ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       ...ในรอบครึ่งปี หมู่ชนที่เห็นกลุ่มพวกอี้เฉิน เริ่มเคลื่อนไหวพิชิตหอคอยชั้นที่80อีกครั้ง ใบหน้าหมู่ชนต่างก็เต็มไปด้วยความไม่จำยอม ที่จะยอมแพ้พวกเขาง่ายๆ เช่นนี้ จึงพากันรีบเร่งรวมพล พิชิตชั้นที่70กันอย่างบ้าคลั่ง

       ใครจะไปคิดในช่วงเวลาไม่ถึงปีเศษ พวกอี้เฉิน อี้หลิน ฟู่เทียน เหนียนอู๋ จะเข้าพิชิตหอคอยชั้นที่80 รวดเร็วถึงเพียงนี้ ฝ่ามือที่บีบรัดของเหล่าคุณชาย คุณหนูตระกูลมหาอำนาจใหญ่ พวกเขาต่างก็กำหมัด เข้าหากันจนแน่น ด้วยความไม่ยินยอม กันแทบทั้งสิ้น คิดจะเดิมพันพิชิตชั้นที่70ชนิดที่ ทุ่มหมดหน้าตัก

        ด้านของอี้เฉินที่พิชิตชั้นที่80 ไปพร้อมกับ พวกอี้หลิน ฟู่เทียน เหยียนอู๋ ...ตลอดช่วงเวลาเกือบ10ปี ที่พวกเขาฝ่าฟัน ขึ้นไปชั้นสูงๆ ผ่านการฝึกฝน ที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก ความเข้มข้นของการขัดเกลาเคล็ดวิชา ศักยภาพซ้ำๆ จนไปสู่จุดสูงสุด

        บางครั้งถึงกับได้อี้เฉิน คอยแนะนำแนวทางให้พวกเขาทั้งสาม แต่เกรงว่าจะมีเพียงอี้หลินเท่านั้น ที่ได้รับการแนะนำมากกว่าคนอื่นๆ ทำให้นางรุดหน้า ขึ้นมาอย่างก้าวกระโดด รวดเร็วกว่าคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด

        จนพวกเขาที่เหลือ ถึงกับลอบแอบอิจฉาอี้หลิน ขึ้นมาในกรอบสายตา แต่ก็ยอมรับได้ เนื่องด้วยมรรคาวิถี การฝึกฝนของอี้หลิน มีความคลับคล้ายคลับคลา กับของอี้เฉินอยู่หลายส่วน ไม่แปลกที่อี้หลินนางจะรุดหน้า ไปมากกว่าคนอื่นๆ เกือบเท่าตัว

        แถมชายหนุ่มยังเข้าใจ พลังศักดิ์สิทธิ์ภายในกายนางเป็นอย่างดี แม้แต่พวกเขาที่ได้รับการชี้แนะจากอี้เฉิน ยังรู้สึกประหลาดใจ โดยเฉพาะอี้หลิน ที่เคลือบแคลงใจในตัวอี้เฉิน ขึ้นมาอย่างหนักหน่วง ประหนึ่งว่าอี้เฉิน มองร่างกายนางจนทะลุปรุโปร่ง ไม่อาจเก็บซ่อนความลับ ของนางต่อหน้า ชายหนุ่มผมขาวผู้นี้ได้

        แม้แต่ฟู่เทียน เขายังมีความหวังเล็กๆ ขึ้นมา ว่าเขาจะสามารถกลับไปช่วยเหลือ ท่านแม่อี้ฟางหรง ของเขาจากท่านพ่อจักรพรรดิเทพมาร ผู้ยิ่งใหญ่ได้ หากยังมีการพัฒนา รุดหน้า ไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่หยุดยั้งเช่นนี้ เขามั่นใจเขาสามารถ ขึ้นไปแตะอยู่ในขั้นพลังของผู้ยิ่งใหญ่ ได้สักเศษเสี้ยวหนึ่ง

       ...จากระยะเวลา ความใกล้ชิดตลอดเวลาร่วม10ปีเศษ ที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมานาน แม้จะมีปากเสียงกันบ้าง ในบางครั้งบางคราว แต่พวกอี้หลิน เหยียนอู๋ ฟู่เทียน อดไม่ได้ที่จะมองอี้เฉิน เป็นเหมือนท่านอาจารย์ ของพวกเขาคนหนึ่ง จากการได้รับคำชี้แนะ จากชายหนุ่มผมขาว ถึงชายหนุ่มจะเหมือน คนรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขาก็ตาม แต่ภายในใจยอมรับ ตัวของอี้เฉินมานานแล้ว

        ทว่าการผ่านด่านการทดสอบชั้นที่80 ชั้นที่90ล้วนยากลำบากยิ่ง จวนพวกอี้หลิน เหยียนอู๋ ฟู่เทียน แทบจะรากเลือด เมื่อเจออี้เฉินเคี่ยวเข็ญ พวกเขาอย่างหนักหน่วง ให้ต่อสู้กับร่างเสมือน จักรพรรดิ9ภพ ผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยวัยหนุ่ม แต่ละชาติภพ จวนพวกเขาแทบจะกระอักเลือดหมดตัวตาย รับรู้ได้เลยว่า เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ยิ่งใหญ่ในวัยหนุ่ม

        พวกเขาก็ไม่สามารถเป็นอะไรได้ เมื่ออยู่ต่อหน้า ราชันหนุ่มผู้รุ่งโรจน์ โดดเด่นเหนือใครในยามอดีต แต่ความหวัง ที่พวกเขาจะขึ้นไปเหยียบย่ำ กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสนั้น สายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น พวกเขายิ่งเปล่งแสง ทอประกายภายในดวงตาขึ้นมาเจิดจ้า ครั้นรับรู้ว่า ศักยภาพพวกเขา ไม่ได้ห่างอะไรไปจาก จักรพรรดิในวัยหนุ่ม มากมายขนาดที่พวกเขาไม่อาจไขว่คว้าถึง

        แต่เมื่อเข้ารับการทดสอบชั้นที่90 แม้พวกอี้หลิน นางจะมีพลังขึ้นมา มากกว่ายามก่อนไปมากโข แต่กระนั้นพวกเขาก็รับรู้ว่า แทบไม่มีโอกาส ให้พวกเขาชนะการต่อสู้ครั้งนี้ หากไม่มีอี้เฉินอยู่ละก็ พวกเขาคงไม่มีโอกาสผ่านด่านไปชั้นที่90แน่

        เพียงแค่พวกอี้หลิน ฟู่เทียน เหยียนอู๋ อยู่ต่อหน้า จักรพรรดิ9ภพ ในยุคสมัยที่รุ่งโรจน์ที่สุดของเขา ไปแตะในขั้นพลัง ครึ่งก้าวจักรพรรดิ เพียงชายหนุ่มร่างเปล่งแสงอักขระ ปลดปล่อยริ้วคลื่น ความน่าคร้ามเกรง ซัดสาดออกมา ดั่งคลื่นมหาสมุทรที่กราดเกรี้ยว ถาโถมเข้าใส่ พวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

       พวกเขาต่างก็ไม่อาจยืน อยู่ต่อหน้าร่างเสมือน ของจักรพรรดิเก้าภพได้อีกต่อไป เมื่อเจอแรงบีบคั้นที่หนักหน่วง ส่งให้กายาพวกเขา แทบหมอบคลานกับพื้นสนามประลองเบื้องล่าง กระดูกเข่าทั้งสองข้างกระแทกพื้น จนเกิดเสียง ปัง!! ดังลั่น รับรู้ถึงความตาย ขึ้นมาอย่างหนักหน่วง จวนแขนขาพวกเขาไร้เรี่ยวแรง ที่จะต่อต้าน เมื่ออยู่ต่อหน้าพลัง ที่ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง

       ทำได้เพียงมองชมฉากการต่อสู้ ของอี้เฉินอยู่ห่างๆ พร้อมฝ่ามือพวกเขา ต่างก็กำหมัด บีบรัดฝ่ามือ เข้าหากัน จนเกิดเสียงกระดูกมือ ดังออกมา กรอบแกรบ! ด้วยความไร้พลัง

        แม้แต่หมู่ชน ที่สามารถขึ้นมาชั้นที่70ได้ พวกเขาต่างก็ไม่มีใครคาดคิด เวลา10ปีพวกอี้เฉิน จะพิชิตหอคอยร้อยชั้นไปถึงชั้นที่90ได้ แถมวันนี้พวกเขาจะได้เห็นเป็นสักขีพยาน ว่าชายหนุ่มผมขาว เตรียมจะเข้ารับการทดสอบ หอคอยชั้นที่หนึ่งร้อย ขึ้นไปยังหอคอยร้อยชั้น ชั้นบนสุดที่ว่ากันว่ามีสิ่งสืบทอด ของจักรพรรดิเก้าภพอยู่

        หากข่าวคราวนี้แพร่งพราย ออกไปสู่โลกภายนอก พวกเขารับประกันได้เลยว่า แม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ พวกเขายังไม่อาจเมินเฉย ต่อข่าวคราวนี้ได้

       ทว่าคนที่เดือดดาลบ้าคลั่งที่สุดบัดนี้ เกรงว่าจะเป็นจักรพรรดิเต่าชรา ที่สบถด่าอี้เฉิน ออกมาไม่หยุดหย่อน หากหอคอยร้อยชั้นมีผู้สืบทอด ความหวังที่จะเป็นอิสระของเขา จะสูญหายไปในทันที

       พวกอี้หลิน เหยียนอู๋ ฟู่เทียน พวกเขาต่างก็มาส่งอี้เฉิน เป็นครั้งสุดท้าย เมื่อรับรู้พวกเขากำลังจะแยกห่างจากกัน ครั้นรับรู้ว่าพลังของพวกเขา ไม่เหมาะให้พวกเขาติดตามอี้เฉิน ไปชั้นบนสุด ของหอคอยร้อยชั้นอีกต่อไป

อี้หลินที่ดวงตาทอประกาย ราวกับมีน้ำใสเคลือบดวงตานางจนวาววับ กล่าวพูดขึ้นมาทันใด “เจ้าหนุ่ม เราจะมีโอกาสได้ พบกันอีกหรือไม่?”

        แม้แต่ เหยียนอู๋ยังกล่าวพูดออกมา “ใช่ๆ พี่ชายหากท่านไปเยือนเผ่ามังกรฟ้าของข้า ข้าจะพาท่านไปเลี้ยงสุราชั้นเลิศ ดื่มจนเมา หัวราน้ำ เป็นเพื่อนท่านเอง”

        ฟู่เทียน เขาเพียงพยักหน้ากล่าวพูดประโยคสั้นๆ ออกมาเท่านั้น “ขอบคุณเจ้ามาก ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นใคร แต่การพบเจอของเรา คงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกกระมัง”

        อี้เฉินพยักหน้าให้พวกเขา ก่อนผายฝ่ามือจากด้านหลัง ราวกับมัน ไม่เป็นเรื่องใส่ใจเขาเท่าใดนัก เขาที่เตรียมจะสืบฝีเท้า เข้าไปด่านประตูทดสอบชั้นที่หนึ่งร้อย

        จู่ๆ ฝ่ามือเขาก็ถูกอี้หลิน เข้ามากุมไว้จนแน่น ก่อนจะเอ่ยพูดประโยคหนึ่ง ที่นางค้างคาใจมาตลอดออกมาอีกครั้ง พร้อมประกายตา ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง ว่าจะได้คำตอบจากอี้เฉิน “เจ้ายังไม่ได้บอกกล่าวนาม ของเจ้าให้ข้ารู้เลยนะ”

         อี้เฉินเขาเจ็บปวดใจขึ้นมา ราวกับถูกหอกนับพันทิ่มแทง ครั้นเห็นประกายตาของ อี้หลินช่างมีความคลับคล้ายคลับคลา กับหลินเฟย ผู้เป็นมารดาของนางเหลือเกิน ฝ่ามือที่สั่นไหวน้อยๆ สางเส้นผมบริเวณหน้าผาก นางอย่างเบามือ ไม่อาจทนใจแข็ง ไม่บอกกล่าวอี้หลินได้อีกต่อไป

        คำพูดอี้เฉิน ส่งตรงเข้าไปภายในโสตประสาท ของอี้หลิน ดังก้องภายในทะเลความรู้ของหญิงสาวในทันใด “ข้ามีนามว่า อี้เฉิน ข้าเองก็หวังว่า ข้าจะได้พบเจอกับเจ้าอีกครั้ง เช่นกัน” ก่อนร่างอี้เฉิน จะหายวับเข้าไปภายในประตูทดสอบ

        ปล่อยให้อี้หลินที่หัวใจสั่นสะท้าน น้ำตาร่วงเผละออกมาเป็นสาย ให้นางต้องยกแขน ขึ้นมาปาดน้ำตามีท่าทีสะอื้นไห้ ขึ้นมาน้อยๆ แม้แต่ทั้งสองที่มองอี้หลิน พวกเขายังไม่เข้าใจ คลื่นอารมณ์ ความรู้สึกที่ปั่นป่วนของนาง ครั้นเห็นรอยยิ้มกว้างของนาง แอบซ่อนภายใต้ความโศกเศร้านั้น

       ‘ท่านพ่อ เป็นท่านพ่อ จริงๆ ด้วย’ อี้หลินรีบเช็ดน้ำตา ของนางในทันใด หลงเหลือเพียง ห่างตานางที่แดงระเรื่อ น้อยๆ ทว่าประกายตานางหดหายความเศร้า หม่นแสงลงไปไม่น้อย ก่อนนางจะกล่าวพูดออกมา “พวกเจ้ามองอะไร รีบไปฝึกฝนกันได้แล้ว”