"มึงจะจ้องกูอีกนานไหมห่ะ! ไอ้อาร์ม"
โปรดปราณเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพร้อมกับจ้องกลับอย่างเอาเื่ มองอยู่ได้น่ารำคาญชะมัด
"ก็กูสงสัยนี่"
"มึงมาสงสัยอะไรกู"
"ก็เมื่อวานมึง.."
"ทำไม!เมื่อวานกูทำอะไร" โปรดปราณเอียงคอถามเพื่อนรักอย่างสงสัย
"ก้อ..เมื่อวาน ทำไมมึงกับพ่อกูถึงอยู่ด้วยกันแถมพ่อกูยังพามึงไปกินข้าวพามึงไปส่งห้อง"
"เดี๋ยวนะ!พากูไปส่งที่คอนโดเนาะ..ไม่ได้พาไปส่งที่ห้อง"
"ก็เหมือนกันแหละความหมายเดียวกัน" อาร์มปากยื่นปากยาวเถียงอย่างมีแง่งอน
"ไม่เหมือนโว๊ย!"
"เหมือนโว้ยย! เออๆแต่ช่างมันก่อน มึงยังไม่ตอบกูเลยว่าทำไมมึงกับพ่อกูถึงอยู่ด้วยกันแล้วยัง.."
"พาไปกินข้าวพาไปส่งคอนโด ใช่ไหม?" โปรดปราณชิงพูดน้ำหน้าพร้อมกับเท้าเอวมองหน้าเพื่อนจอมหาเื่ตาเขียวปั๊ด
"เออ! ตอบกูมาดิ"
"กูบอกมึงจนปากจะฉีกถึงรูหูแล้วว่าบังเอิญ บังเอิญ!มึงเข้าใจไหมไอ้อาร์ม"
"กู ไม่ เชื่อ..โว้ยยย!"
"โว๊ะ! เื่ของมึง มึงสงสัยมากนักก็ไปถามพ่อของมึงโน่นไป กูเบื่อ กูรำคาญ มึงแม่งงี่เง่า" ด่าเสร็จโปรดปราณก็เดินหนีอีกฝ่ายไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงโวยวายตามหลังของเ้าเพื่อนจอมหาเื่แม้แต่นิด
"แกมีอะไรจะพูดกับพ่อไหม เห็นมองพ่อตาเขียวมาจะเป็ชั่วโมงแล้ว" อาร์เงยหน้าละสายตาสีเหล็กจากแล็ปท็อปในมือขึ้นถามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างสงสัย
"พ่อรู้ได้ไงว่าผมมีเื่จะถาม.. พ่อดูร้อนตัวนะ ไปทำอะไรผิดมาหรือปละ..โอ๊ย! พ่ออ่ะ" พูดไม่ทันจบดีก็ร้องลั่นเพราะว่าโดนคนเป็พ่อดีดหน้าผากดังเผี๊ยะ
"เพ้อเจ้ออะไรของแกไอ้ตัวดี"
"เห๊อะ..งั้นตอบมาว่าทำไมพ่อถึงอยู่กับเพื่อนผมเมื่อวานแถมยังพามันไปกินข้าวแล้วก็พาไปส่งคอนโดด้วยอ่ะ"
อาร์กระตุกยิ้มพร้อมกับจ้องหน้าลูกชายสุดที่รักนิ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆแล้วถามออกไป "ที่ถามเพราะ..อิจฉาหรืออิจฉา"
"ใครอิจฉาไม่ทราบแค่สงสัยแล้วก็เป็ห่วงเหอะ" อาร์มพูดพลางบุ้ยปากมองบนอย่างระอา
"ดีใจจังที่ลูกชายเป็ห่วง"
"โน!ผมเป็ห่วงเพื่อนผมเหอะ..อย่างพ่อมีอะไรให้ห่วง พิษสงรอบตัวขนาดนี้ หึ"
"หึ ถ้าฉันไม่มีพิษสงคงไม่อยู่มาจนป่านนี้แล้วแกก็คงมีแม่เลี้ยงเป็กระตั้ก"
"หยุดเลย ผมไม่เอาแม่ใหม่"
"ก็ไม่คิดจะหาให้อยู่แล้ว แค่สนุก ขำๆ"
"แต่ต้องไม่ใช่กับเพื่อนผม!"
"หึหึ..หมายถึง ห้ามเล่นๆกับเพื่อนแกหรือวะ.."
"ห้ามยุ่ง ห้ามเข้าใกล้ ห้ามคิดอะไรกับเพื่อนผมทั้งนั้น โอเคป่ะ..คุณคาสโนว่าอาร์"
"หวง?"
"ไม่ได้หวงแค่ห่วง"
"เพื่อนแกโตแล้วอายุเท่าแก เผื่อลืม"
"แต่มันอ่อนต่อโลกประสบการณ์มันยังน้อยมันไม่มีทางตามพวกหมาป่าจอมเ้าเล่ห์ทันหรอก"
"หมาป่าที่ว่านี่หมายถึงพ่อหรือเปล่า" อาร์ถามคนเป็ลูกพร้อมกับกระตุกยิ้มเย็น
"ผมถึงบอกอยู่นี่ไงว่าอย่าไปยุ่งไปเข้าใกล้มัน..จะได้ไม่เป็หมาป่าเ้าเล่ห์ที่ผมหมายถึง แค่บรรดาแมลงวี่แมลงวันตัวอื่นผมก็ไล่ไม่หวาดไม่ไหวแล้ว ขอร้องเลย"
"หืมม เนื้อหอมขนาดนั้นเลย"
"มาก ความซื่อๆใสๆบวกกับใบหน้าหล่อหวานแบบมันเป็ตัวดูดชั้นดีเลยล่ะ.. คาสโนว่าแบบพ่อก็น่าจะรู้ดีนี่"
"หึ..น่าสนกว่าที่คิดอีกแฮะ" อาร์กระตุกยิ้มเย็นพลางรำพึงรำพันกับตัวเองเบาๆ
"พ่อพูดอะไรคนเดียว"
"เปล่านี่" อาร์ยักไหล่แบบไม่แยแสแล้วก้มหน้าลงไปสนใจแล็ปท็อปในมือแทน
"แน่ะ ไม่รับปากผมแถมยังมาเมินผมอีก เร็ว รับปากผมมาก่อนว่าพ่อจะไม่ไปยุ่งกับเพื่อนของผมเด็ดขาด"
"ห่วง หวง อะไรขนาดนั้น..เพื่อนจริง?" อาร์ถามพลางใช้ดวงตาสีเหล็กจ้องมองเพื่อจับพิรุธของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนิ่ง
"จริง!"
"แน่?"
"แน่!"
"ก็ดี" เมื่อได้รับคำยืนยันจากลูกชายอาร์ก็เม้มปากพลางยักไหล่ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วคว้าแล็ปท็อปบนโต๊ะเดินออกจากห้องไปท่ามกลางเสียงท้วงติงและทวงถามขอคำตอบจากคนเป็พ่อเสียงดังเจื้อยแจ้ว
"เอ้า! อะไรของเขาวะ หรือว่าเราจะคิดมากไปเองอย่างพ่อเนี่ยนะจะมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างไอ้โปรดมันถึงไอ้โปรดมันจะหล่อและสวยและยังเป็ที่หมายปองของทั้งผู้ชายและผู้หญิงในมหาลัยก็เถอะแต่ในสายตาเขาไอ้โปรดมันก็แค่เด็กกะโปโล ในเมื่อในสต๊อกของพ่อเขามีแต่แซ่บๆตัวพ่อตัวแม่ทั้งนั้น เฮ้อ!ไอ้อาร์มนะไอ้อาร์มหวงเพื่อนจนลืมความเป็จริงไปซะได้" เมื่อคิดได้ดังนั้นอาร์มก็ส่ายหัวให้กับความเพ้อเจ้อของตัวเองก่อนจะเดินผิวปากหมุนควงกุญแจรถในมือแล้วเดินไปยังรถคันโปรดอย่างสบายใจ แต่ถ้าอีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้นมองไปที่ระเบียงห้องของคนเป็พ่อสักนิดคงจะได้เห็นสายตาของหมาป่านักล่าจอมเ้าเล่ห์เข้าอย่างจัง
+++++
2K
