เื่:จะรักกันกี่โมง
ตอนที่1ตอนไหนจะเอาเมีย
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
ณ.ฟาร์มโคนม อาณาบริเวณหลายร้อยไร่จังหวัดหนึ่งในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ วันที่อากาศกำลังเย็นสบาย ไม่ร้อนอบอ้าวมากนัก ในขณะที่คนงานกำลังช่วยกันอย่างขยันขันแข็ง ช่วยกันทำงานคนละไม้คนละมือ โดยมีร่างสูงของพ่อเลี้ยงภาวิน เ้าของไร่ผู้มีหน้าตาหล่อเหลา หนุ่มโสด แต่ไม่สด เป็หัวเรี่ยวหัวแรงในการรีดนมวัวในครั้งนี้
ภาวิน อมรศิริโชติ พ่อเลี้ยงหนุ่มสุดฮอตกว่าอากาศในเมืองไทยเสียอีก ผู้เป็เ้าของไร่แห่งนี้ อายุอานามปีนี้ย่างเข้าปีที่38 แต่เขายังคงครองตัวเป็หนุ่มโสด ทำตัวเป็พ่อพวงมาลัยลอยไปลอยมาล่องลอยอยู่แบบนั้น
"ไอ้คม! จะเที่ยงแล้วเอ็งไปบอกพวกคนงานให้เข้ามานั่งพัก กินข้าวกินน้ำกันก่อนไป๊" หันหน้าไปบอกเด็กหนุ่มใบหน้าคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะหันไปทางลุงบุญมี ที่ลุงแกเป็หัวหน้าคนงานในไร่ และลุงบุญมีเองแกเป็หัวเรี่ยวหัวแรง เป็กำลังสำคัญในการบุกเบิกไร่แห่งนี้มาั้แ่สมัยที่คุณดนัย ผู้เป็บิดาของภาวินยังคงหนุ่มๆ ก่อนที่ไร่แห่งนี้ยังไม่เป็ที่รู้จัก และยังไม่ใหญ่โตถึงขนาดนี้นัก
"ลุงบุญมีครับ หลังจากที่พวกคนงานพักเที่ยงกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในตอนบ่ายผมรบกวนลุงช่วยเกณฑ์คนงานอีกส่วนหนึ่ง ให้ช่วยกับเข้าไปเก็บผลไม้ในสวนให้ผมหน่อยนะครับ พอดีพรุ่งนี้เช้าแม่ค้าที่ตลาดจะแวะเข้ามารับแต่เช้ามืดน่ะครับ พอดีบ่ายวันนี้ผมมีธุระต้องเข้าไปในเมืองเสียหน่อย"
"โอเคครับคุณภาวิน เดี๋ยวลุงจัดการให้ครับ" ลุงบุญมีตอบรับ พร้อมกับพยักหน้าเป็เชิงตอบรับคำสั่งของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่แกเคารพนับถือ เพราะแกเองก็เห็นภาวินมาั้แ่สมัยที่ภาวินยังเป็เด็กชายตัวเล็กๆ อยู่
"พี่วินจะให้ผมขับรถไปเป็เพื่อนไหมครับ?"เป็อาคมลูกชายคนเล็กของลุงบุญมี ที่เอ่ยถามภาวิน ออกมาบ้างเด็กหนุ่มคนนี้หน่วยก้านดี พอถึงวันหยุดหากว่าอาคมว่างไม่ได้ไปไหน ก็จะมาช่วยพ่อและภาวินนทำงานในไร่อีกแรง เด็กหนุ่มที่พูดขึ้นด้วยความเคยชิน เพราะปกติถ้าเวลาว่างๆ ภาวินมักจะให้อาคมติดสอยห้อยตามไปด้วย บางวันก็มีหน้าที่ขับรถ หรือไม่ก็ช่วยถือของยกผักยกผลไม้ แล้วแต่จะมีงานให้อาคมช่วยทำ อาคมจะช่วยเขาอย่างไม่อิดออด
"ไม่เป็ไรหรอกอาคม นายอยู่ช่วยลุงบุญมีอยู่ที่ไร่นี่แหละดีแล้ว ฉันไปธุระแค่แปบเดียว เดี๋ยวก็กลับแล้วล่ะ ฉันไม่รบกวนอาคมหรอกน่ะ"ภาวินพูดขึ้นพร้อมกับยกมือหนาขึ้นตบบ่าเด็กหนุ่มไปหนึ่งที เพราะสองพ่อลูกคู่นี้ มักจะมีน้ำใจกับภาวินและครอบครัวอยู่เสมอ นับั้แ่ไหนแต่ไรมาแล้ว
"โอเคครับนาย" พอว่ายวานลุงบุญมีและอาคมเสร็จเรียบร้อย ภาวินก็เดินขึ้นรถกระบะคู่ใจขับกลับเข้าบ้านรีบมาอาบน้ำแต่งตัว เพื่อจะได้เข้าไปทำธุระในตัวเมืองเสียที
บ้านอมรศิริโชติ
พอได้ยินเสียงรถเเล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่ คุณนายแพรนวลที่เวลานี้ นางนั่งพักผ่อนอยู่กับผู้เป็สามีก็คือคุณดนัย หญิงชราหันหน้าไปมองหน้าผู้เป็สามีแล้วทำหน้างงๆ แล้วพูดกับสามีขึ้นว่า
"ทำไมวันนี้ลูกชายของเรา ถึงได้กลับเข้าบ้านแต่หัววันเชียว ทั้งที่ปกติหากตะวันไม่ลาลับขอบฟ้า ก็ไม่เห็นว่าภาวินจะยอมโผล่หน้าเข้ามาให้เห็น เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในไร่ไม่ยอมกลับเข้าบ้านให้เห็นหน้าค่าตากันง่ายๆ แบบนี้หรอก"
"..."คุณดนัยที่เอาแต่นิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะตอบผู้เป็ภรรยาได้อย่างไร
"อ้าวตาวินลูก ทำไมวันนี้ลูกเข้าบ้านแต่วันจังล่ะ?"คุณนายแพรนวลถามบุตรชายคนโตด้วยน้ำเสียงแสดงความสงสัย แล้วส่งรอยยิ้มบางๆ ให้ภาวินผู้เป็ลูกชาย
"อ่อ! พอดีผมจะเข้าไปทำธุระในเมืองสักหน่อยนะครับแม่ งั้นผมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนน่ะครับ เดี๋ยวสาย" หลังจากพูดจบ เขาก็หันมายิ้มให้ผู้เป็แม่แล้วเดินสาวเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของตนเองทันที ภาวินพ่อเลี้ยงหนุ่มในวัย38ปี หล่อ รวย ค--ยเท่าแขน ภาวินไม่เคยว่างเว้นสาวข้างกาย เพราะมีสาวน้อย สาวใหญ่ ต่างแวะเวียนกันมาขายขนมจีบไม่ว่างเว้นในแต่ละวัน แต่ภาวินกลับไม่ยอมตกล่องปล่องชิ้น แต่งงานกับใครเลยสักคน หากจะว่าเป็เพราะเขาคงเข็ดหยาดกับผู้หญิง เพราะภาวินนั้นอกหักจากคนรักเก่าที่คบกันมา3ปีเต็มอย่าง เมริษา ที่ยอมทรยศหักหลังเขา แล้วไปอะไรกับคนอื่น แถมยังหอบเงิน หอบทองหนีไปกับอดีตเพื่อนรักเพื่อนร้ายอย่าง ดนุพงษ์ หลังจากวันนั้นมาภาวินก็ได้กลายเป็คนที่บ้างานอย่างหนัก ชนิดทำงานแบบหามรุ่ง หามค่ำ แถมเวลาตกดึกมาเขาก็มักจะออกไปขลุกตัวอยู่ที่ไนต์คลับที่เขาร่วมหุ้นกันเปิดกับ เอกภพ เพื่อนชายลูกเ้าของตลาดค้าส่งผักผลไม้ชื่อดังของตัวจังหวัด บางวันเมามากก็นอนอยู่ที่ผับยันสว่าง กลับเข้าบ้านมาอีกครั้งก็ตอนเช้าเสียทีเดียว แล้วรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเข้าไร่ไปทำงานเลยก็มี จนไม่รู้ว่าภาวินเอาเวลาที่ไหนจะมาคิดถึงเื่แต่งงานบ้าง อายุอานามปีนี้ก็ปาเข้าไปจะสี่สิบอยู่แล้ว คิดแล้วก็ได้แค่กลุ้มใจเพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ภาวินจะยอมแต่งงาน เป็ฝั่งเป็ฝาแล้วมีหลานมาให้ย่าได้อุ้มสักทีก็ไม่รู้
"นี่คุณ คุณว่าตอนไหนตาภาวินจะลงเอยแต่งงานกับใครสักคน เราสองคนก็แก่กันทุกวันแล้วนะคะ ฉันล่ะอยากอุ้มหลานจนเต็มแก่"คุณนายแพรนวลหันมาพูดด้วยใบหน้าเศร้าๆ กับคุณดนัยผู้เป็สามี ที่อยู่กันมาร่วมๆ สี่สิบปีอย่างอ่อนอกอ่อนใจ
"เอาเถอะน่าคุณ พอตาวินมันอิ่มตัว มันก็คงจะพอกันบ้างล่ะ หรือบางทีมันอาจจะยังไม่เจอคนที่มันรักหรือชอบแบบจริงๆ ก็ได้"คุณดนัยได้หันมาออกความคิดเห็นบ้าง พร้อมกับยกมือหนาขึ้นลูบไล้เรือนผมคุณแพรนวลผู้เป็ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่อยู่กินสร้างเนื้อสร้างตัวกันมานานหลายปี
"ฉันก็หวังว่ามันจะมีวันนั้นสักวันนะคะคุณ จะว่าตาภาวินฝังใจกับหนูมาริษาก็ไม่น่าจะใช่ เพราะว่ามันเล่นควงสาวแบบไม่ช้ำหน้าเลยแต่ละวัน ยังดีที่ไม่เอาผู้หญิงพวกนั้นมานอนด้วยที่บ้าน เพราะเห็นแก่หน้าเราสองคนอยู่ โอ๊ย! คิดแล้วฉันก็ปวดหัว ส่วนยายขวัญนะเหรอ รายนั้นยิ่งแล้วเข้าไปใหญ่ กระโดกกระเดกแบบนั้น ใครมันจะเอาไปทำเมีย ขนาดปีนี้เรียนอยู่ปีสี่แล้วน่ะคุณ ปีหน้าก็จะจบปริญญาตรีอยู่แล้ว ยัยขวัญก็ยังไม่ยอมหยุดความแก่นแก้วเลย ยังคงทำตัวเหมือนเด็กกะโปโลม้าดีดกะโหลกอยู่เลย" คุณนายแพรนวลพูดแล้วทำหน้าหนักใจ ยิ่งหนักเข้าไปอีกกับลูกแต่ละคนของเธอ
" อ๋อคุณ พอคุณบ่นถึงยายขวัญผมก็พึ่งนึกได้ เมื่อคืนลูกโทรมาบอกว่าอีกสองวัน ขวัญจะกลับบ้านแล้ว แกบอกผมว่ามหาลัยแกปิดแล้วนี่ แกว่าจะมาทำวิทยานิพนธ์เตรียมจบพอดี"
"เดี๋ยวฉันจะบอกตาภาวินให้ไปรับยัยขวัญเลยค่ะ ฉันกลัวแกลืมงานแกยิ่งยุ่งๆ อยู่ด้วย"
20 นาทีต่อมา
ภาวินที่เวลานี้เดินลงบันไดบ้าน หลังจากที่เขาอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย คุณแพรนวจจึงเรียกเขาไว้แล้วพูดขึ้นว่า
"ภาวินลูก อีก3วันน้องจะกลับมาบ้านเเล้วน่ะ เเม่วานให้วินไปรับน้องหน่อยได้ไหมลูก พอดีว่าพ่อกับแม่ไม่ว่างน่ะต้องไปทำธุระ"แถมคุณนายแพรนวลหันไปทำหน้าพยักพเยิกกับผู้เป็สามีที่ตอนนี้นั่งทำหน้างงๆ อยู่ ว่าวันนั้นพวกท่านสองคนมีธุระที่ไหนกันว่ะ ทั้งที่มันเป็วันหยุดแท้ๆ
"โอเคครับแม่ ยัยขวัญโทรมาบอกผมล่วงหน้าเเล้วแหละครับ แล้วผมรับปากน้องไปแล้วด้วย เดี๋ยวผมจะไปรับยัยขวัญให้เองแม่ไม่ต้องห่วง งั้นผมขอตัวก่อนนะครับแม่ แล้วเย็นนี้แม่อยากกินอะไรเป็พิเศษบ้างไหม เดี๋ยวผมจะได้เลยเข้าตลาดไปชื้อเข้ามาให้แม่ทีเดียวเลย"ถามผู้เป็แม่ออกมาบ้าง
"แม่ไม่เอาอะไรหรอกลูก ลูกไปเถอะ"พอภาวินได้ยินแม่พูดแบบนั้น เขาก็รีบขอตัวเเล้วเดินมาขึ้นรถ รีบขับออกไปทำธุระในเมืองทันที
หลังจากคล้อยหลังลูกชายคนโตไปเพียงเท่านั้น คุณดนัยก็ที่ได้เหล่ตามองผู้เป็ภรรยาด้วยหน้าตาสงสัย ว่าทำไมวันหยุดที่จะถึงนี้ ถึงได้บอกลูกว่ามีธุระกันได้ จึงรีบเอ่ยปากถามเ้าแม่แผนการว่ามีอะไรดีๆ ในใจบ้างรึเปล่า
"คุณมีอะไรจะบอกผมไหมคุณแพร?"พูดพร้อมกับมองภรรยาด้วยสายตาจับผิด
"เปล่า! นี่ค่ะคุณ ทำไมคุณมองฉันแบบนั้นละคะ หึ! หึ!" พูดพร้อมกับเหล่ตามองสามีด้วยสายตาที่ติดรอยยิ้มเ้าเล่ห์รอยยิ้มติดมุมปาก
"ปากคุณน่ะบอกผมว่าไม่มี แต่ผมคิดว่าภายในใจของคุณนี่มันคงมีอะไรแน่ๆ คุณรีบบอกผมมาเลยน่ะ ว่าคุณมีแผนการอะไรในใจหรือเปล่า"คุณดนัยพูดพร้อมกับสะกิดแขนผู้เป็ภรรยายิกๆ ด้วยความอยากรู้
"ฉันน่ะไม่มีแผนหรอกค่ะ แต่แค่อยากให้เขาสองคนมีเวลาอยู่ด้วยกันก็แค่นั้นเอง คุณคิดว่ายัยหนูณัชชา แกยังจะชอบลูกชายของเราอยู่ไหมคะ"คุณนายแพรนวลพูดพร้อมกับมองหน้าสามีอย่างรอคอยคำตอบที่นางถาม
"มันก็นานเเล้วน่ะคุณ เผลอๆ เกือบๆ 3ปีแล้วมั้ง แกก็คงจะพูดเล่นตามประสาเด็กไปนั่นแหละ แถมปีนี้ยัยหนูณัชชา ก็อายุเท่ากับยัยภาขวัญลูกของเรานี่ แถมยังเป็เพื่อนรักกันอีกต่างหาก" สุกานดาหรือยายหนู(ณัชชา)กับอาคม เป็เด็กที่อายุไล่เลี่ยกัน เพราะณัชชากับอาคมเป็ลูกของพี่บุญมีหัวหน้าคนงานในไร่แห่งนี้
"แล้วคุณรังเกียจแกไหมละคะ ถ้าฉันมีความคิดที่ว่าอยากได้แกมาเป็ลูกสะใภ้ของบ้านเรา"หันไปพูดกับสามีแล้วทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม
"ใครจะรังเกียจแก กันล่ะคุณ คุณก็หาพูดไปทั่วได้น่ะ อีกอย่างพี่บุญมีแกก็เป็คนดี แล้วอีกอย่างผมก็นับถือแกเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเลยน่ะ ถ้าไม่มีแกเราสองคนคงไม่มีวันนี้กันได้หรอกจริงไหมล่ะ?" คุณดนัยหันหน้าไปพูดกับเมียรักด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง
"แต่ไม่ใช่ว่าป่านนี้แกจะมีแฟนไปแล้วเหรอ อายุแกก็เท่ากับยัยขวัญแล้วนี่ แถมแกยังเป็ถึงดาวมหาวิทยาลัยอีก ผมว่าหนุ่มๆ คงต่อแถวขายขนมจีบแกเยอะแยะจนแกเลือกไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง"
" มีคนมาจีบแกเยอะแยะก็จริงค่ะ แต่แกไม่สนใจใครเลย แถวยัยขวัญยังมากระซิบบอกฉันอีกว่า เเกรอตาภาวินลูกชายของเราคนเดียวแค่นั้นค่ะ"
"คุณก็เลยคิดที่จะหมายมั่นปั้นมือยัยหนูณัชชาให้ลูกชายของเราอย่างงั้นเถอะ"หันมาพูดกับเมียรักด้วยสายตาแสดงออกถึงความอ่อนโยน
"คุณจะพูดแบบนั้นก็ได้ค่ะ"
"แล้วหนูบุหงาล่ะคุณ? ผมเห็นว่าแกก็เทียวไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่หรือไง"
"รายนั้นน่ะแกคิดกับตาวินแค่พี่ชายค่ะ ฉันคอนเฟิร์มได้ แล้วตาวินลูกชายของเรา ก็คิดกับหนูบุหงาแค่น้องสาวเหมือนกัน ส่วนพวกที่ตาวินควงๆ อยู่น่ะ ฉันบอกเลยว่าไม่เข้าตาฉันสักคน ฉันคิดว่าคนนี้ละคะชัวร์สุดแล้ว และที่สำคัญฉันชอบ"
เอาแล้วไงงานนี้แม่พระเอกกะจะล๊อกมงค์ลูกสะใภ้ค่ะ งานนี้จะสมหวังตามใจแม่ย่าไหม หรือว่าจะลุ้นไม่ขึ้น มาตามต่อกันค่ะ ฝากนิยายเื่แรกของนักเขียนตัวอ้วนหน่อยนะคะ พึ่งหัดแต่งนิยาย ผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยมากๆ ด้วยนะคะ
2K
