ตกบ่าย...
เหล่าชายเฒ่าในบ้านพักคนชราต่างรับประทานอาหารเที่ยงกันครบทุกคน หลังจากที่ทำความสะอาดช่วยคุณหนู แต่ละคนก็หาที่ซุกหัวนอนเพราะเสียน้ำกันไปแล้ว ณิชาปล่อยให้คนแก่ทั้งหลายนอนกลางวัน ส่วนตัวของเธอนั้นก็กลับเข้าไปล้างจานในห้องครัว ไม่มีอะไรที่คุณหนูจะมีความสุขไปกว่าการช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากอีกแล้ว และความใสซื่อแสนดีของเธอก็ทำให้ไอ้บุญมีคิดแผนชั่วขึ้นมาจนได้
“คุณหนูครับ”
“อ๊ะ…ตาบุญมี เรียกณิชาว่าคุณหนูทำไมคะ บอกแล้วไงว่าไม่ให้เรียกแบบนั้น”
“ตาขอโทษจ๊ะ พอดีตาอยากจะให้หนูช่วยอะไรหน่อย”
“มีอะไรคะ”
“่นี้ตาไม่มีแรงเก็บกวาดห้องเลย หนูช่วยไปทำความสะอาดให้ตาหน่อยได้มั้ย”
“ได้สิคะ เดี๋ยวขอหนูล้างจานให้เสร็จก่อนนะ”
“ขอบใจหนูมากนะ”
ชายเฒ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แต่ภายในแววตาของมันนั้นกลับเต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์แสนวิปริต ไอ้บุญมีเป็ชายเฒ่าวัยเจ็ดสิบกว่าปี มันใช้ชีวิตอยู่ในสังคมและอยู่ในคุกสลับสับเปลี่ยนกันไปมา สันดานคนป่วยวิตถารยังไม่หายไปไหน มันใช้ใบหน้าเหี่ยวย่นและน้ำเสียงอบอุ่นหลอกล่อคุณหนูให้ตายใจ จนในที่สุดณิชาก็สนิทสนมกับมันมากกว่าใครๆในบ้านพักคนชราแห่งนี้!
เวลาต่อมา...
หลังจากที่หญิงสาวจัดการถ้วยชามเสร็จสรรพ เธอก็เดินนวยนาดไปทางโซนห้องพักด้วยความอารมณ์ดี เหล่าคนแก่บางคนนอนหนุนหมอนอยู่บนพื้น บางคนก็ออกไปนอนเปลพักผ่อนด้านนอก ณิชาพยายามเดินให้เบาที่สุดเพราะไม่อยากปลุกคนแก่ให้ตื่น เมื่อเธอมาถึงห้องนอนของไอ้บุญมี ร่างอวบอั๋นของสาววัยสะพรั่งก็เดินเข้าไปด้านในโดยไม่คิดอะไร
“รกจัง แบบนี้คงต้องคุยเื่คนงานกับคุณแม่จริงจังซะแล้ว”
ห้องของไอ้เฒ่าเ้าเล่ห์ส่งกลิ่นแก่โชยเข้าจมูก ฝุ่นผงลอยฟุ้งเหมือนไม่ได้ปัดกวาดเช็ดถูมาเนิ่นนาน หญิงสาวเริ่มจากการปัดผ้าหุ่มและจัดที่นอนให้เข้าที่ ก่อนจะเริ่มกวาดเศษขยะมากมายมากองไว้ในถุง ระหว่างที่กำลังเพลิดเพลินกับการจัดแจงข้าวของให้ชายเฒ่าอยู่นั้น สายตาก็พลันไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งซุกซ่อนอยู่ใต้หมอน
“ตาบุญมีชอบอ่านหนังสือแนวไหนกันนะ”
ณิชาฉีกยิ้มพร้อมกับหยิบนิตยสารเล่มเก่าขึ้นมา แต่ทันทีที่เธอเห็นภาพเรือนร่างของสาวรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเองเปลือยกายอยู่บนหน้าปก โลกทั้งใบของคุณหนูก็หยุดหมุนโดยปริยาย ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นไหว หัวใจเต้นระทวยจนเหงื่อเต็มแผ่นหลัง
“อ…อะไรกัน น…นี่ของ…ตาบุญมีจริงๆหรอ”
ณิชาไม่อยากจะเชื่อตัวเอง
ตาบุญมีเป็ชายแก่ที่ใจดีที่สุดในบ้านพักคนชราแห่งนี้ ทำไมถึงได้มีนิตยสารโป๊พวกนี้อยู่ในห้องพักได้ หญิงสาวค่อยๆเปิดกระดาษเก่ากรังพวกนั้นทีละแผ่น ก่อนจะพบท่วงท่าและการร่วมเพศสุดวิตถารที่สุดเท่าที่จะเคยเห็นในชีวิต
ณิชาไม่เคยมีภาพเหล่านี้อยู่ในหัวเลยสักครั้ง เธอตั่วสั่น...จากนั้นของเหลวบางอย่างก็พรั่งพรูออกมาจากรูใต้ง่ามไม่หยุด!
“อึก…อื้มมม!”
เรียวขาทั้งสองข้างพันกันไปมา ร่างอวบอิ่มนั่งลงช้าๆและค่อยๆเปิดดูแต่ละภาพด้วยความสับสน ความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นมันแปลกๆชอบกล ร่างกายั้แ่หัวจรดเท้าร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ณิชาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ เธออยากจะหยุดดูนิตยสารโรคจิตในมือ แต่ยิ่งเปิดไปแต่ละหน้า ความเสียวซ่านใต้ง่ามขาก็ยิ่งเพิ่มพูนจนหยุดอารมณ์ไม่ไหว!
“คุณหนูคะ”
“อ๊ะ!?”
“คุณหนู ป้ากลับมาแล้วค่ะ”
“หนูอยู่ในนี้ค่ะป้าแมว”
ณิชารีบลุกขึ้น
เธอนำหนังสือโป๊วิตถารของไอ้บุญมีทิ้งลงไปในถุงขยะ จากนั้นจึงเดินออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ เมื่อป้าแม่บ้านเห็นเช่นนั้นเธอก็ใ ก่อนจะกำชับว่าเื่ทำความสะอาดครั้งต่อไปไม่ให้คุณหนูแตะต้องอีกเป็อันขาด ณิชารับปากให้ป้าแมวสบายใจ แต่มือเรียวของเธอก็ไม่ปล่อยไปจากถุงดำเลยแม้แต่นิดเดียว
“งั้น…วันนี้หนูขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะคะ”
“ค่ะคุณหนู”
ร่างระหงเดินเบียดเรียวขาออกไปจากบ้านพัก
เมื่อมาถึงบริเวณถังขยะ มือเรียวก็ล้วงเข้าไปควานหาหนังสือโป๊ออกมาและเริ่มวิ่งเข้าไปในรถ หัวใจของคุณหนูไม่เคยตื่นเต้นและมีชีวิตชีวาขนาดนี้มาก่อน เธอััได้ถึงเมือกร้อนๆที่กำลังไหลเยิ้มออกมาจนเปียกแฉะไปทั่วกางเกงใน ความเสียวซ่านและอาการครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็ไข้ ณิชารีบขับรถบึ่งออกไป โดยที่มีสายตาชายเฒ่ายืนมองด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“ติดสัตว์ซะแล้ว….อีคุณหนู”
ไอ้บุญมีหัวเราะ
มันรู้ดีว่าคุณหนูณิชาอ่อนต่อโลกภายนอกแค่ไหน หลังจากที่หญิงสาวเห็นภาพบาดตาบาดใจ อารมณ์อ่อนไหวและความเป็สาวคงพรั่งพรูไปทั่วตัว ผู้หญิงเช่นเธอคงหาวิธีบรรเทาทุกข์ให้ตัวเองไม่เป็ แน่นอนว่าวันพรุ่งนี้ร่างอวบอิ่มจะต้องกลับมา และในสมองของคุณหนูณิชาจะหมกมุ่นเื่อย่างว่ามากกว่าเดิม
4K
