รองประธานของฉันเป็นสายลับ

‘จริงด้วย..เมื่อกี้ฉันมัวแต่คิดหาเหตุผลต่างๆอยู่ เลยไม่ทันได้คิดกับประโยคนั้น....นี่เขาชอบฉันจริงๆ แต่ว่าเขาชอบฉันแบบไหนกันล่ะ..ลูกจ้าง เพื่อน หรือ....’ แอมกล่าวกับตัวเองในใจ ในตอนแรกที่ไม่ได้สนใจคำพูดนั้น มันเป็นเพราะว่าเธอคิดว่าอาร์ทคงหมายถึงการทำงานที่ผ่านมาของเธอนั้นดี จึงชอบนิสัยในการทำงาน แต่หลังจากที่ปาร์คพูดขึ้นมาอีกครั้ง มันทำให้เธอคิดเข้าข้างตัวเองไปอีกแบบ เธอเงยหน้ามามองแผ่นหลังคู่นั้น มันทำให้เธอหน้าแดงเพราะว่าภาพของเขามันซ้อนกันกับเมื่อคืนวันนั้น ก่อนที่เธอก้มลงอีกครั้ง และเดินตามอาร์ทไปอย่างช้าๆ ปาร์คที่มองแอมมีอาการอย่างนั้นเขาก็ยิ้มออกมา เขาดีใจจริงๆที่หัวหน้าจะได้เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน ในวันที่หัวหน้าหายตัวไป และเขาไม่ได้ตามไปเพราะไม่อยากเขาไปตอกย้ำเรื่องความรักที่มันพัง เลยปล่อยให้หัวหน้าไประบายอารมณ์ด้วยตัวเอง แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นโชคดีของหัวหน้าที่ได้ก่อร่างความรักครั้งใหม่ ‘ครั้งนี้หัวหน้าน่าจะสมหวังละนะ... ก็ดีเหมือนกัน จะได้ลืมๆผู้หญิงชั่วนั้นซะ ถ้าเธอคนนั้นรู้ว่าหัวหน้ามีรักใหม่แล้วล่ะก็..คงร้องไห้เสียใจขี้มูกโป่งแน่นอน...’ ปาร์คกล่าวขึ้นมาในใจด้วยความอาฆาตเล็กน้อย ถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่หักอกหัวหน้าของเขา ในอีกด้านหนึ่ง หมอกฤษณ์พยายามที่จะเข้าไปพูดคุยกับริสาแฟนสาว แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมฟังอะไรเลย เขาจึงต้องเดินคอตกกลับมาที่ห้องของตัวเอง ก่อนจะเก็บของที่จำเป็นเพื่อเตรียมตัวเดินทาง หลังจากนั้นก็เข้าไปสั่งงานกับพยาบาล และทำเรื่องลางานอย่างไม่มีกำหนดกับทางธุรการให้เรียบร้อย ก่อนจะไปเก็บตัวอย่างเลือดของพ่อแอมมาเป็นครั้งสุดท้าย ในระหว่างนั้นเขาก็ได้พบกับแอม และอาร์ทที่กำลังมีบรรยากาศมาคุอยู่ด้วย อาร์ทกับแอมไม่ได้พูดอะไรกันสักคน ในตอนแรกแม่ของแอมนั้นสงสัยเป็นอย่างมากที่อาร์ทที่เป็นใครก็ไม่รู้เดินเข้ามาในห้องรักษาตัวของสามีเธอ แต่เมื่อแอมบอกว่าอาร์ทเป็นใครเพียงเท่านั้นก็ทำให้เธอแทบจะคุกเข่าขอบคุณอาร์ท ทั้งเรื่องหน้าที่การงาน และสวัสดิการของบริษัทที่ทำให้เธอ และลูกสบายมากขึ้น กฤษณ์ที่เห็นอาร์ทอยู่ด้วยในห้อง เขาก็เคารพเล็กน้อย ก่อนจะเข้าไปดูดเลือดจากคนไข้เก็บใส่หลอด พร้อมกับเอ่ยทำความเข้าใจกับทั้งสองคนให้เข้าใจสิ่งที่เขากำลังจะทำ“คุณป้าครับ.. ผมจะต้องออกเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา ทางกรมอนามัยโลกต้องการตัวอย่างคนที่เป็นโรคเหมือนกับคุณลุงน่ะครับ.. นอกจากนี้ผมจะอยู่ที่นั่นจนกว่าจะสามารถผลิตยาต้านโรคนี้ได้ อาจจะใช้เวลาหลายวัน ในระหว่างนี้ผมได้ขอให้แพทย์ท่านอื่นช่วยดูแลรักษาอาการของคุณลุงแล้ว คุณป้าไม่ต้องห่วงนะครับ” กฤษณ์กล่าวอธิบาย แม่ของแอมเองก็เข้าใจ เธออวยพร และตั้งความหวังไว้ว่าสักวันสามีของเธอจะหายกลับมาเป็นปกติ“ขอบคุณมากนะคุณหมอ... ได้โปรดอย่าได้ลืมพวกเรานะคะ” แม่ศรีวรรณก้มหัวกล่าวขอบคุณให้กับหมอกฤษณ์ แน่นอนว่ากฤษณ์ไม่สามารถรับคำกล่าวนี้ได้อย่างเต็มที่ เขาจึงเดินเข้าไปพยุงตัวคุณป้าในทันที “คงต้องขอบคุณท่านรองประธานที่ช่วยติดต่อองค์กรเหล่านั้น และจัดเตรียมทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญไว้ให้จะเหมาะสมกว่านะครับ...” กฤษณ์กล่าวออกมาอย่างยิ้มๆ ก่อนจะมองไปทางอาร์ท แน่นอนว่ามันทำให้ป้าศรีวรณถึงกับเข้ามากอดอาร์ทเลยทีเดียว ส่วนแอมที่ไม่คิดว่าเขาจะทำให้เธอมากขนาดนี้ก็ทำตัวไม่ถูก แต่เธอก็ไม่รู้ว่าอาร์ทคิดกับเธอย่างไรกันแน่ จึงได้แต่ก้มหัวให้พร้อมกับกล่าวขอบคุณออกไป“ขอบคุณในความกรุณาของท่านรองด้วยนะคะ.. บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่มีวันลืมเลือนเลยค่ะ ฉันจะตั้งใจทำงานเพื่อบริษัทไลท์ของเราอย่างสุดความสามารถ” แอมกล่าวออกมาเสียงดังพอประมาณ แม่ศรีวรรณเองก็ก้มหัวขอบคุณเช่นกัน จนอาร์ทต้องรีบเข้าไปพยุงไม่ให้เธอก้มหัวให้เหมือนกับหมอกฤษณ์ แน่นอนว่าอาร์ทก็มองไปกฤษณ์เล็กน้อยประมาณว่าจะพูดเพื่อ..อะไรประมาณนี้ พวกเขาอยู่คุยกันต่ออีกเล็กน้อย และมันก็ใกล้ถึงเวลานัดหมายแล้ว กฤษณ์จึงขอตัวไปเตรียมเพื่อที่จะเดินทาง เขาเดินไปยังห้องพักของริสาหวังจะบอกกล่าวกันก่อนจะเดินทาง แต่เมื่อไปถึงเธอกลับไม่อยู่ที่ห้อง เขาจึงเดินคอตกกลับห้องของตัวเองไป และคิดที่เขียนข้อความอะไรไว้บอกกับเธอสักอย่างหนึ่งเพื่อให้เธอรับรู้ แต่เมื่อเดินไปถึงห้อง เขากับพบว่าริสานั่งอยู่ในห้องของเขาแล้ว“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน คุณจะไปไหน... คุณควรมาง้อฉันซิถึงจะถูก...” ริสากล่าวบ่นออกมาทันที เธอหยิบจดหมายลาของกฤษณ์วางบนโต๊ะด้วยความเสียงดัง ก่อนจะโยนกระเป๋าเดินทางของกฤษณ์ไปอีกทาง“ก็ผมจะบอกกับคุณ แต่คุณหยุดฟังผมไหมล่ะ.. อีกอย่างมันเป็นคุณไม่ใช่หรือยังไงที่ต้องมาง้อผม.. ก็ดีในเมื่อคุณเป็นอย่างนี้ผมจะได้ไปอย่างหมดห่วง..” กฤษณ์ที่ใช้วิกฤติให้เป็นโอกาสเอ่ยกลับไปบ้าง และนี่มันคือการแก้แค้นของเขาที่แฟนสาวทำร้ายจิตใจเขาเมื่อเย็นที่ผ่านมา เขาเดินเข้าไปหยิบกระเป๋า และเตรียมที่เดินออกไปจากห้อง แต่ริสาที่รู้สึกว่าตอนนี้ตัวของเธอมันเบาหวิวชั่วขณะ มันเหมือนกับว่าเธอกำลังจะเสียแฟนหนุ่มไป ริสาเข้ามากอดกฤษณ์ในทันที เธอไม่อยากจะเสียเขาไป คนที่ยอมทุกอย่างเพื่อเธอมันจะมีสักกี่คนในโลกนี้กัน และชายคนนี้คือคนที่เธอนั้นรัก..และรักมากด้วย “อย่าไปเลยนะ อย่าจากสาไปเลยนะกฤษณ์ สาขอโทษ สาจะทำตัวดีขึ้น สาจะยอมกฤษณ์ทุกอย่างเลย ได้โปรดอย่าไปเลยนะ”“ผมจำเป็นต้องไป...” กฤษณ์ที่พูดออกมาได้แค่นั้นก็ถูกริสาจู่โจมในทันที ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม แต่ในระหว่างเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงของเจ้ากรรมนายเวร“อะ..โทษทีๆ.. เชิญต่อกันเลย เดี๋ยวฉันเฝ้าหน้าห้องให้ แต่อย่าเสียงดังกันมากล่ะที่นี่มันโรงพยาบาลนะ...คุณหมอคุณมีเวลาเหลือ 15 นาทีนะ..” อาร์ทที่จู่ๆก็พุ่งเข้ามาเปิดประตูห้อง มันทำให้ทั้งสองแยกตัวออกจากกัน ก่อนที่อาร์ทจะค่อยๆปิดประตูห้อง แต่ก็ไม่ทันเสียงของริสาที่ถามออกมาอย่างสงสัย“เดี๋ยวนะอาร์ท หมายความว่ายังไงที่บอกว่าเหลือเวลา 15 นาทีน่ะ” อาร์ทที่ได้ยินก็งงเล็กน้อยก่อนจะมองไปยังกฤษณ์ที่กำลังเกาหัวหงิกๆอยู่“นี่นายยังไม่ได้บอกอะไรกับยัยสาอีกเหรอเนี้ย...เห้อ” อาร์ทกล่าวถามเชิงบ่นๆกับกฤษณ์“ก็ยังไม่มีโอกาสได้บอกน่ะครับ เมื่อสักครู่เหมือนเธอจะงอนผมอยู่ไม่ยอมคุยไม่ยอมฟังอะไรเลย” กฤษณ์ตอบกลับพร้อมกับแรงถอนหายใจที่หนักกว่าเดิมของอาร์ท ก่อนที่อาร์ทจะเริ่มอธิบายให้กับริสาฟัง ถึงเรื่องที่กฤษณ์จะต้องไปทำงานกับกลุ่มแพทย์ที่กำลังทำแอนตี้ไวรัสของโรคที่กฤษณ์กำลังศึกษาอยู่ อาร์ทยังได้บอกเกี่ยวกับโรคนี้ที่ระบายอยู่ในเกาหลีใต้ และเขายังได้ส่งตัวกฤษณ์ไปช่วยเพื่อเพิ่มชื่อเสียงทางการแพทย์ตามแผนของเขาอีกด้วย ตอนนี้ริสาเข้าใจแล้วว่าอาร์ทพยายามช่วยเธอ และแฟนหนุ่ม เธอรู้ในทันทีเลยว่าแผนของอาร์ทนั้นคืออะไร เขาคงกะจะให้กฤษณ์เป็นที่ยอมรับในวงการการแพทย์สากลมากขึ้น และถ้ามันมากพอพ่อของเธอจะต้องยอมรับอย่างแน่นอน เมื่อรู้อย่างนั้นแล้ว ริสาจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะนำเท้าของเธอขึ้นมาเหยียบบนเก้าอี้ของอาร์ทตรงกลางระหว่างขา จากนั้นเธอก็ถีบออกไปสุดแรง มันทำให้เก้าอี้ที่เป็นล้อเลื่อนเคลื่อนตัวออกไปนอกห้องก่อนที่เธอจะเดินมาปิดประตูห้อง และล็อกมันในทันที “ฉันสามารถถ่วงเวลาได้แค่อีก 15 นาที เธอมีเวลา 30 นาทีนะ แล้วอย่าเสียงดังล่ะ ที่นี่โรงพยาบาล” อาร์ทเอ่ยแซวทั้งสองเล็กน้อย เขารู้ว่าพวกเขากำลังจะทำอะไรกัน และแน่นอนว่าเพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อน เขาจึงหยิบมือถือออกมาเพื่อแจ้งไปยังศูนย์ให้เดินทางมาช้าอีกหน่อย...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 29

นิยายแนะนำ

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 29

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้