บทที่ 15 งานเลี้ยงวันเกิดที่ถูกดูถูก
เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวหนิงซีและจ้าวหนิงเยว่ต่างก็สวมชุดทางการเป็เรียบร้อยแล้ว
เื่ของบริษัทมีหลี่จงคอยจัดการ พวกเธอจึงไม่ต้องกังวลใจ
"พี่เขย นายบ่นเสร็จหรือยังน่ะ?"
จ้าวหนิงเยว่ย่นจมูกไม่พอใจ วันนี้เป็วันเกิดของลุงเธอแท้ ๆ แต่เ้าพี่เขยนี่กลับแต่งตัวช้าซะได้! น่าตีจริงเชียว!
หลินชี่หยางเพิ่งจะใส่สูทเสร็จไม่นาน เขากำลังจัดดูเนคไทให้เรียบร้อยและพอได้ยินเสียงเรียกของจ้าวหนิงเยว่ ก็รู้สึกอ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง
ก่อนหน้านี้ทั้งเธอและเขาเคยเถียงกันจนลิ้นแทบจะหลุดออกมาแล้ว
ครั้งนั้นจบลงที่หลินชี่หยางขยี้จมูกแล้วเดินออกมาจากห้อง
แต่ไหนแต่ไรหลินชี่หยางก็ไม่เคยใส่สูทเหมือนกับชาวบ้านอยู่แล้ว และถึงแม้จะใส่สูท ด้วยบุคลิกอันอ่อนแอของเขาก็ไม่เหมาะกับมันอยู่ดี
ทว่ายามนี้เขาใส่สูทสีน้ำเงินเข้มพอดีตัว จ้าวหนิงเยว่ที่ได้เห็นคนแรกกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่
หล่อ! หล่อมาก! หล่อสุด ๆ !
ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของน้องสาว จ้าวหนิงซีรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย เธอจ้องมองไปยังหลินชี่หยางอย่างดุดัน "ยังยืนงงอยู่ทำไม? ขึ้นรถมาสิ"
เอ่อ...
ข้ายังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแท้ ๆ ...อันจิตใจสตรีนี้ช่างคดเคี้ยวยิ่งกว่าเถาวัลย์ในป่าไพรนัก!
หลินชี่หยางส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วตามเธอเข้าไปในรถ
หลังจากขึ้นรถแล้วจ้าวหนิงซีก็เอ่ยถามขึ้นมา "นายเตรียมของขวัญอะไรไปให้คุณลุงเหรอ?"
"ถึงแล้วเธอก็รู้เองแหละ ขับรถไปเถอะ!"
ในฐานะตระกูลนักธุรกิจของเมืองไห่เฉิง แม้ตระกูลจ้าวทางฝั่งจ้าวหนิงซีจะตกต่ำลงไปมาก แต่ธุรกิจของจ้าวเทียน กลับเติบใหญ่สวนทางกับตระกูลทั้งหมดเลย
ผู้ที่มาร่วมงานฉลองวันเกิดเขาล้วนแล้วแต่เป็เศรษฐีของเมืองไห่เฉิงทั้งสิ้น
จ้าวเหลียวรออยู่ที่หน้าประตูอย่างเงียบ ๆ มานานแล้ว เขาชำเลืองมองรถที่ผ่านไปมาก่อนจะโบกมือเรียกเหล่าคนรับใช้ให้เข้ามารวมตัวกัน "เข้ามานี่ เดี๋ยวถ้าเห็นบ้านทางฝั่งจ้าวหนิงเซียมา รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?"
"รับทราบครับ!"
"ไปได้"
จ้าวเหลียวโบกมือไล่ให้คนรับใช้แยกย้ายกันไป จากนั้นเขาก็ยิ้มต้อนรับแขกที่มาถึง
ตอนนี้เป็เพียงแค่่เช้า แต่คนที่มาร่วมงานฉลองวันเกิดก็มีจำนวนมากจนทำให้ในลานจอดรถของโรงแรม มีรถหรูนับไม่ถ้วน
รถที่จ้าวหนิงซีขับมานั้นถือว่าเป็รถที่ดูธรรมดาที่สุด ฮอนด้าราคาประมาณสองสามแสนหยวน
พอรถจอดหนังตาของจ้าวหนิงซีก็กระตุกรุนแรง เธอหายใจเข้าลึก ๆ หัวใจเต้นแรงตามไปด้วย
ทันใดนั้น!
ในตอนนี้ ยามที่มือใหญ่คู่หนึ่งเอื้อมมาจับมือเรียวสวยของเธอไว้แน่น ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ
"บอกแล้วไงว่ามีฉันอยู่ด้วย เธอไม่ต้องกังวลหรอก"
"อืม…"
"ช่วยให้สัญญาณก่อนจะหวานกันได้มะ? ไม่ได้อยากเป็ก้างขวางคอหรอกนะ" จ้าวหนิงเยว่บ่นอุบอิบ
พอลงจากรถพวกเขาก็เดินไปข้างหน้า
จ้าวเหลียวมองเห็นพวกเขาทั้งสองคนั้แ่ไกล เขาหรี่ตาและยิ้มจนถึงขั้นผิดปกติ
เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้จ้าวเหลียวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและมองจ้าวหนิงซีั้แ่หัวจรดเท้า "โอ๊ะ นั่นลูกพี่ลูกน้องคนสวยของฉันนี่? มายังไงกันล่ะ?"
"พี่ชาย วันนี้เป็วันเกิดของลุงใหญ่ พวกเราต้องมาอวยพรวันเกิดอยู่แล้ว"
จ้าวหนิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้าวเหลียวผู้นี้ดูท่าจะมาหาเื่เธอแน่
เ้าของกิจการหลายคนต่างพากันหันมามองเธอและกระซิบกระซาบ
"นี่จ้าวหนิงซีไม่ใช่เหรอ? เธอดูสวยมากเลยนะ"
"แหม ถ้าได้อยู่กับฉันสักคืน... น่าเสียดายจริง ๆ ที่เธอ 'แต่งงาน' กับไอ้ขยะนั่น ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้ขยะนั่นมีดีตรงไหน"
แม้เสียงของพวกเขาจะไม่ได้ดังมาก แต่ก็สามารถได้ยินชัดเจน
ใบหน้าของจ้าวหนิงซีแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย แต่วันนี้เป็วันเกิดของจ้าวเทียน เธอจึงกัดฟันและเตรียมตัวเข้าไปด้านใน
ฝุ่บ!
จ้าวเหลียวยกมือขึ้นกั้นพวกเขาไว้อย่างกะทันหัน "วันนี้ทุกคนที่มาอวยพรต่างนำของขวัญมาด้วย สาวน้อย ไม่ทราบว่าครอบครัวของเธอเตรียมของขวัญอะไรมาบ้าง? ขอดูหน่อยได้ไหม?"
นี่มัน...
จ้าวหนิงซีหันไปมองหลินชี่หยาง เมื่อคืนหลินชี่หยางบอกว่าเขาเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้แล้ว แต่ตอนมากลับไม่เห็นเขาหยิบติดมือมาด้วย
หลินชี่หยางยืนอยู่ด้านหลังจ้าวหนิงซี หาวและดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรนัก
เมื่อเห็นเธอมองหลินชี่หยาง จ้าวเหลียวก็เข้าใจทันที เขาหัวเราะเยาะในใจ แต่ใบหน้ากลับมืดครึ้มเหมือนวันฝนตก "พวกเธอคงไม่ได้คิดจะมาตัวเปล่า แล้วมาขอกินฟรีหรอกนะ?"
ที่นี่คือโรงแรมระดับนานาชาติประจำเมืองไห่เฉิง มีชื่อเสียงในเื่งานเลี้ยงฉลองวันเกิดว่ามีมูลค่าการจัดครั้งหนึ่งไม่ต่ำกว่า 1-2 ล้าน นับเป็ตัวเลขที่สูงมากเลยทีเดียว
ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดเพื่อรวบรวมเงินทอง
บริษัทเล็ก ๆ จำนวนมากต้องยอมกันฟันสู้เพื่อเอาใจพวกเขา ของขวัญชิ้นหนึ่งอย่างน้อย ๆ ก็ต้องมีมูลค่าหลักแสน
กินฟรี?
หลินชี่หยางหรี่ตาเล็กน้อย ความทรงจำของเขาไม่ได้โกหก จ้าวเหลียวไม่เคยปฏิบัติดีกับพวกเขาไม่ว่าจะเป็เมื่อไหร่
"หลินชี่หยาง!"
ทันใดนั้นจ้าวเหลียวหันไปมองที่หลินชี่หยาง "ไอ้ขี้ขลาด งานฉลองวันเกิดของพ่อฉัน พวกแกกล้าดียังไงถึงไม่เอาของขวัญมา?"
ได้ยินเช่นนั้นเขาก็หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจดังเดิม "ไม่ได้พูดสักคำว่าไม่ได้เอาอะไรมา! เมื่อวานฉันให้คนเอาไปฝากไว้กับหวางหลง เ้าของโรงแรมตี้ห่าวแล้ว เดี๋ยวงานเลี้ยงเริ่มเขาก็เอามาให้เองแหละ"
พรู่ด!
คนข้าง ๆ สองสามคนที่กำลังจิบแชมเปญ พอได้ยินคำพูดของหลินชี่หยาง ก็เกือบจะสำลักจนเอาชีวิตไม่รอด
หวางหลงเ้าของโรงแรมตี้ห่าว?
ไอ้หนุ่มนี่โม้โดยไม่กลัวว่าจะฟ้องจนล้มละลายเลยหรือไง?
ใครบ้างที่ไม่รู้จักหวางหลง? ใครไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขาบ้าง? เ้าของชื่อนี้คือตัวตนระดับสูงสุดที่มีชื่อเสียงโด่งดังมานานของเมืองไห่เฉิง อำนาจของตระกูลจ้าว ในตอนนี้ อย่าว่าแต่ไอ้ขี้ขลาดอย่างเขา แม้แต่จ้าวเทียนเจอหน้าหวางหลงยังต้องให้เกียรติหลบทางให้ก่อนเลย
ไอ้ขี้ขลาดนี่กล้าดียังไงยกชื่อของหวางหลงมาพูด? ตลกชะมัด!
จ้าวหนิงซีหางตากระตุกรุนแรง นี่หมายความว่าเขาไม่ได้เตรียมของขวัญไว้จริง ๆ เหรอ?
หากเป็เช่นนั้นจริง ๆ วันนี้ผ่านไป ชื่อเสียงของครอบครัวพวกนางคงจะเสียหายหนักไปกว่าเดิมแน่ ๆ ทั้งหมดเป็เพราะเธอเชื่อในหลินชี่หยาง
"หลินชี่หยาง นาย..."
จ้าวหนิงซีกัดริมฝีปากแดงของเธอ มือทั้งสองข้างสั่นเทา
จ้าวหนิงเยว่เองก็มองหลินชี่หยางด้วยสายตาขาวโพลน พี่เขยของเธอโม้ไปเรื่อยเลยหรือ?
"ฮ่าฮ่า! นายพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า? นายคิดว่าคนอย่างหวางหลงจะเสียเวลามาฟังนายเหรอ?? ฮ่าฮ่า หลินชี่หยาง นายฝันกลางวันอยู่หรือไง? ให้ฉันช่วยทำให้ตื่นไหม?"
จ้าวเหลียวหัวเราะเสียงดังโดยไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย
ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
"เอาเถอะ ๆ เลิกอ้อมค้อมกันดีกว่า! หลินชี่หยางนายแค่อยากกินฟรีใช่ไหม? ไม่เป็ไร ลองนั่งยอง ๆ บนพื้นแล้วเห่าเหมือนหมาซักทีสิ แล้วเดี๋ยวฉันจะยอมใจอ่อนให้นายเข้าไป"
หือ?
ในดวงตาของหลินชี่หยาง จิตสังหารปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่มุมปากกลับโค้งเป็รอยยิ้ม
กล้าดูถูกข้า, หลินชี่หยางผู้นี้ จ้าวเหลียว เ้ายังอยากมีหัวอยู่อีกหรือเปล่า?
"จ้าวเหลียว จะมากเกินไปแล้วนะ!"
ตอนนี้สีหน้าของจ้าวหนิงซีก็มืดหม่นลงไปแบบสุด ๆ เธอขมวดคิ้วแล้วเอ็ดปรามขึ้นมา
"เกินไปงั้นเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า! ทุกคนได้ยินไหม? เธอบอกว่าฉันทำมากเกินไปว่ะ!"
ไม่ใช่ว่าก็ไอ้หลินชี่หยางขี้แพ้นี่เหรอ ที่ถูกคนอื่นสั่งให้ทำอะไรก็ทำ? เป็แค่ขี้แพ้จะมาขอสิทธิ์อะไร! ทั้ง ๆ ที่ปกติก็คุกเข่าบ่อย ๆ อยู่แล้วนี่? เห่าเหมือนหมาสักหน่อยจะเป็อะไรไป? นี่ไม่เกินไปหรอก!
ในสายตาของเ้าของร้านเ่าั้ก็มีแววโเี้วูบผ่าน ผู้หญิงคนนี้กล้าพูดแทนไอ้ขี้แพ้นี่!
"ฉันจะแนะนำอะไรให้ในฐานะที่เราเป็ลูกพี่ลูกน้องกันนะ คนสวย เธอเลิกพูดแทนไอ้ขี้แพ้นี่จะดีกว่า มันไม่คู่ควร! ให้มันคุกเข่าลงไปนั่นแหละดีแล้ว!"
เขาผลักจ้าวหนิงซีออกไปทางหนึ่ง จ้าวเหลียวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จมูกแทบจะชนกับจมูกของหลินชี่หยาง เขาโยกเท้าไปมา ทำหน้าทะเล้น เหลือบมองหลินชี่หยาง
ท่าทางประหลาดแปลกของเขาเห็นได้ชัดว่ากำลังยั่วยุหลินชี่หยาง แต่ตอนนี้หลินชี่หยางกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย สีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด
พวกเ้าของร้านคิดว่าเขาถูกทำให้ใจนงงไปแล้ว ต่างพากันกระซิบนินทา
แม้แต่จ้าวหนิงเยว่ก็ยังโมโหจนขบเขี้ยวกรอด ๆ เมื่อวานนี้ยังดูเท่ห์อยู่เลย วันนี้ทำไมถึงได้อ่อนแอแบบนี้?
"ฉันให้เวลานายสิบวินาที ขอโทษฉันซะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะเด็ดหัวของนายออกมาเป็ของขวัญให้พ่อของนายแทน!"
2K
