยิงบ้างแล้ว”

“นายน้อยระวัง!” พี่กางรู้สึกสังหรณ์ร้าย ทันใดนั้นก็ดึงนายน้อยลงพื้น

ในตอนนี้เอง ปืนในมือฉินเฉาก็ส่งเสียงออกมา กระสุนรอบแรก 8 นัด ยิงถูกเป้าหมาย ยิงเข้าที่หน้าผากชาย 8 คน ทันใดนั้นเลือดก็ไหลอาบหน้า ทำให้พวกเขาจมอยู่ในแอ่งเลือดของตัวเอง

ถ้าพี่กางไม่ได้ดึงจงเหลียงกัวลงพื้นเร็วล่ะก็ พวกเขาทั้งคู่จะต้องเป็นหนึ่งใน 8 คนนั้นแน่นอน

“ชายคนนี้โหดร้ายจริงๆ!” พี่กางร้องออกมา “เร็วเข้า พวกข้างบนน่ะ!”

หลังจากเสียงของเขาตกลง แสงเจิดจ้าของงูไฟก็สว่างขึ้นในความมืด ตาของฉินเฉาเบิกขึ้น มองไปที่ปืนกลที่กำลังขับกระสุนออกมาอย่างต่อเนื่องรุนแรง

ในใจของฉินเฉาบีบแน่น รู้สึกไม่ดีปกคลุมร่างของเขา ตั้งแต่ที่เขาเข้าสู่ขั้น ‘กำเนิดจิต’ ร่างของเขาก็จะส่งสัญญาณเตือนออกมาอย่างไม่ตั้งใจเมื่อเขาตกอยู่ในอันตราย

เขาเชื่อมั่นในลางสังหรณ์นี้อย่างเต็มเปี่ยม ฉินเฉารีบกระโดดออกจากจุดที่เขาอยู่ และแทบจะไปถึงอีกฝั่งของโรงงาน

กระสุนพวกนั้นไล่ตามเขามา เมื่อพวกมันยิงโดนพื้น พวกนั้นจะกระจายฝุ่นออกมานับไม่ถ้วน

ฉินเฉาหมดปัญญาที่จะต่อต้านกับกระสุนที่รวดเร็วแบบนี้ด้วยพลังความคิดของเขา

ฉินเฉายังคงวิ่งหนีกระสุนพวกนี้ ราวกับกำลังแข่งวิ่งอยู่

ฉินเฉาได้วิ่งไปรอบโรงงานใหญ่นี้สองรอบเต็มๆ พื้นตอนนี้กลายเป็นวุ่นวาย แต่ไม่มีฝุ่นแม้สักเม็ดตกลงบนเสื้อของฉินเฉา

“ขยะ! ฉัน พ่อเอ็งคนนี้จ่ายเงินเพื่อปืนกลพวกนี้ แต่พวกแกกับให้ไม้ติดไฟกับฉัน!” จงเหลียงกัวระเบิดออกมาด้วยความโกรธ และตะโกนใส่ลูกน้องของเขา

แต่ในเวลานี้เอง ปืนกลก็ส่งเสียงกริ๊กออกมา ปืนดูเหมือนจะร้อนเกิน ผลลัพธ์จึงล้มเหลว จังหวะเมื่อกี้ที่คำรามออกมาเหมือนกับสัตว์ร้าย ตอนนี้กลับเงียบ นอนนิ่งไม่ขยับ

สองพี่น้องพากันตรวจสอบและซ่อมแซม แต่ฉินเฉากับเยาะเย้ยเสียงดัง กระโดดจากพื้นขึ้นไปที่ชั้นสอง และยืนอยู่ต่อหน้าสองพี่น้องนั่น

“เล่นเจ้านี่แล้วเท่ใช่มั้ย?” การปรากฏตัวของเขาทำให้สองพี่น้องแข็งค้างไปด้วยความกลัว พวกเขาทำไม่ได้แม้แต่จะยกนิ้ว

“มะ มันเท่...” หนึ่งในพี่น้องที่เป็นหินพูดอย่างตะกุกตะกัก

“พ่อเอ็งคนนี้ก็จะรู้สึกเท่ถ้าพวกแกทั้งคู่ตาย!” ฉินเฉายื่นมือออกไปและหักคอพวกเขาด้วยพลังความคิด เสียง กร็อบ สองเสียงดังออกมา และสองพี่น้องที่เพิ่งจะได้ตื่นเต้นกับการเล่นปืนกล ตอนนี้กลายเป็นตัวอ่อนและตกลงไปกองอยู่บนพื้น

“มายากล...” จงเหลียงกัวและพี่กางเห็นมือของเขาขยับ และจู่ๆ ก็กลัวจนขี้หด

“บาซูก้า! ยิงมัน!” จงเหลียงกัวคิด เขายังมีอาวุธลับอยู่ และรีบตะโกนออกไป

วูซซซซ! เมื่อเขาตะโกน ประกายไฟทันใดนั้นก็สว่างที่ชั้นวางสินค้าชั้นบนสุด จากนั้น มิสไซล์ก็ลอยออกมาพุ่งเป็นเส้นตรง ตรงมาที่ฉินเฉา

พลังการระเบิดของมิสไซล์นี้ไม่ใช่เล็กๆ แม้ว่าเขาจะหลบมัน เขาก็ยังไม่สามารถหนีจากมันได้ หัวใจฉินเฉาเต้นถี่ ในจังหวะนี้ เขาระมัดระวังขั้นสุด ในสายตาของเขา มิสไซล์นั้นที่กำลังเข้ามาใกล้ จู่ๆ ก็ช้าลง

ทันใดนั้นร่างของฉินเฉาก็ผ่อนคลาย พลังที่แข็งแกร่งแตกออกในร่างของเขา

ข้ามผ่าน! ร่างของฉินเฉาสั่น ประกายตาเต็มไปด้วยความสุข ในช่วงวิกฤตนี้ เขาจู่ๆ ก็ข้ามผ่าน เข้าสู่ขั้นสุดท้ายของกำเนิดจิต จากขั้นกลางของกำเนิดจิต!

ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะต้องยกความดีความชอบในการข้ามผ่านที่รวดเร็วนี้ให้กับหลัวเต๋อ ตอนอยู่ในเมืองเต็มสุข หลัวเต๋อออกมาจากระฆังหยินหยางเข้าสิงร่างของเขา ซึ่งทำให้วิญญาณของเขาแข็งแกร่งขึ้น

ไม่อย่างงั้น เพียงแค่การฝึกตนของฉินเฉาแค่คนเดียว เขายังต้องรอ 5 - 6 เดือนเพื่อข้ามผ่านเข้าสู่กำเนิดจิตขั้นสุดท้าย จากกำเนิดจิตขั้นกลาง

สำหรับคนทั่วไป การที่จะขึ้นสู่ขั้นกำเนิดจิตขั้นสุดท้ายนั้นจากขั้นกำเนิดจิตขั้นกลาง พวกเขาจะต้องใช้เวลาอย่างน้อย 2 หรือ 3 ปีในการฝึก

การฝึกตนของฉินเฉารวดเร็วมาก รวมเข้ากับพระสูตรหัวใจเพชรของศาสนาพุทธ ระดับการฝึกตนของเขาก็ราวกับติดจรวด

ยิ่งกว่านั้น ทุกครั้งที่เขาข้ามผ่าน พลังของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ตอนนี้ในตาของฉินเฉา เขาเห็นมิสไซล์นั้นช้าลงๆ โดยไม่รู้ตัว ฉินเฉาบังคับระฆังหยินหยางออกมาจากร่างของเขามาลอยอยู่ตรงหน้า

มิสไซล์นั้นชนเข้ากับระฆังหยินหยางและระเบิดออก

ตูม! ระฆังหยินหยางและมิสไซล์ที่ระเบิดออก กระจายกลุ่มคลื่นความร้อนรอบร่างฉินเฉา พร้อมกับแรงปะทะของคลื่นกระแทกที่ทรงพลังเข้ากับร่างของเขา เศษชิ้นส่วนที่ระเบิดออกของมิสไซล์นับไม่ถ้วนนั้น อันดับแรกถูกป้องกันไว้ด้วยระฆังหยินหยางชั่วขณะ และจากนั้นก็ทำลายการป้องกันและกระแทกเข้ากับร่างของฉินเฉา

แคล้ง แคล้ง แคล้ง! เสียงเหมือนกับตีระฆัง เสียงกังวานดังออกมาจากร่างเพชรของฉินเฉา

ฉินเฉาถูกบังคับให้ถอยกลับไปหลายก้าวจนกระทั่งหลังของเขาชนเข้ากับผนังเย็นๆ ฝุ่นควันมากมายจากการระเบิดพุ่งขึ้น เศษกระจกหน้าต่างที่แตก ร่วงลงพื้น

“ฮ่าๆ ๆ!” เมื่อเห็นฉากนี้ จงเหลียงกัวอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ฉันไม่สนว่าผู้ฝึกตนอย่างแกคืออะไร ภายใต้บาซูก้านี้ แกจะต้องถูกย่างจนตูดไหม้! ฮ่าๆ ๆ! ตระกูลเหลียว ตระกูลเหลียวเป็นของฉันแล้ว!”

“เตรียมตัวได้” ชิโยะส่งสัญญาณให้คนของเธอ นินจา 3 - 4 คน จู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาจากเงา เมื่อพวกเขาเตรียมตัวจะเคลื่อนไหว น้ำเสียงขี้เล่นก็ลอยออกมาจากกลุ่มควันไฟขนาดใหญ่ ทำให้ผู้คนตะลึงไปด้วยความหวาดกลัว

“นายน้อยจง ที่พูดออกมานั่นไม่คิดว่าเร็วไปหน่อยเหรอ?” จากนั้น กลุ่มควันไฟที่กระจายออก ชายในชุดคลุมยาวสีดำซึ่งด้านล่างเหมือนจะติดไฟอยู่เล็กน้อย ก็ปรากฏตัวออกมา จากนั้นเขาก็สะบัดมือ เพื่อดับไฟที่ติดอยู่ที่ชายเสื้อของเขา

“ทำไม ทำไมแกยังมีชีวิตอยู่!” จงเหลียงกัวตะลึง เขารู้สึกว่าแข้งขาอ่อน และแทบจะรอที่จะหนีออกไปจากโรงงานนี้ไม่ไหว

“ก่อนที่ฉันจะส่งแกไปนรก ฉันจะตายได้ยังไง?” ฉินเฉาหัวเราะเสียงดัง สำหรับคนอื่น เขาที่ออกมาจากกองไฟราวกับเทพปีศาจที่น่ากลัวที่ปีนออกมาจากนรก

หลังจากพูดอย่างนั้น ฉินเฉาก็กระโดดลงมาจากชั้นวางสินค้าชั้นบนสุด เมื่อเห็นฉินเฉาเข้ามาหาพวกเขา บาซูก้าในมือของน้องเล็ก ทันใดนั้นก็ตกลงด้านข้าง แต่เมื่อมันตกลง เปลวเพลิงถูกผลักออกมาจากข้างหลัง มิสไซล์ถูกยิงออกไปอย่างคาดไม่ถึง

ตูม! มิสไซล์เฉี่ยวขาฉินเฉาไป และชนเข้ากับกำแพงอีกด้านของโรงงาน ในที่สุดกำแพงก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป มันระเบิดออกเป็นเสี่ยง ทิ้งไว้แต่หลุมว่างขนาดใหญ่ แสงจันทร์สลัวสาดแสงลงมาบนร่างฉินเฉา

น้องเล็กหวาดกลัวสุดขีด เขาถอยไปอีกครั้งและอีกครั้ง จนในที่สุดก็กรีดร้องออกมาและตกลงมาจากชั้นสินค้า เขาตกลงพื้นและนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นฉากนี้ หัวใจของทุกคนเต้นถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางที่โดดเด่นของเขาน่าหวาดกลัวอย่างมาก จงเหลียงกัวพลันเสียใจ ทำไมฉันถึงต้องมายุ่งกับคนคนนี้ด้วย! ผู้ฝึกตน ผู้ฝึกตนแข็งแกร่งทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อจริงๆ ทำไมฉันถึงไม่เปิดตาตัวเอง!

เทียบกับชีวิตฉันแล้ว ตระกูลเหลียวก็ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย! แม้ว่าฉันจะมีเงิน ฉันก็ยังต้องมีชีวิตเพื่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปกับมัน!

ฉินเฉาแสยะยิ้ม และกระโดดลงมาจากชั้นสินค้าที่สูงกว่า 20 เมตร และร่อนลงมาบนพื้นพร้อมเสียงดัง

พื้นสั่นเบาๆ และทำให้ผู้คนตื่นจากสถานการณ์ตกตะลึง

“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!” เมื่อเห็นฉินเฉาเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ จงเหลียงกัวกลัวจนขี้ขึ้นสมอง และพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

กระสุนสาดออกไปจากรอบๆ เขา แต่เวลานี้ ฉินเฉาไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไป ปล่อยให้กระสุนชนเข้ากับร่างของเขา หลังจากที่เข้าข้ามผ่านได้แล้ว พลังของพระสูตรหัวใจเพชรก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน มันก็เหมือนกับว่าพระสูตรหัวใจเพชรจะสามารถขึ้นไปที่ขั้นถัดไป เพชรระฟ้า ได้อย่างราบรื่น

เสียงถี่รัวของกระสุนที่ชนเข้ากับร่างของเขาได้ยินอย่างชัดเจน ในสายตาของคนอื่น ห่ากระสุนที่สาดใส่ร่างฉินเฉา และกระเด้งออกมาพร้อมประกายไฟ กระสุนพวกนั้นทำอะไรเขาไม่ได้นอกจากตกลงพื้น

เมื่อพวกเขามองไปที่ฉินเฉา ร่างของเขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน นอกจากรูกระสุนบนเสื้อคลุมยาวของเขาแล้ว นอกจากนั้นเขาไม่เป็นอะไรเลย!

เมื่อเห็นกระสุนพวกนี้หมดสภาพ ความกล้าของจงเหลียงกัวในที่สุดก็แตกออก

เขาละทิ้งท่าทางอวดดีและคุกเข่าลงกับพื้น

“ฉัน ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ...”

จบตอน