ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

    อี้เฉินที่เดินฝ่าเข้าไปด้านในนครหินผา เขาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองทุกๆ อย่าง ที่ผ่านรูม่านตาของเขา มันช่างแปลกตาสำหรับตัวเขาไปหมด อดไม่ได้ที่จะเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศตามข้างทาง แต่ครั้นนึกถึงเรื่องเงินตราขึ้นมาได้ เขาถึงกับมีใบหน้าที่มืดทะมึน เมื่อคิดอยากจะได้แผนที่สักแผ่น
 

  จู่ๆ ชายวัยกลางคน คนหนึ่ง ที่เห็นเนื้อตัวอี้เฉินมีแต่บาดแผล ใบหน้าอมทุกข์ อยู่ไม่น้อย เขาเข้ามาตีสนิท เอ่ยชวนชายหนุ่มในทันที "น้องชาย เจ้าสนใจมาเล่น พนัน คลายเครียดหน่อยไหม หากไม่มีหินเซียน ก็สามารถใช้ของล้ำค่าอย่างอื่นแลกเปลี่ยนได้ แม้แต่ใช้แรงงานก็สามารถแลกได้เช่นกัน เจ้าสนใจไหม"

อี้เฉินเดิมที เขาไม่คิดจะสนใจ ครั้นเห็นว่าสามารถ แลกของล้ำค่าเป็นเงินตราได้ เขาอดไม่ได้ที่จะตามเข้าไปดู ภายในศาลาประมูลแร่หิน อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะสามารถทำกำไลอะไรให้เขาได้หรือไม่

  ศาลาหลังนี้ดูเรียบง่ายเป็นอย่างมาก เต็มไปด้วยสถานที่เปิดกว้าง ดูแล้วสบายตา โกดังด้านล่างเต็มไปด้วยแร่หินที่รอประมูล ส่วนชั้นที่สองเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าลายตา หินน้อยใหญ่เองก็ถูกตั้งเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ยาวหลายสิบแถว รวมๆ น่าจะหลายพันก้อน ให้เลือกคัดสรรเขียน ราคาลงไป

กลุ่มคนตัดแร่หินพนัน ก็มีอยู่ด้วยกันไม่น้อย ครั้นอี้เฉินที่เห็นของภายในแร่หิน เขาก็ อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง "นั้นมัน หินผลึกเวทย์เพลิงไม่ใช่หรือ หากจอมยุทธผู้ฝึกฝนเพลิงวิเศษ ได้ไปคงจะช่วยอะไรพวกเขาได้บ้าง"

  ชายวัยกลางคนที่พาอี้เฉินมา ครั้นเห็นคำพูดของชายหนุ่มอัปลักษณ์ อดที่จะยกยิ้มไม่ได้ "ใช่แล้วน้องชายท่านนี้ ภายในหินแร่ที่ขุดมาจากเหมืองพวกนี้ อาจมีของดี ที่ถูกซ่อนอยู่ก็เป็นได้ เรามีบริการหลายรูปแบบเจ้าสนใจแบบไหน เลือกได้ตามสะดวก หากไม่มีเงินก็สามารถเสี่ยงดวงได้ มีทั้งคนประเมิน ที่ไม่ต้องเสี่ยงมากแต่ต้องหา นายทุน
หรือพนันเสี่ยงทาย ก็ไม่เลวเหมือนกันพ่อหนุ่มว่าไหม หรือจะซื้อแร่หินพวกนี้ไปผ่าเองเราก็ไม่คิดถือสา"

  ก่อนชายวัยกลางคนจะยื่นสัญญาฉบับหนึ่งให้อี้เฉินอ่าน ครั้นเมื่อเห็นอี้เฉินไม่มีหินเซียน ตัวอี้เฉินที่อ่านดู เขาถึงกับมีใบหน้าบึ้งตึง ขายอาวุธ ระดับศักดิ์สิทธิ์ได้เพียง 1000หินเซียน แต่ราคาแร่หินที่ขาย ก้อนเดียวปาเข้าไปจะ1000แล้ว ความคุ้มค่าแทบไม่มี ส่วนกระถางทองแดงที่อยู่ระดับเทพของเขา มีราคาเพียง 5000หินเซียน ซึ่งอี้เฉินมองว่า มันไม่คุ้มค่า 'หรือว่าไอ้หมาแก่นี่ มันคิดจะหลอกพวกไม่รู้เรื่องให้ทำสัญญา เป็นทาส ขุดเหมืองไปจนวันตายเป็นแน่'

ชายวัยกลางคนยิ้มเจื่อนๆ ในทันที ครั้นเห็นเด็กหนุ่มอัปลักษณ์ไม่ได้ ไร้เดียงสาอย่างที่เขาคิด "น้องชายเจ้าเลือกได้หรือยัง" เขากล่าวด้วยท่าทีเรียบนิ่ง ไม่คิดหลอกล่อชายหนุ่มอีกต่อไป

"งั้นข้าขอเป็นคนประเมินดีกว่า"อี้เฉินกล่าวออกมา ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ชายวัยกลางคนถึงกับถอนหายใจส่ายหัว ไม่คิดเหยื่อของเขาจะฉลาดเป็นกรด คิดจะจับเสือมือเปล่าเช่นนี้ "งั้นเจ้าเชิญตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปนั่งโต๊ะ รับประเมินหินแร่" ก่อนเขาจะยกยิ้มน้อยๆ ครุ่นคิดในใจอย่างอดขำไม่ได้ 'แล้วใครจะเลือกเจ้าประเมินเล่า ไม่ดูสารรูปตนเองเอาเสียเลย'

ครั้นเหล่าปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หิน เห็นชายหนุ่มผมขาว อัปลักษณ์ มานั่งรวมอยู่กับพวกเขา หลายสิบคน ก็ต่างอดขำไม่ได้

"แล้วใครจะเลือกเจ้า   พ่อหนุ่มน้อย ข้าว่าเจ้าไปเสี่ยงโชคดูจะไม่ดีกว่าหรือ"ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง มือที่ถือพัด โบกสะบัดไปมา

ชายหนุ่มอีกคนก็เอ่ยพูด สมทบในทันที มาพร้อมกับน้ำเสียง เย้ยหยัน "การดูแร่หินไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ใช่ว่าผู้ใดก็สามารถทำได้"

อี้เฉินที่ได้ยินคำพูดถากถาง เขากลับไม่ได้ใส่ใจคำพูดของคนพวกนั้น ใช้ดวงตา ส่งปราณจิตออกไปกวาดมองทั่วทิศ เขากลับมองเห็นสิ่งของที่อยู่ภายในแร่หิน ได้นิดหน่อยแต่ก็ไม่ชัดแจ้ง แต่ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่าก้อนไหน มีสิ่งของอยู่ภายในบ้าง

ครั้นเมื่อหลายๆ คน เห็นดวงตาข้างเดียวของเด็กหนุ่มมีเลือดไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้า ก็ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอไปทำใหญ่ รู้สึกประหลาดกับการกระทำของชายหนุ่มผมขาวอยู่ไม่น้อย

...อี้เฉินนั่งรออยู่นานสองนานก็ไร้เงาคนใช้บริการ เขาอดไม่ได้ที่จะเขียนสัญญาเลือดขึ้นมา หมายมั่นดึงดูดความสนใจจากผู้คน ก่อนจะคำรามออกมากู่ก้อง"หากตัดแร่หินแล้ว ได้ผลประกอบการที่ไม่น่าพอใจ หรือขาดทุน ข้าจะยอมเป็นทาสของคนผู้นั้น แต่หากผลตอบแทนเป็นที่น่าพอใจ ข้าขอหิน 3ก้อน เป็นค่าตอบแทน" ก่อนเขาจะกางสัญญาเลือดออกมากว้าง ให้เหล่าผู้คนได้ดู

หมู่ชนที่เห็นต่างพากันตกตะลึง ไม่คิดชายหนุ่ม อัปลักษณ์ผู้นี้ จะใจกล้าห่อฟ้า คิดจะเทหมดหน้าตัก ซึ่งมันหนักกว่าการเป็นคนขุดเหมือง แห่งนี้เสียอีก

ผู้เข้าร่วมงานประมูลหินเองก็เริ่มให้ความสนใจไปที่ชายหนุ่มอัปลักษณ์ บางคนเองก็อยากจะวัดดวงกับชายหนุ่มผมขาวอยู่เหมือนกัน แต่ครั้นเมื่อเห็นเหล่าปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หิน หัวเราะขบขันกันออกมา "ฮ่าๆ!!" มันก็อดไม่ได้ที่พวกเขาจะลังเลใจ

...จู่ๆ กายาของอี้เฉินก็รู้สึกเดือดพล่านขึ้นมาน้อยๆ จากแรงกระตุ้นของสายเลือด ครั้นเมื่อเห็นเด็กน้อยอายุ10ปี สวมเสื้อผ้า อาภรณ์ของชนชั้นสูง ย่างก้าวมาพร้อมกับชายชราผู้ติดตาม ใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆ พวงแก้มแดงระเรื่อ มาแต่ไกล

แม้แต่ผู้ดูแลโรงประมูลหินแร่ ยังต้องออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง ไม่กล้าเสียมารยาทต่อเด็กน้อยผู้นี้ ผู้คนที่อยู่โดยรอบ จึงอดไม่ได้ ที่จะกลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ ไม่คิดแม้แต่ชายชรา ผู้ดูแลโรงประมูลหินแร่ ยังต้องออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง

   ครั้นที่ชายชราเห็น องค์ชาย10น้อย ไม่ต้องการอภิสิทธิ์พิเศษ เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมายาว 'คิดจะผูกมิตรกับราชวงศ์ชิงเสียหน่อย แต่กลับถูกเด็กน้อย ปัดตกอย่างง่ายดาย'

"ถ้าเช่นนั้น เชิญองค์ชาย10น้อย ตามสบาย ท่านสนใจสิ่งใดทางเรา จะอำนวยความสะดวกเต็มที่" ผู้ดูแลโรงประมูลหินแร่ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่คิด คะยั้นคะยอที่จะเชื่อมความสัมพันธ์อีกต่อไป

องค์ชาย10 พยักหน้ารับในทันที ก่อนที่เขาจะเดินไปที่ เหล่าปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หิน แต่เมื่อสบตากับ อี้เฉิน มันกลับทำให้กายาของเขารู้สึกเดือดพล่านขึ้นมาน้อยๆ เหมือนถูกดึงดูดเข้าหากัน องค์ชาย10 อดไม่ได้ ที่จะขมวดคิ้วมุ่น มองชายหนุ่มผมขาว อัปลักษณ์อย่างไม่วางตา

  เหล่าปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หิน พวกเขาที่เห็น ทั้งสองจ้องมองกันอยู่หลายลมหายใจ อดไม่ได้ที่จะกำหมัดไว้จนแน่น ก่อนจะกล่าวคำพูดออกไปให้องค์ชาย10 พิจารณาพวกเขา "องค์ชาย10 ชายหนุ่มคนนั้นเป็นแค่คนหลอกลวง ท่านอย่าได้ใส่ใจเขา พวกเรานี่สิเป็น เหล่าปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หินที่แท้จริง"

องค์ชาย10 ไม่แม้จะสนใจคำพูดของผู้ใด แต่เขากลับรู้สึก แปลกประหลาดกับอี้เฉินไม่น้อย ชี้นิ้วเลือกไปที่อี้เฉินในทันที "จริงหรือไม่ หากเจ้าหาของล้ำค่า ที่ทำให้ข้าพึงพอใจไม่ได้ เจ้าจะยอมเป็นทาสข้า"

คนอื่นๆ ได้ยิน ต่างพากันยกยิ้ม เหมือนว่าชายหนุ่มผมขาว อัปลักษณ์ จะงานเข้าเสียแล้ว จะมีอะไรที่ทำให้ องค์ชาย10 แห่งราชวงศ์ชิง ต้องการแล้วหามันไม่ได้เล่า อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มสะใจ

  อี้เฉินเขาถึงกับมีสีหน้าบึ้งตึง อยากจะเข้าไปตบหัว ชนชั้นสูงสักทีสองทีจริงๆ ไม่คิดว่าตัวเขาจะมาเจอสถานการณ์เช่นนี้ แถมยังถูกเด็กอายุไม่กี่10ปีกดดัน เช่นนี้อีก "ได้ข้าตกลง งั้นข้าขอเลือกแร่หิน3ก้อน เจ้ามีอะไรจะโต้แย้งหรือไม่"

เมื่อผู้ติดตาม องค์ชาย10 ได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว เขาอดไม่ได้ที่จะมีโทสะขึ้นมา ส่งสายตาเข้าไปกดดันกายาอี้เฉินในทันที แรงบีบอัดประหนึ่งน้ำที่ตกลงมาจากฟากฟ้า บีบอัดกายา อี้เฉินลงไปคุกเข่ากับพื้นในทันใด

"ปัง!!"

   อี้เฉิน ที่รับแรงกดดัน จากชายชรา ขั้นพลังเทวะ ผู้ติดตามขององค์ชาย10 ริมฝีปากของเขาถึงกับมีเลือดไหลซึมออกมา เข่าข้างหนึ่งทรุดลงกับพื้นในทันใด แต่กระดูกสันหลังที่เปลี่ยนแปลงของเขามันกลับตอบสนองบางอย่าง ราวกับมันชื่นชอบแรงกดดันพวกนี้ อี้เฉินจึงอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

ผู้ติดตามขององค์ชาย10 ครั้นเห็นเด็กหนุ่มไม่นอนสยบราบลงกับพื้นเขา อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ เตรียมจะยื่น มือที่ไพล่หลังออกไปหาชายหนุ่ม
"พอได้แล้ว"ครั้นเมื่อน้ำเสียงของ องค์ชาย10มีท่าทีไม่พอใจ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ชายชราจึงอดไม่ได้ที่จะยั้งมือ

องค์ชาย10 อดไม่ได้ที่จะไต่ถามไปที่ชายหนุ่ม "เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ ข้าขอโทษแทนคนของข้าด้วย" แต่รอยยิ้มของเด็กน้อยแฝงไปด้วยความขี้เล่นอยู่ไม่น้อย

  อี้เฉินอดไม่ได้ที่จะหนังตากระตุกเล็กๆ นี่มันก็ไม่ต่างอะไร ไปจากการตบหัวแล้วลูบหลัง ไม่ใช่หรือ มองเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาผู้นี้ ใหม่ในทันที
"แล้วเจ้า ยอมรับข้อเสนอของข้า ไหมเล่าเจ้าหนูน้อย"อี้เฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียง ปะปนมาพร้อมโทสะอยู่ไม่น้อย แววตาไม่มีความหวาดกลัว แม้แต่ผู้ติดตามที่เห็นยังอดไม่ได้ที่จะมีโทสะ เล็กๆ ออกมา

องค์ชาย10ที่เห็นว่าอี้เฉินไม่มีท่าทีอ่อนข้อให้ตัวเขาแม้แต่น้อย หากได้คนผู้นี้มาไว้ข้างกายเกรงว่าจะไม่เหมาะ อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวออกมา แต่ก็ชื่นชอบในตัวของชายหนุ่มไม่น้อย "ได้ๆ ข้าตกลง เชิญเจ้าไปเลือกดูหินแร่เหล่านั้นได้เลย"