ราชาไร้บัลลังก์

เรร่าที่เห็นเจ้าสำนักรุ่นก่อนออกมาจากการฝึกตัวนางก็อดที่จะหวาดกลัวไม่ได้เพราะนางได้ใช้พิษที่ผู้ก่อตั้งเหลือทิ้งไว้ให้ไปแล้ว หากเจ้าสำนักรุ่นก่อนถามเรื่องนี้ขึ้นมานางคงจะอธิบายได้ยาก เรร่าเงียบไปซักพักก่อนจะตัดสินใจอ้าปากพูด
''เรียนท่านเจ้าสำนักรุ่นก่อน อาจารย์คนนี้คือตัวนำหายนะเข้ามาในสำนัก โดยมันรับศิษย์คนหนึ่งเข้ามาศิษย์ของมันเป็นเด็กที่ก้าวร้าวมากมันไม่เคารพอาจารย์ทุกคนหรือแม้แต่เจ้าสำนักก็ตามจนวันหนึ่งศิษย์ของมันได้นำคนจากนอกสำนักเข้ามาถล่มที่นี่ แต่เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นคนที่เด็กนั่นนำมามันแข็งแกร่งมากเจ้าสำนักในปัจจุบันจึงกินยาต้องห้ามเข้าไปและเปิดช่องว่างให้ข้าใช้ยาพิษที่ผู้ก่อนตั้งทิ้งไว้ให้กับมัน ทำให้เรารอดพ้นหายนะครั้งนั้นมาได้''เรร่าตัดสินใจโกหกไปนี่เป็นการแก้ปัญหาทั้งหมดอย่างง่ายดายและนางเองก็ไม่กลัวคนอื่นจะพูดความจริงออกมาเพราะทั้งสำนักคงไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับนางแน่
''เรื่องเป็นแบบนั้นแน่หรือ''เจ้าสำนักรุ่นก่อนยังไม่ปักใจเชื่อมันกวาดสายตาไปมองเหล่าอาจารย์ที่อยู่รอบๆเหล่าอาจารย์พวกนั้นทำได้เพียงพยักหน้าและหลบสายตาเท่านั้น
''อืม...หากเรื่องเป็นแบบที่เจ้าว่ามันก็สมควรโดนแล้ว''ซี่! เจ้าสำนักรุ่นก่อนสะบัดเข็มเล่มเล็กๆใส่หน้าผากของครูซจนครูซได้สติขึ้นมา
''อ๊าก''ครูซร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
''นั่นคือพิษที่จะทรมานเจ้าไปอีก1ปีโดยเจ้าไม่ตาย จงสำนึกซะที่ทำเรื่องไม่น่าให้อภัยลงไป''เจ้าสำนักรุ่นก่อนโมโหมากที่ต้องมาเสียยาพิษของผู้ก่อตั้งไปแบบนี้ผิดกับครูซที่จ้องมองไปที่เรร่าและเหล่าอาจารย์แบบไม่วางตา ในใจของมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
''เจ้ามองอะไรของเจ้า''ปั่ก! อาจารย์บางคนที่ถูกครูซจ้องมองเกิดความโมโหจึงปาหินใส่หัวของครูซแต่ครูซก็ไม่ได้เลิกจ้องพวกมันขณะแหกปากร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดไปด้วย
ทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างที่มันเป็น เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆ 2เดือนนับจากมิคาเอลเข้าไปฝึกมันไม่ได้ออกมาตามเวลาที่กำหนดเป็นเพราะมันต้องการศึกษาทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนออกมาจนวันนี้ประตูพรสวรรค์ได้เปิดออก
''นายน้อยในที่สุดท่านก็ออกมา''แฟนธ่อมกล่าวทักทายมิคาเอลทันทีที่มิคาเอลเดินออกมา
''อืม...ข้าใช้เวลาไปมากทีเดียวกว่าจะเรียนรู้ทุกอย่างในตำราที่ท่านลุงให้มาทั้งหมด แถมวิชาดาบประจำตระกูลเองก็ฝึกยากมากข้าฝึกได้แค่ท่าที่1เท่านั้นแต่ข้าก็ได้แก้ไขมันไปบางส่วน''
''เรียนรู้หมดแล้ว? แก้ไขวิชาดาบประจำตระกูล? นายน้อยนี่ท่าน...เพียงแค่2เดือนเท่านั้น''แฟนธ่อมไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่ได้ยินมา หากเป็นคนอื่นจะใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะเรียนรู้ได้หมด 10ปี? 1,000ปี?ไม่มีใครรู้ว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่แต่นายน้อยของมันกลับใช้เวลาแค่2เดือนแล้วไหนจะวิชาประจำตระกูลอีกอย่าว่าแต่แก้ไขมันเลยแค่ฝึกให้สำเร็จซักท่าก็กินเวลาไปเป็นร้อยปีแล้ว
''ท่านลุง ท่านไม่ต้องตกใจไปในประตูพรสวรรค์4วันเท่ากับเวลาที่ด้านนอก1วันนั่นทำให้ข้าใช้เวลาทั้งหมดไปตั้ง8เดือน''แฟนธ่อมได้ยินแบบนั้นก็ยังตกใจอยู่ดีเพราะมันก็แค่8เดือน
''ท่านพร้อมหรือยังท่านลุง ตอนนี้ข้าต้องกลับไปแล้ว''แฟนธ่อมเดินเข้าประตูพรสวรรค์ของมิคาเอลไปจากนั้นจึงยกเลิกบาเรียและทุกๆอย่างที่ก้นเหวทิ้ง และหลังจากเบบี้กลับเข้าประตูไปแล้วมิคาเอลก็ใช้ข้ามมิติไปโผล่อยู่เหนือโรงประมูลเมื่อมิคาเอลมองไปเบื้องล่างมันกลับขมวดคิ้วเพราะผู้คนหนาแน่นมากๆ'การประมูลมันน่าจะผ่านไปแล้วไม่ใช่หรือไง หรือจะมีอะไรผิดพลาด'คิดได้แบบนั้นมิคาเอลจึงข้ามมิติไปหาดาวิน
''ท่านดาวินนี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนถึงได้เยอะขนาดนี้''มิคาเอลโผล่มาด้านหลังของดาวินแล้วจึงพูดขึ้นดาวินเองก็ไม่ได้รู้ตัวซักนิดแต่เมื่อมันหันกลับมามันก็ตั้งท่าเตรียมสู้ทันที
''เจ้าเป็นใคร''ดาวินตะโกนออกมาดังลั่นโรงประมูลชั้น4มันมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักคนตรงหน้ามาก่อนมิคาเอลเองก็นิ่งเงียบไปและพลางนึกได้ว่าร่างกายของมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วมีเพียงใบหน้าของมันที่มีความคล้ายคลึงกับใบหน้าเดิมอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
''เอ่อ...ข้ามิคาเอลเองท่านไม่ต้องตกใจไป เพราะมีบางเรื่องเกิดขึ้นข้าเลยเป็นแบบที่เห็น''มิคาเอลพูดออกไปอย่างใจเย็นแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เชื่อแม้แต่น้อย เมื่อเป็นแบบนี้มิคาเอลจึงวาดอักขระระดับสูงสุดเป็นการยืนยันตัวตน
''นี่เจ้า ทำไมเจ้าถึงได้โตไวขนาดนี้...เอ่อ โทษที ที่คนเยอะขนาดนี้เพราะข้าเลื่อนการประมูลออกไปน่ะสิตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว''ดาวินเงียบไปเพราะเรื่องนี้มันใหญ่จนทำให้มันตัดสินใจเลื่อนงานประมูลออกไปเพื่อยืดชีวิตของตัวเอง โดยดาวินใช้คนที่มาร่วมงานประมูลเป็นโล่ของมัน
''เรื่องอะไรกัน บอกข้ามาสิเผื่อข้าจะช่วยท่านได้ แต่...ต้องการกับการที่สัญญาของเราสิ้นสุดลงแต่หลังจากนั้นหากท่านต้องการทำงานให้ข้ามันก็อีกเรื่องท่านคิดว่าไง''มิคาเอลถือโอกาสนี้ยกเลิกสัญญาเพราะตอนนี้มันมีพลังพอที่จะควบคุมทุกอย่างเองได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งชื่อคนอื่นแล้ว
''นี่...ข้าคิดว่าเจ้าไม่สามารถช่วยข้าได้หรอก แต่ข้าจะบอกเจ้าก็แล้วกันเจ้าจำสมิธได้มั้ยเจ้าเด็กอวดดีที่โดนเจ้าสั่งสอนไปคนนั้น ตอนนี้มันได้รับมรดกจากบรรพบุรุษของมันจนมีพลังระดับ7ต้านแรงดึงดูดมันได้เข้ายึดตระกูลต่างภายในเมืองจนตอนนี้แม้แต่ตระกูลใหญ่ๆก็ยังถูกยึดไปด้วยข้าให้คนไปสืบข่าวมาแล้วที่มันทำแบบนี้เพราะมันจะเข้าโจมตีที่นี่และยึดเป็นของมัน หากดูจากความตั้งใจข้าคิดว่ามันคิดจะเข้าครอบครองเมืองนี้แน่นอน''มิคาเอลยิ้มออกมาอย่างข่มขื่นมันคิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่โตที่ไหนได้กลับเป็นเรื่องเล็กแค่นี้
''แล้วเจ้าเมืองของเมืองนี้ไม่ทำอะไรเลยหรือไง ถึงปล่อยให้ตระกูลอิกเนสทำอะไรตามใจแบบนั้น''
''เจ้าเมือง? ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าเมืองหัวหดไปก่อนที่จะโดนโจมตีซะอีก มันรีบพาคนไปเลียแข้งเลียขาตระกูลอิกเนสอย่างรวดเร็วเมื่อตระกูลใหญ่ตระกูลแรกถูกเข้ายึด''
''งั้นท่านก็ประกาศออกไปแล้วกัน พรุ่งนี้จะเริ่มงานประมูลส่วนตระกูลอิกเนสและคนอื่นๆข้าจะจัดการเอง''มิคาเอลพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจตัวมันในตอนนี้มีพลังระดับ43ต้านแรงดึงดูดนี่ยังไม่พูดถึงร่างกายที่พัฒนาไปแล้วและสายเลือดในตัวของมิคาเอลอีก หากให้ฆ่าทิ้งทั้งเมืองแล้วล่ะก็มิคาเอลก็ยังมองไม่เห็นถึงความลำบากเลยด้วยซ้ำ
''ข้าว่าแล้วว่าเจ้าต้องช่วยข้าไม่ได้...เดี๋ยวนะเมื่อครู่เจ้าบอกว่าว่าจะจัดการให้เจ้าพูดจริงๆใช่มั้ย''ดาวินแทบหมดสติมันไม่คิดเลยว่ามิคาเอลจะช่วยมันได้ แต่มันก็ไม่มีทางเลือกเพราะยังไงมิคาเอลก็มักจะอยู่เหนือการคาดเดาของมันเสมอ
''ใช่ เรื่องนี้ง่ายมากท่านไปเตรียมตัวเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะมาหาท่านเอง''พูดจบมิคาเอลก็ข้ามมิติอีกครั้งเป้าหมายในครั้งนี้คืออสูรหมื่นพิษ
''ดูเหมือนท่านจะสบายดีนะตาแก่''มิคาเอลพูดขณะลอยอยู่บนท้องฟ้า แต่ดวงตาของมันก็จับจ้องลงไปมันเห็นอสูรหมื่นพิษที่ถูกสัตว์อสูรทั้ง10ล้อมรอบอยู่
''หืม...เจ้าเปลี่ยนไปเยอะนะเนี่ยแล้วนี่คงจะว่างมากสินะถึงได้มาเยี่ยมคนแก่ใกล้ตายแบบข้า และตอนนี้ที่สำนักหมื่นพิษของข้าเป็นยังไงบ้าง''อสูรหมื่นพิษและเหล่าสัตว์อสูรจำมิคาเอลได้ไม่ยากเพราะมันจดจำจากกลิ่นอายของมิคาเอลแต่อสูรหมื่นพิษในตอนนี้ดูจะเหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนแล้วที่เป็นเพราะมันสอนมิคาเอลเกี่ยวกับพิษจึงทำให้มันเหลือเวลาน้อยลง แต่มันก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับมิคาเอล
''ข้าเป็นที่ตอบแทนบุญคุณกับคนที่ดีกับข้าเสมอ แล้วนั่นพวกเจ้ามาทำอะไรกันที่นี่ล่ะ''มิคาเอลพูดคุยกับอสูรหมื่นพิษเสร็จแล้วจึงหันไปพูดกับสัตว์อสูรทั้ง10บ้าง
''ท่านพระเจ้า ท่านมาเที่ยวหรือไงตอนนี้มันไม่ใช่เวลาเพราะตาแก่เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว''หมูป่าที่เชื่อคนง่ายพูดออกมาตั้งแต่มันโดนมิคาเอลหลอกมันก็เชื่อมาตลอดว่ามิคาเอลคือพระเจ้า
''ใช่ หลังจากตาแก่ตายไปก็เป็นเจ้าที่ต้องดูแลพวกเราต่อ''
''...''สัตว์อสูรทั้ง10พากันพูดไม่หยุดถึงมันจะเศร้าที่อสูรหมื่นพิษใกล้จะจากไปแต่มันก็ดีใจที่อย่างน้อยก็ยังมีมิคาเอลอยู่เป็นเพื่อนต่อโดยที่ไม่หวาดกลัวต่อพวกมัน
''อืม...ขอโทษทีที่ต้องทำให้พวกเจ้าผิดหวังเพราะตาแก่นี่คงไม่ตายง่ายๆแล้ว''มิคาเอลค่อยๆลอยลงมาจากนั้นจึงนำเม็ดยาที่ขอมาจากแฟนธ่อมยัดใส่ปากอสูรหมื่นพิษไป ไม่นานใบหน้าของอสูรหมื่นพิษก็ดูดีขึ้นร่างกายเริ่มแข็งแรงและพลังเริ่มกลับมาอย่างช้าๆ แต่มิคาเอลกลับไม่ชอบใจเท่าไหร่มันนำพลังบางส่วนของมันไปไว้ที่ปลายนิ้วจากนั้นจึงจิ้มไปตามร่างกายของอสูรหมื่นพิษ บูม!อสูรหมื่นพิษพื้นพลังมาอยู่ที่ระดับ58ต้านแรงดึงดูดทันที
''ระดับพลังของท่านฟื้นเต็มที่แล้ว ต่อจากนี้ท่านต้องฝึกพลังที่เสียไปให้กลับมาใหม่เอง''มิคาเอลพูดขึ้นขณะอสูรหมื่นพิษและเหล่าสัตว์อสูรอ้าปากค้างไปแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่59:เรื่องยุ่งเหยิง

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่59:เรื่องยุ่งเหยิง

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้