Tenmei do:ตำนานเจ็ดสี [ nanairo ]

   5 / 12 / 3907

 เวลา 21:49

 ณ ที่บ้านโยฟุ

  เเกก เเกก เเกก

 เเป๊ก เเป๊ก

 เสียงเล่นจอยเกม

 "ยอมเเพ้รึยังครับ คุณสึกิชิบะ เรื่องของคุณ

มิซาเรีย"

 ฟราโก้ถาม

 "ยังหรอก จะยอมเเพ้มันง่ายเกินไป"

โยฟุตอบ

 "งั้นหรอครับ เเล้วจะเอายังไงต่อล่ะครับ"

 ฟราโก้ถาม

 "วันพรุ่งนี้จะลองอีกรอบ คราวนี้ชั้นจะคุยกับซุยเคียวให้รู้เรื่อง"

  โยฟุตอบ

 ในคืนนั้นเอง

 ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 เสียงมือถือดังขึ้น

 "คร้าบบ~ นี่สึกิชิบะพูด"

 โยฟุพูด

 "เเย่เเล้วล่ะสึกิชิบะ คานะน่ะ"

 เสียงของซาโยริดังขึ้นมาภายในสาย

 "อะไรเกินอะไร นาคิชิมะ ทำไมซุยเคียวทำไม"

  โยฟุใจร้อนขึ้นมาทันที

 "เค้าหายตัวไปเเล้ว"

 ซาโยริพูดก่อนที่โยฟุจะรีบใส่ทุกอย่างที่มันสามารถกันความหนาวได้

 เเละวิ่งออกจากบ้านทันที

 "ซุยเคียว เป็นอะไรไปน่ะ"

 โยฟุพูด

 "เเล้วเธอรู้อะไรบ้างมัยนาคิชิมะ ว่าซุยเคียวหายไปไหน"

  โยฟุถา

 "ชั้นไม่รู้"

 ซาโยริตอบ

 "บ้าจริง งั้นเอาเป็นว่า เราวาง

สายกันเเค่นี้ก่อน ชั้นจะตามหาซุยเคียวเรื่อยๆเอง ส่วนเธอก็เรียกคนอื่นๆมาช่วยกันหา"

   โยฟุบอก

 "โอเค"

 ซาโยริตอบ

 ตืด!

 เสียงการโทรคุยกันปิดไปเเล้ว

 เป็นอะไรไปน่ะ ซุยเคียว

 ไม่นานจากนั้น

 ทางบ้านของ ซากิหิโระ

 "ว่าไงนะ! คุณซุยเคียวหายไป"

 กาไคได้โทรคุยกับซาโยริ

 "ใช่ ตอนนี้สึกิชิบะไปตามหาตัวเเล้ว เเต่ยังไม่เจอ จึงต้องให้นายช่วย ของร้องล่ะซากิหิโระ"

  ซาโยริข้อร้อง

 "ถึงไม่บอกก็ช่วยอยู่เเล้วล่ะน่า"

 กาไคพูดก่อนจะใส่เสื้อกันหนาวเเละวิิ่ิ่งออกจากบ้านไป

 ทางโยฟุ

 "เฮ้อๆๆๆ.."

 โยฟุหอบเพราะวิ่งตามหาคาเอนะไปซะทั่ว

 เเต่ไม่เจอ

 "อยู่ที่ไหนกันน่ะ ซุยเคีีีียว"

 โยฟุพูดก่อนจะออกวิ่งหาต่อ

 ก่อนที่จะวิ่งชนคนๆนึง ที่ใส่ชุดคลุมตัวอย่างหน่าเเน่น เหมือนมีจุดประสงค์ว่าไม่อยากให้ใครรู้ตัวตนของเค้า

 โยฟุที่ชนเป็นฝ่ายล้ม เเต่ฝ่ายที่ถูกชนกลับไม่ล้ม

 "เป็นอะไรมั้้้้้ย หนุ่มน้อย"

 ชายคนนั้นพูดขึ้นก่อนจะยื่นมือให้โยฟุจับ

 เเละดึงให้โยฟุลุกขึ้น

 "เออ.. ขอบคุณครับ"

 โยฟุพูดขอบคุณ

  เด็กชายคนนี้ ช่างเเตกต่างจากคยอื่นจริง

 ทำไมชั้นถึงสัมผัสได้ถึงพลังอันไร้ขีดจำกัดของเค้ากันล่ะ 

 "ถ้าไม่ว่าอะไร พวกเราสองคนมาทำความรู้จักกันมั้ย"

  ชายคนนั้นพูดกับโยฟุ

 "ครับ.. เเต่ว่าผมไม่มีเวลาขนาดนั้นหรอกนะครับ"

  โยฟุตอบ

 "เรื่องนั้นชั้นรู้อยู่เเล้วล่ะ เมื่่อกี้วิ่งชนชั้นหนิจะรีบก็คงไม่เเปลกหรอกน่า"

  ชายคนนั้นบอก

 "งั้นไปหาที่ๆมันลับตาคนกันเถอะ ชั้นน่ะไม่อยากให้คยอื่นรู้ว่าเป็นชั้น"

  เสียงของชายพูดขึ้นอีก

 โยฟุเริ่มสงสัยเเล้วว่าผู้ชายคนนี้เค้าเป็นใครกัน

 ทั้งสองมุ่งหน้าเข้าไปในป่าก่อนจะเจอศาลาที่หนึ่ง

 "เราไปตรงนั้นกันเถอะ"

 ผู้ชายคนนั้นบอก

 ก่อนที่โยฟุจะทำตามเดินเข้าไปนั่ง ชายคนนั้นเองก็เดินเข้ามานั่งด้วยกัน 

 ชายคนนั้นถอดหมวกเสื้อกันหนาวออกเท่านั้น

 "เดี๋ยวนะ นี่มันคุณมัตสึคิจิ อาซาซุคุหนิ"

 โยฟุพูดชื่อของชานคนนั้้้้้้้นขึ้น

 ชายที่อยู่ด้านหน้าของโยฟุในตอนนี้คือ

สเลเยอร์เเรงค์ 1 ที่เป็นลำดับที่ 1 ของญี่ปุ่น

เค้ามีชื่อว่า ทัตสึคิิิิจิ อาซาซุคุุ

  "ชู่ว เงียบไว้สิเดี๋ยวคนอื่นที่อยู่เเถวนี้ก็ได้ยินกันหมดหรอก"

  อาซาซุคุบอกโยฟุ

 "คับ.."

 โยฟุตอบ

 "ในเมื่อเธอรู้ชื่อชั้นเเล้ว ไหนลองบอกชื่อของเธอมาสิ"

  อาซาซุคุถาม

 "สึกิชิบะ โยฟุครััับ"

 โยฟุบอกชื่อไป

 "งั้นหรอ งั้นชั้นเรียกนายว่า หนุ่มน้อยชิบะ ละกัน สึกึชิบะ มันยาว"

  อาซาซุคุพูดขึ้้้้้น

 ให้ตายสิ ชิบะ อย่าวเดียวเนี่ยนะ

 โยฟุคิด

 "ครับ เชิญเรียกได้ตามใจชอบเลยครับ.."

 โยฟุบอก

 "เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า เธอดูรีบร้อนมากเลยนะ"

  อาซาซุคุถาม

 "พอดีีีีีีีีมีเพื่อนคนนึง เค้าไม่คุยกับผม เมินผมรวมไปถึงการทำบางอย่างที่เเสดงได้ถึง

เกลียดผมน่ะครับ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังคุยกันปกติอยู่เลย"

  โยฟุบอก

 "เธอหมายถึง เด็กผู้หญิงผมสีม่วงมีปลายผมสีเเดงรึเปล่า"

  อาซาซุคุถาม

 "เพื่อที่ผมรู้จักน่ะ ไม่มีปลายผมสีเเดงหรอกนะครับ"

  โยฟุตอบ

 "ชั้้้นไม่รู้หรอกนะว่าใช่รึเปล่า เเต่เธอคนนั้นมองยังไงก็รู้ว่ากำลังโกรธใครคนนึงอยู่"

  อาซาซุคุบอก

 "งั้นเดี๋ยวผมจะลองหาเด็กผู้หญิงคนนั้นดู"

 โยฟุบอก

 "ใครเดิิินขึ้นไปบนภูเขานี้เเหละ"

 อาซาซุคุบอก

 ถ้าเป็นซุยเคียวจริง จะขึ้นภูเขาไปทำไมกันนะ

 โยฟุคิดก่อนที่จะมีพ่อลูกคู่หนึ่งเดินลงบนภูเขามา พวกเค้าพูดคุยกัน

 "พ่อครับๆ ช็อกโกเเล็ตที่พ่อซื้อให้เมื่อกี้มันอร่อยมากเลยครับ"

  คนที่เป็นลูกบอกกับพ่อ

 "งั้นหรอ ได้ยินอย่างงี้พ่อก็ดีใจเหมือนกัน"

 คนเป็นพ่อตอบลูก

 "งั้นหรอ พ่องั้นหรอ"

 โยฟุคิดอะไรออกเเล้ว 

 ก่อนจะรีบขอบคุณอาซาซุคุ

 "ขอบคุณมากครับคุณทัตสึคิจิ"

 โยฟุพูดก่อนจะวิ่งไปบนยอดภูเขา

 "อย่าละกัน หนุ่มน้อยชิบะเค้าไม่ทีทางไม่สนใจนายหรอกนะ"

 อาซาซุคุตะโกนมาทางโยฟุ

 "ครับผม"

 โยฟุพูดเเละวิ่งขึ้นไปต่อ

 ในระหว่างที่วิ่งอยู่นั้น โยฟุก็รฝคิดไปด้วยว่า

 เพราะว่าที่นี่คือที่ๆรวมคนที่เสียเเล้ว หรือสุสานของโตเกียว พ่อลูกเมื่อกี้น่ะ น่าจะมาเยี่ยมใครบางคน เเต่ซุยเคียวน่ะมาเยี่ยมพ่อเเน่นอน

 โยฟุคิดเเละวิ่งไปต่อ

 ทางคาเอนะ

 "หนูมาเเค่นี้เเหละค่ะ คุณพ่อ"

 คาเอนะบอกกับอิบุไนที่อยู่ในหลุ่มฝังศพ

 กึก กึก กึก กึก กึก

 "ซุยเคียว!"

 โยฟุเรียกชื่อคาเอนะขึ้น ก่อนจะวิ่งขึ้นดักทางคาเอนะเอาไว้

 "หืม?"

 คาเอนะสงสัย

 "นายจะมาที่นี้ทำไม นายก็รู้หนิ ว่าชั้นไม่อยากเห็นหน้านายอีกเเล้ว"

  คาเอนะบอก

 "ผิดเเล้วล่ะ เธอน่ะอยากเห็นหน้าชั้นต่างหากล่ะ"

 โยฟุขัดคาเอนะ

 "ไม่ใช่ ชั้นน่ะไม่อยากเห็นหน้านายอีก เเล้วที่ช้้นบอกว่าจะออกจากบ้านของนายน่ะ ชั้นกะวาาจะกลับไปอีกรอบเเเล้วเเท้ๆ เเต่ถ้านายยังทำเเบบนีี้อยู่ ชั้นจะไม่กลับไปอีกเเล้ว"

  คาเอนะพูด

 "หลีกทางไปซะ"

 คาเอนะบอกโยฟุก่อนจะอ้อมโยฟุไป

 "ไม่ ชั้นไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น"

 โยฟุปฎิเสธก่อนจะจับมือของคาเอนะเอาไว้

 เพี๊ยะ!!

 คาเอนะตบโยฟุอีกครั้้้ง

 "โอ้ย.."

 โยฟุเเสดงท่าทีในการเจ็บ

 "ชั้นเกลีีีีีีีีียดนาย ชั้นไม่ชอบหน้านาย ชั้นไม่อยากเห็นหน้านาย ช้้นเกลียดรอยยิ้มนาย ชั้นไม่อยากให้นายมีตัวตนอยู่ตรงหน้าชั้น"

  คาเอนะพูดไปด้วยตีโยฟุไปทีละที เเต่ไม่

เเรงมาก

 "เรื่องนั้นจะเเน่งั้นหรอ"

 โยฟุขัดคาเอนะอีกรอบ

 "เเละก็อีกอย่างนึง ชั้นเกลียดที่นายเข้าใจชั้นไปซะทุกอย่าง ทั้งที่นายไม่เคยจะรู้ว่าชั้นรู้สึกยังไง"

  คาเอนะเริ่มร้องไห้เเละพูดไปด้วย

 "..."

 โยฟุเงียบ

 จากนั้นคาเอนะก็ผลักโยฟุออกจากตัวเอง

 "นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเราจะได้คุยกัน"

 คาเอนะพูด

 "ลาล่ะ สึกิชิบะคุง"

 คาเอนะพูด

 ถ้าความรักเป็นดั่งหิมะที่ล่วงเลยลงมา งั้นก็เเปลว่าตอนนี้ หิมะในตัวผม มันได้อยุดล่วงลงมาเสียเเล้ว

 จากนั้นคาเอนะก็เดินลงจากเขาไป

 จากนั้นโยฟุก็ค่อยๆล้มลง

 ปึง!

 โยฟุคิดในใจ

 นี่เป็นครั้งเเรกเลยนะ ที่ท้อเเท้ขนาดนี้ เอาเถอะชั้นยอมเเพ้เเล้ว ในเมื่อซุยเคียวต้องการอย่างงั้น ชัั้นก็จะทำตามสิ่งที่ซุยเคียวต้องการ

 ถ้าความรักคือเกล็ดสีขาวเหมือนหิมะ งั้นตอนนี้ หิมะนั้นในใจของเรามันคงอยุดตกเเล้วล่ะ

 โยฟุคิด

โปรดติดตามตอนต่อไป