เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ (สนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์)

ตอนที่31

        คุณอารยานั่งหน้าเครียดเมื่อบังเอิญได้ยินเรื่องราวของลูกชายและลูกสะใภ้จากแม่บ้านดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นอย่างที่คิดไว้แต่แรกและต้องหาทางแก้ไขอย่างเร่งด่วนแล้ว อเล็กซิสแปลกใจกับท่าทีของภรรยาและคิดว่าคงมีปัญหาอะไรแน่

        “เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าตาดูไม่ดีเลย ผมไม่อยากเห็นคุณเครียดนะ”อเล็กซิสพูดด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใยและกังวล

        “ฉันได้ยินเรื่องที่น่าเป็นห่วงมาน่ะสิคะ”อารยาถอนหายใจดังๆ

        “เรื่องอะไรบอกผมได้ไหม ที่รัก” คนเป็นสามีถามอย่างสนใจ

        “เรื่องของนิคกับหนูพุดแก้ว” 

        “สองคนนั้นทำไม” 

        “ฉันได้ยินนาเดียคุยกับแม่บ้านสองคนนั้นพูดเหมือนนิคกับหนูพุดแก้วไม่มีความสัมพันธ์แบบสามีภรรยา” 

        “มันเป็นอย่างไรคุณอธิบายชัดๆ สิที่รัก” 

        “ก็สองคนนั้นยังไม่มีอะไรกันไงคะ”อารยากระซิบเบาๆ

        “แล้วคุณกังวลเรื่องอะไร”อเล็กซิสพอจะมองออกว่าการใช้ชีวิตของลูกชายกับพุดแก้วเป็นอย่างไรตามประสาคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน

        “ถึงสองคนนั้นจะจดทะเบียนสมรสกันก็จริงแต่เราก็รู้ความจริงกันอยู่ว่าหนูพุดแก้วทำไปเพื่ออะไรถ้าสองคนนั้นไม่ได้ลงเอยกันจริงๆ แล้วอีวานต้องกลับไปเมืองไทย ฉันคงตรอมใจแน่ๆ ค่ะฉันพูดตามตรงนะคะ ฉันชอบหนูพุดแก้วและก็อยากได้มาเป็นสะใภ้จริงๆ”ปลายเสียงอารยาเครือเล็กน้อย

        “คุณไม่อยากเสียหลานและอยากได้สะใภ้ถูกใจใช่ไหม”สามีสรุป

        “ค่ะ”หญิงวัยกลางคนพยักหน้ารับ

        “แล้วคุณไม่โกรธสิ่งที่หนูพุดแก้วทำกับลูกชายเราเหรอ”

        “ฉันเข้าใจค่ะถึงแม้จะไม่เห็นด้วยแต่ฉันก็เข้าใจหนูพุดแก้วดี ลูกชายเราก็ใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่ถ้าเป็นฉันอาจทำมากกว่านี้ก็ได้”

        “ถ้างั้นเราก็ต้องหาทางให้สองคนนั้นรักและผูกพันกันมากขึ้นโดยเร็วที่สุด”ชายวัยกลางคนเผยทางออก

        “ฉันอยากให้คุณช่วยหาทางนะคะ”อารยาส่งยิ้มให้สามี

        “ผมคิดว่าลูกเรามีใจให้หนูพุดแก้วเกินครึ่งแล้วนะ”

        “แต่นั่นมันก็ยังไม่ถือว่าดีค่ะฉันคิดว่าถ้าสองคนลงเอยกันอย่างสามีภรรยาจริงๆ ทุกอย่างน่าจะลงตัว”

        “นี่ใจคอคุณจะให้เจ้านิคปล้ำหนูพุดแก้วหรือไง”อเล็กซิสหัวเราะ

        “ไม่ใช่เสียหน่อยฉันไม่ยอมให้นิคทำแบบนั้นแน่ค่ะ แต่มันจะมีวิธีไหนที่ทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้นด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่ายล่ะคะ”คนเป็นแม่ถอนหายใจดังๆ ด้วยความกลัดกลุ้ม 

        “เราน่าจะช่วยสร้างบรรยากาศให้สองคนนั้นดีไหมคะกินข้าว ฟังเพลง เต้นรำ” อารยาพยายามหาทางอย่างเต็มที่

        “ยากไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลย คุณก็รู้ดีว่าลูกชายเราเป็นอย่างไรขนาดจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงสักคน มันต้องตรวจแล้วตรวจอีกว่าผู้หญิงคนนั้นมีคุณสมบัติอย่างไรต้องขอผลตรวจเลือดว่าไม่มีโรคอีก แล้วที่สำคัญนะเราไม่รู้ว่าหนูพุดแก้วชอบฟังเพลงหรือเต้นรำเป็นไหมถ้าสร้างสถานการณ์แบบนี้อาจจะแย่กว่าเดิมอีก” อเล็กซิสเอ่ย

        “แล้วเราจะทำอย่างไรคะ” 

        “ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้คือทำให้สองคนใกล้ชิดกันมากขึ้นจะดีที่สุด หาทางให้เขาอยู่ด้วยกันมากๆ”

        “จะเอาอย่างนั้นเหรอคะ” 

        “ถ้ายังไม่ได้ดังใจผมว่าเราต้องใช้แผนที่จะแรงมากขึ้น” อเล็กซิสหันไปกระซิบบางอย่างให้ภรรยาฟัง อารยาเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าคือวิธีไหน

        “ทำไมเราไม่ทำอย่างที่คุณคิดไว้แล้วเลย” 

        “เราต้องดูทีท่าของพวกเขาก่อนสิที่รัก ขืนทำเลยมันจะดูเป็นการเร่งรัดเกินไป” 

        พุดแก้ววิ่งเข้ามาในห้องน้ำด้วยท่าทางตกใจเธอได้ยินเสียงร้องของนิโคลัสดังออกมา 

        “คุณเป็นอะไร” 

        “อะไรไม่รู้กระเด็นเข้าตา”นิโคลัสหลับตาควานหาบางอย่างไปทั่ว พุดแก้วพยายามจับมือเขาให้อยู่นิ่งๆแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลและเมื่อนิโคลัสรู้สึกว่าจับผ้าได้ก็รีบดึงขึ้นมาเช็ดตาทันที 

        “อย่านะ”พุดแก้วร้องเสียงดังเพราะนิโคลัสดึงเสื้อของเธอขึ้นมาเช็ดหน้า เขาเลิกเสื้อขึ้นมาเกือบจะถึงหน้าอกของเธอแต่ชายหนุ่มไม่ฟังอะไรออกแรงดึงจนเสื้อขาด 

        พุดแก้วผลักนิโคลัสออกห่างแต่เขาล้มลงและดึงเธอลงไปนอนทับตาม เนื้อตัวทั้งคู่เบียดชิดกันชนิดที่ว่าเนื้อแนบเนื้อเนื่องจากตอนนี้ชายหนุ่มเปลือยช่วงบนอยู่ ส่วนพุดแก้วเสื้อขาด

        ทั้งสองสบตากันนิ่งไม่พูดอะไรกันมีเพียงสายตาเท่านั้นที่บอกความรู้สึก มือหนาของนิโคลัสที่โอบกอดพุดแก้วค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาช้าๆก่อนที่จะโน้มศีรษะของเธอเข้ามาใกล้ใบหน้าริมฝีปากได้รูปจุมพิตที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ 

        “ปล่อยนะ”พุดแก้วพูดเบาๆ เมื่อได้สติ ก่อนที่จะค่อยๆ ดันตัวเองออกมาจากเขาทันทีพร้อมทั้งใช้มือรวบเสื้อตรงรอยขาดมากำไว้ตรงลำคอ ในขณะเดียวกันนิโคลัสก็ลุกขึ้นมานั่งช้าๆมองหน้าหญิงสาวที่เพิ่งจูบไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาแฝงอยู่เต็มเปี่ยม 

        “ทำไมเสื้อขาดล่ะ”นิโคลัสถามแก้เก้อ

        “ถามมาได้คุณเล่นดึงไปเช็ดหน้าแบบนั้นมันก็ต้องขาดสิ” 

        “ก็มันแสบตานี่นาคว้าอะไรได้ก็คว้าไว้ก่อน” 

        “นั่นไม่เรียกคว้าแต่เรียกว่ากระชาก” 

        “ก็มันมองไม่เห็นนี่นา” 

        “แล้วตอนนี้หายแสบตาหรือยังแล้วอะไรเข้าตา” พุดแก้วถาม

        “สงสัยจะเป็นละอองฟองสบู่น่ะ” 

        “คุณเจ็บตรงไหนไหมขอโทษนะที่ดึงคุณให้ล้มลงมาด้วย” นิโคลัสสำรวจความปลอดภัยของเธอบ้าง

        “ไม่เป็นไร”พุดแก้วลุกขึ้นมายืนช้าๆ แต่ลื่นพื้นกระเบื้องทำให้เสียหลักโชคดีที่นิโคลัสจับไว้ได้ทันคว้าเธอเข้ามาแนบอก 

        “เป็นอะไรหรือเปล่า” 

        “ไม่ปล่อยได้แล้ว” พุดแก้วพูดพร้อมทั้งดันตัวออกมาจากอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นนั้นด้วยความเขินอาย

        “ตัวคุณนุ่มดีนะพุดแก้ว” 

        “ไอ้คนฉวยโอกาสปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ” คำพูดของเขาทำให้ความอายเมื่อสักครู่หายไปแทบจะทันที

        “ผมช่วยคุณนะไม่ได้ฉวยโอกาสเลย” เขาเถียงยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด

        “แบบนี้แหละที่เรียกว่าฉวยโอกาสให้ตายสิ คุณนี่มันดีได้ไม่ถึงสามนาทีจริงๆ ปล่อย” 

        “นานๆจะได้กอดคุณเสียที จะปล่อยง่ายๆ มันก็น่าเสียดายนะ” พุดแก้วกระแทกส้นเท้าลงบนหลังเท้าของเขาแรงๆ

        “โอ๊ย!” นิโคลัสคลายอ้อมกอดทันทีเมื่อถูกทำร้ายร่างกาย

        “สมน้ำหน้าอยากฉวยโอกาสมันก็สมควรโดนแบบนี้แหละ คุณนี่มันไว้ใจไม่ได้เลยให้ตายสิ”พุดแก้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีนิโคลัสมองตามคนที่เพิ่งออกไปด้วยสายตาที่มีความสุข

        “เวลาคุณเขินนี่น่ารักน่าจูบเป็นบ้า” ชายหนุ่มตะโกนออกไปหวังว่าเธอจะได้ยิน พุดแก้วได้ยินเสียงของเขาริมฝีปากบางจึงมีรอยยิ้มเกิดขึ้นเช่นกัน

        นิโคลัสนั่งหน้าบึ้งมองพุดแก้วที่กำลังคุยกับผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมเข้มซึ่งเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อด้วยความไม่พอใจยิ่งเห็นท่าทางและรอยยิ้มที่ทั้งสองคนมีให้กันยิ่งหงุดหงิด

        “เมื่อไหร่ไอ้หมอนี่จะกลับนาเดีย” 

        “คงอีกสักพักคงต้องรอคุณลุงอาฟอนโซกับคุณป้าจูลี่คุยกับพ่อแม่เรียบร้อยก่อน” 

        “พี่คงต้องบอกคุณลุงกับคุณป้าว่าถ้าจะมาบ้านไม่ต้องพาลูกชายมาด้วย” 

        “ทำไมพูดแบบนี้ไม่น่ารักเลย” กังสดาลดุพี่ชาย แต่เมื่อมองไปเห็นภาพการพูดคุยของพุดแก้วและอัลวาเรซแล้วก็พอที่จะเข้าใจอะไรบางอย่าง

        “พี่ไม่ชอบเขา”นาเดียดักคอ 

        “ไม่ชอบเพราะหึงใช่ไหม” 

        “ไม่ชอบไม่ได้หึง” ชายหนุ่มแก้ตัวทันทีเมื่อถูกจับได้

        “แล้วทำไมต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวดว่าแต่จะว่าไป ท่าทางคุณพุดแก้วจะชอบเขานะ ดูสิ ท่าทางจะถูกคอกัน”  คำพูดของน้องสาวทำให้นิโคลัสไม่พอใจมากขึ้น สะบัดหน้าเดินหนีเข้าไปด้านในทันทีกังสดาลมองตามเงียบๆ พอใจในสิ่งที่เห็น