.jpg)
:pudding jelly
.
.
.
หลายสัปดาห์ผ่านไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เข้ามาดิ ประตูไม่ได้ล็อค" ยุนกิว่าโดยไม่ละสายตาไปจากจอคอม ยามที่ปลายนิ้วเรียวกำลังคลิ้กเม้าส์และจับจ้องไปยังผลงานของตัวเองอย่างไม่วางตา
ใครจะว่ายังไงก็ได้ แต่เขารักที่จะทำงานนี้ชะมัด
"กินไรยังอ่ะ ซื้อข้าวกล่องมาฝาก"
จีมินพูดบอกให้ยุนกิเลื่อนสายตาไปมองนาฬิกาดิจิตอลในคอม ก่อนจะตอบกลับ
"ยังเลยว่ะ ถ้ามึงไม่มา กว่าจะได้กินก็คงเย็นอ่ะ"
"บ้างานจังวะ" จีมินถอนหายใจออกมา ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวสีดำสนิทที่อยู่ในห้องทำงานของยุน มือหนาแหวกถุงพลาสติกออกก่อนจะเปิดกล่องข้าวขึ้น แล้วใช้ช้อนตักเข้าปาก
"ไหนว่าซื้อมาให้กูไง"
เสียงเคี้ยวที่ได้ยินทำให้ยุนกิเอี้ยวตัวหันกลับไปมองอย่างอดไม่ได้ ก่อนที่จีมินจะชูข้าวกล่องอีกถุงให้ดู
"ซื้อมาสองกล่อง ปกติกินร้านเดียวกันที่ไหน" คำพูดเรียบง่ายหากแต่เต็มไปด้วยความใส่ใจทำให้ยุนกิเผลออมยิ้มออกมานิด
จีมินเป็แบบนี้เสมอ น้องชายที่น่ารัก ที่มักจะเว้นระยะห่างและวางตัวไม่ให้ยุนรู้สึกอึดอัดกับสถานะและความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามากเกินไป
ถึงแม้ว่ายุนกิจะสนิทกับจีมินมากแค่ไหน แต่พัคจีมินก็ยังดูเหมือนจะไม่ค่อยกล้ารุกจีบหรือแตะเนื้อต้องตัวเขาสักเท่าไหร่ ราวกับให้เกียรติและเกรงใจกับคำว่ารุ่นพี่คนสนิทเป็อย่างมาก
เอ่อ... ยกเว้นคืนนั้นอ่ะนะ
"เออ ขอบใจ" ยุนกิพยักหน้ารับ ก่อนจะใช้ขาถีบโต๊ะส่งให้เก้าอี้มีล้อเลื่อนเข้าไปใกล้จีมิน แล้วเอื้อมมือไปหยิบถุงของตัวเองบ้าง
แต่ทว่ามือหนาที่รั้งถุงนั้นเอาไว้ก็ทำให้เขาได้แต่เงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง
"ไหนล่ะ รางวัลของผม"
โอเค...
ยุนจะขอถอนคำพูดที่บอกว่าจีมินเป็น้องชายที่น่ารักก็แล้วกัน
.
.
.
"อึก...อืมม" จีมินส่งเสียงคำรามต่ำๆในลำคอออกมาด้วยความพอใจ ยามที่ริมฝีปากอวบอิ่มที่แสนจะนุ่มนิ่มราวกับเยลลี่นั้นกำลังัักับริมฝีปากของเขา
จีมินยอมรับอย่างแมนๆเลยว่า เขาเสพติดจูบของยุนชะมัด ถึงแม้ว่าประสบการณ์ครั้งแรกของกัน มันจะไม่ค่อยน่าจดจำเลยก็เถอะ
เอาเป็ว่า...
อย่าไปนึกถึงให้เสียอารมณ์เลยดีกว่า
"อืมมม"
มือเรียวเอื้อมไปยึดเส้นผมของจีมินเอาไว้แน่น ยามที่ร่างหนากำลังอุ้มให้ยุนขยับเข้าไปนั่งตัก
ก่อนที่ทั้งคู่จะแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม
.
.
.
จุ๊บ...จ๊วบ...
สองริมฝีปากต่างกำลังบดเบียดเข้าหากันและกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยามที่รสจูบนั้นกำลังร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนอุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นเป็เท่าตัว
มือหนาเอื้อมไปบีบบั้นท้ายกลมกลึงของพี่ชายเอาไว้ด้วยแรงอารมณ์ ในขณะที่ยุนกิกำลังใช้สองมือประคองใบหน้าและสันกรามของจีมินเอาไว้ ยามกำลังป้อนจูบให้เด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักอิ่มลงไปซ้ำๆครั้งแล้วครั้งเล่า
"อื้มมมม"
"อ่าห์ พอได้แล้วน่า... กูหิวแล้ว" ยุนกิที่เป็ฝ่ายผละริมฝีปากออกไปก่อนพูดบอกออกมา ให้จีมินจ้องมองไปยังริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเริ่มบวมเจ่อขึ้นมาน้อยๆราวกับเชิญชวนให้เขาได้ลิ้มลองมันอีกครั้ง
"ไหนว่ากินเย็นเลยก็ได้ไง..." เด็กหนุ่มค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาพลางโอบรัดร่างเล็กเอาไว้แน่นจนแทบจมอก ั์ตาคู่คมที่แสนจะเข้าเล่ห์กำลังสอดประสานไปกับั์ตาเรียวรีที่ไม่ได้ฉายแววหงุดหงิดแต่อย่างใด
ตรงกันข้าม...
ยุนกิเองก็ติดจูบของจีมินเหมือนกัน
"อืม..."
"อืมมมม"
.
.
.
เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายนาที
หากแต่จีมินก็ยังคงดูดดุนเยลลี่หวานๆนั่นอย่างเอาแต่ใจไม่หยุด
อารมณ์ร้อนๆที่เริ่มปะทุขึ้นมาในอกทำให้พัคจีมินแทบอยากจะกระชากกางเกงของยุนออกแล้วแทงพรวดเดียวเข้าไปในตัวของอีกฝ่าย กดเน้นย้ำลึกๆก่อนจะควานตัวตนของเขาไปมา
ในแบบที่มันจะทำให้ยุนกิส่งเสียงครวญครางแหบพร่าที่โครตไพเราะในสายตาของจีมินออกมา จนดังกึกก้องไปทั่วสตูดิโอ
แต่ในเมื่อมันทำแบบนั้นไม่ได้ จีมินจึงได้แต่ผละริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งด้วยความนึกเสียดาย
อ่า เขาอยากมีเวลาเล่นให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย
"จ้องขนาดนั้นไม่แดกกูเข้าไปเลยล่ะ"
ยุนกิแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่เต็มไปด้วยรสจูบของจีมินอีกครั้ง ก่อนจะจงใจกดสะโพกหนักๆลงบนกลางกายของเด็กหนุ่มผ่านกางกางยีนส์รัดรูปให้จีมินถึงกับขบกรามแน่น
"อ่าห์... อย่าอ่อยดิวะ" ถ้าเขาเกิดสติขาดผึงแล้วเผลอทำอะไรออกไป อย่าหาว่าไม่เตือนนะเว้ย!
"แล้วไม่ชอบหรอ..."
ยุนกิลากปลายนิ้วลงบนลำคอแกร่งไปมาราวกับออดอ้อน
ก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะเลื่อนไปลูบท้ายทอยของพัคจีมินเบาๆอย่างจงใจที่จะปลุกกระตุ้นและขยี้อารมณ์นั้นของจีมินให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก
ยามสบตากับคนตัวโตกว่าที่กำลังจ้องมองมายังเขาราวกับกำลังใกล้ที่จะหมดความอดทนเต็มที
พรึ่บ
"อืมมมม"
"อืมม..."
ทำไมยุนกิจะไม่รู้ว่าจีมินทนมันมานานมากแค่ไหน...
ก่อนหน้าที่พวกเขาจะมีความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเซ็กส์ด้วยกันคราวนั้น
ความเป็สุภาพบุรุษของพัคจีมินที่ควรจะทำให้ยุนกิรู้สึกประทับใจ ตรงกันข้ามมันกลับกำลังทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด
มันเหมือนจะดีนะ แต่ด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆและระแวดระวังเกรงว่าเขาจะอึดอัดหรือมองไม่ดีแทบจะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน
มันทำให้ยุนกิรู้สึกว่า...
หากจีมินมีความกล้ามากกว่านี้อีกเพียงนิด
บางที... พวกเขาอาจจะได้กันไปตั้งนานแล้ว
ในขณะที่มินยุนกิก็ยังคงเป็ตัวของตัวเอง ไม่ได้มีกำแพงมากางกั้นระหว่างโลกส่วนตัวของเขากับเหล่าเมมเบอร์
แต่จีมินกลับเลือกที่จะขีดเส้นๆหนึ่งขึ้นมาแบ่งกลางระหว่างพวกเขา แล้วพยายามทำทุกอย่างเพื่อห้ามไม่ให้ตัวเองเดินข้ามเส้นนั้นไป
ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกำลังยืนเหยียบอยู่บนเส้นที่ตัวเองสร้างขึ้น จีมินก็มักจะเป็ฝ่ายก้าวถอยหลังกลับไปหยุดยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมอีกครั้ง
ทำเอาคนใจร้อนแต่หน้าโครตนิ่งอย่างยุนได้แต่มองการกระทำของรุ่นน้องอย่างนึกเซ็ง
ถ้าให้นับกันจริงๆแล้ว ในบรรดาพวกมักเน่ไลน์ในสายตาของยุนกิ จีมินนี่แหละที่อดทนเก่งที่สุด ใจเย็นที่สุด แม้ว่าจะเป็แค่การแสดงออกเพียงภายนอกก็ตามที
ต่างจากวี และจองกุกที่มักจะชอบสกินชิพกับเขาแทบทุกครั้งที่มีโอกาส
แม้ว่าในตอนแรกจองกุกจะไม่ได้คิดกับเขาในแง่นั้น แต่ตอนนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว...
ขณะที่ในปัจจุบัน
ชีวิตอันแสนเรียบง่ายของมินยุนกิกำลังเริ่มที่จะแปรเปลี่ยนไป กิจวัตรประจำวันที่เคยทำซ้ำๆถูกแทนที่ด้วยเื่ราวอันน่าตื่นเต้นจนชายหนุ่มแทบไม่มีเวลาได้หยุดพัก
เมื่อเมมเบอร์ทั้งหกคนต่างพากันรุมจีบเขาอยู่
อืม... มันจะเรียกว่าจีบได้มั้ยนะ?
3K
