ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“ยังไงเดี๋ยวรีน่าลองโทรถามให้อีกทีนะคะ”
“หวังว่าจะติดนะ เมื่อคืนแม่โทตั้งหลายรอบปิดเครื่องตลอด นี่คิดว่าถ้าสาย ๆ โทรไม่ติดอีกจะไปแจ้งความให้รู้แล้วรู้รอด” นางบอกอย่างประชด จนทำให้คนเป็สามีหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ
ได้ยินอย่างนั้นนิพาดาได้แต่กลอกสายตาไปมาอย่างเหนื่อยใจแทนคนเป็พ่อแม่ เล่นปิดเครื่องอย่างนี้ คงจะติดหญิงมากกว่าติดงาน
“งั้นเอาไว้สาย ๆ รีน่าจะโทรตามให้นะคะ ถ้ายังไม่เปิดเครื่องจะลองโทรไปถามเพื่อน ๆ เขาดู รีน่าไปนะคะ” นิพาดาอาสา ถึงคนเป็แม่เลี้ยงจะพูดประชดน้องชายอย่างนั้นแต่เชื่อว่าจริง ๆ แล้วคงเป็ห่วงนั่นแหละ เผลอ ๆ ไอ้ที่ฟังเหมือนประชดแต่ถ้าทั้งวันนี้น้องชายเธอไม่รับโทรศัพท์แม่เลี้ยงเธอคงได้วิ่งโร่ไปแจ้งความจริง ๆ แน่
“เื่ไทนี่ได้เื่ยังไงโทรบอกแม่ด้วยนะ” ตอนท้ายคุณแม่ขี้เป็ห่วงก็ไม่ลืมกำชับลูกเลี้ยงสาว
“รับทราบค่ะ ไม่ว่าจะอยู่ไหน รีน่าจะจิกให้น้องกลับบ้านก่อนเที่ยงนะคะ” นิพาดารับปากแล้วเดินออกไป
“ตื่นได้แล้ว” เสียงเรียกพร้อมกับการโดยเขี่ยด้วยเท้าทำให้ร่างสูงที่ยังตื่นไม่เต็มตาเท่าไหร่ ครางออกมาพร้อมกับพยักหน้า “อื้อ”
“เอาไรไหม”
“อะไรก็ได้” ธนภูมิบอกพลางลุกขึ้น แล้วต้องนิ่วหน้าทำเสียงจิ๊จ๊ะ อย่างขัดใจเมื่อการขยับตัวของเขาก่อให้เกิดอาการเจ็บ ไปทั้งตัว
“ไหวไหมล่ะ หาหมอไหม” คนเป็เพื่อนถามอย่างเป็ห่วง จริง ๆ เขาบอกั้แ่เมื่อคืนแล้วแต่เ้าตัวปฏิเสธ
“ไม่เป็ไรแค่นี้เอง” พูดพลางสำรวจาแที่แม้จะเป็แค่รอยถลอก แต่ด้วยความที่มีหลายแห่งทำให้มันสร้างความเ็ปให้เขาได้มากทีเดียว
“บอกแล้วว่าเมาอย่าขับ”
“กูไม่ได้เมา แค่ไม่คุ้นทาง ใครจะไปคิดว่ามันมีหลุมมีบ่อตรงนั้นวะ” ธนภูมิคิดอย่างหัวเสีย เมื่อคืนเขากลับจากบ้านเพื่อน ที่นาน ๆ จะไปที ส่วนมากที่เจอกันคือข้างนอกหรือไม่ก็สถานบันเทิง แต่คราวนี้ที่ไปเพราะมันไม่สบาย เลยไปเยี่ยมเสียหน่อย แต่ด้วยความที่คุยกันเพลิน เผลอแป๊บเดียวก็ดึกเสียแล้ว ทำให้ขากลับเขาที่ไม่คุ้นชินกับเส้นทางนั้นต้องเกิดอุบัติเหตุเพราะหลุมบนถนน แม้จะไม่หนักแต่ก็สร้างความเ็ปเคล็ดขัดยอกให้กับเขาไม่น้อย เมื่อเทียบระยะทางระหว่างบ้านกับที่ทำงาน อย่างหลังจะใกล้กว่า เลยคิดจะนอนพักที่นี่สักคืน และเมื่อมาถึงก็พบว่ามีคนนอนอยู่ก่อนเขาแล้ว และคนคนนั้นก็คือดนัย ที่ทะเลาะกับแฟนจนต้องมาอาศัยนอนที่ออฟฟิศ
“อาบน้ำ ล้างแผลรอละกัน เดี๋ยวกูไปหาอะไรมาให้กิน”
“ขอบใจมาก” ธนภูมิว่าพลางขยับตัวจะลงจากเตียง แต่หางตาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือที่แตกยับ “เดี๋ยวไอ้แดน ตอนนี้กี่โมงแล้ววะ ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้หน่อยดิ”
“จะเอายี่ห้อไหน รุ่นอะไรบอกมาเดี๋ยวกูโทรสั่งให้เขาเอามาให้ดู”
“เอาแบบเดิมนี่แหละ รุ่นอะไรก็จำไม่ได้ ช่วยจัดการให้ด้วย” ธนภูมิยื่นโทรศัพท์ที่สภาพเยินเพราะโดนแรงกระแทกให้เพื่อนไป ฝ่ายนั้นรับพลางส่ายศีรษะ “ถ้าเปลี่ยนจากมือถือเป็มึงนี่คงได้นอนหยอดข้าวต้ม เดี๋ยวจัดการให้”
“ขอบใจมาก”
เมื่อเพื่อนออกไป ธนภูมิก็จัดการกับตัวเอง เปลี่ยนชุดที่เอามาทิ้งไว้ที่นี่แล้วก็ทายา กว่าจะเสร็จดนัยก็กลับมาพร้อมกับอาหารเช้าน่ากิน
748
