เมื่อได้ยินที่พี่ฝ้ายพูดฉันถึงกับช็อคและใเป็อย่างมาก ชีวิตฉันที่กำลังไปได้สวยทำไมถึงต้องมาเจอเื่แบบนี้ด้วย
“มินท้อง?”
“อ้าว นี่ไม่รู้หรอกเหรอว่าตัวเองตั้งครรภ์มาได้สามอาทิตย์กว่าแล้ว”
“มินไม่รู้ค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับส่ายหน้า
“ว่าแล้วเชียว”
“พี่ฝ้ายอย่าบอกใครนะค่ะ มินขอ”
“จ้ะๆ ได้จ้ะ”
“ขอบคุณนะค่ะพี่”
“พักผ่อนเถอะ”
“ค่ะ”
หลังจากนอนพักให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล รุ่งเช้าฉันก็กลับมาทำงานตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือมาวินมาที่สำนักข่าวที่ฉันทำงานอยู่ พลัก!~ ฉันชนเขาเข้าอย่างจังโดยบังเอิญ
“………” เขามองฉันด้วยสายตาที่ใเล็กน้อย ฉันเองก็ใจนลนลานเก็บเอกสารที่ตกอยู่แล้วรีบเดินออกมาท่ามกลสงคนในออฟฟิตที่ยืนรอต้อนรับเขาอย่าหนาแน่น
“ทำไมต้องเป็นายด้วย” ฉันเอามือลูบท้องก่อนจะตัดสินใจลาออก เพราะต่อจากนี้สำนักข่าวแห่งนี้มาวินคือหุ้นส่วนรายใหญ่ ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ
“หลบหน้าทำไม”
“คุณพูดอะไร ดิฉันไม่เข้าใจ”
“อย่ามาทำเป็ไม่เคยเจอฉันนะ!!” เขาบีบที่ต้นแขนฉันอย่างแรง
“โอ้ย อุ๊กๆๆ” ฉันรีบผลักเขาแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันที ออกมาอีกทีก็ไม่เจอเขาแล้ว
“มิน กลับบ้านก่อนไหม ดูเธอเพลียจังวันนี้”
“พี่ฝ้ายค่ะ นี่ค่ะ”
“อะไรจ้ะ”
“มินขอลาออกค่ะ”