King - of - Element - ตอนที่ 34

ณ สำนักงานใหญ่เกม Kings of Elements ในห้องโถงที่เต็มไปด้วยพนักงานหลายคนคนกำลังทำงานกันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่หน้าจอคอมของตัวเอง เครื่องคอมพิวเตอร์น้อยใหญ่นับร้อยเครื่องกำลังทำงานประมวลผลข้อมูลนับล้านๆอยู่ มีจอฉายภาพขนาดยักษ์อยู่ตรงกลางห้องกำลังฉายภาพการต่อสู้ของผู้เล่นระดับราชันย์สองคนที่กำลังสู้กันอยู่ภายในเมืองหลวง เหล่าผู้ดูแลต่างทำสีหน้าเคร่งเครียดขณะดูภาพดังกล่าวพร้อมกับกำลังวิเคราะห์ประเมินค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยรอบกันอย่างหนักหน่วง รายงานนับร้อยพันที่ถูกส่งเข้ามาจากผู้เล่นที่ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ครั้งนี้ พวกเขาล้วนต้องการให้ลงโทษผู้เป็นต้นเหตุอย่างหนักหน่วงจะได้ไม่มีคนเอาเป็นเยี่ยงอย่าง และเพื่อป้องกันการก่อเหตุซ้ำ แม้จะไม่ทราบว่าใครเป็นคนทำให้เมืองหลวงหายไปครึ่งค่อนเมืองแบบนี้ แต่ก็มีผู้เล่นจำนวนไม่น้อยที่สามารถเดาได้ว่าเป็นฝีมือของผู้ใด เนื่องจากเวลาตายนั้นชื่อของผู้เล่นที่ฆ่าจะขึ้นให้ผู้เล่นที่ถูกฆ่าได้ทราบ “ฉันบอกพวกนายแล้วไม่ใช่หรือไง ว่างานนี้ให้เร่งมือโดยด่วน แล้วทำไมตอนนี้ถึงยังไม่มีอะไรคืบหน้าเท่าที่ควรเลยหะ!!” ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสีดำดูทะมัดทะแมง เขาตวาดใส่ลูกน้องนับร้อยของตัวเองที่ทำงานไม่ได้เรื่อง “ขอโทษครับหัวหน้า แต่ค่าความเสียหายที่เกิดขึ้น มันไม่ง่ายเลยที่จะบำรุงซ่อมแซมเมือง และชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้เล่นได้ทันการตามที่พวกเขาขอมา” พนักงานคนหนึ่งพยายามอธิบายถึงเหตุผลของความล่าช้าในการทำงาน แต่หัวหน้าของเขากลับไม่สนใจไยดีเลย ซ้ำยังไล่ให้ไปเร่งทำงานต่ออีกด้วย “ไม่ต้องมาแก้ตัว กลับไปทำงานได้แล้ว! แล้วเรื่องรายงานร้องเรียนของผู้เล่นที่ได้รับความเสียหายว่ายังไงบ้าง?” หัวหน้างานถามพนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆอีกคนหนึ่ง “เรื่องรายงานร้องเรียนของผู้เล่น ร้อยละ 90 ของรายงานทั้งหมด อยากให้มีบทลงโทษขั้นสูงสุดกับผู้ก่อเหตุครับ และให้ชดใช้ค่าเสียหายอย่างเหมาะสมแก่พวกเขาด้วย” พนักงานคนนั้นบอก เหตุผลที่ผู้เล่นร้องเรียนให้ชดเชยค่าเสียหายนั้นเป็นเพราะว่า ภายในโลกของ KoE เมื่อผู้เล่นถูกฆ่าไม่ว่าด้วยจะเหตุผลใดๆก็ตามมันจะสุ่มดรอปไอเทมออกมา บางคนอาจจะเสียไอเทมระดับสูง หรือระดับต่ำก็ไม่มีใครทราบได้ พวกผู้เล่นในโลกเสมือนจะยอมรับ และรู้กฎข้อนี้ดี แต่ในครั้งนี้พวกเขาเพียงแค่โดนลูกหลงจากการโจมตีเท่านั้น ไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมใดๆเลย อีกทั้งเหตุยังเกิดขึ้นภายในเมืองที่พวกเขาคิดว่าปลอดภัยที่สุดแล้วด้วย หากไม่มีบทลงโทษที่น่าพึงพอใจ หรือได้รับการชดเชยที่ไม่ดีพอ พวกผู้เล่นที่ได้รับผลกระทบคงจะต้องออกมาประท้วง และโวยวายจนทำให้ภาพลักษณ์ของเกมต้องตกต่ำลงเป็นแน่ “เห้อ ให้ตายสิ พวกราชันย์บ้าพวกนี้มันคิดอะไรอยู่กันนะ ถึงได้มีเรื่องกันภายในเมืองแบบนี้ พอเห็นว่ามีตำแหน่งใหญ่โตแล้วนึกอย่างทำอะไรก็ทำกันรึไง!” ชายวัยกลางคนได้แต่สบทออกมาโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้มาก เนื่องจากตำแหน่งราชันย์ถือเป็นขั้วอำนาจใหญ่ที่ใครๆต่างก็เกรงกลัว หากขาดราชันย์คนใดคนหนึ่งไปแล้วนั้น อาจทำให้เกมเสียสมดุลจนเกิดสงครามใหญ่เพื่อแย่งชิงครองความเป็นหนึ่งเดียวแห่งโลกของ KoE ก็เป็นได้ แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ กฎย่อมเป็นกฎ หากไม่ลงโทษให้สมกับตำแหน่งก็คงจะหลงระเลิงในอำนาจ และพลังอยู่อย่างนั้นไม่รู้จบ “ทุกคนฟัง! สั่งลงโทษราชันย์แห่งไฟ ราชันย์แห่งสายฟ้าขั้นสูงสุด และเพิ่มโทษจากรายงานของผู้เล่นที่ได้รับความเสียหายเข้าไปอีกเท่าตัว เริ่มงานได้!” ชายวัยกลางคนสั่งลงโทษอย่างเด็ดขาด พนักงานทุกคนตอบรับคำ และเริ่มปฏิบัติตามคำสั่งทันที.... หลังจากที่ผมกลับมาจากร้านกาแฟแล้ว ผมเริ่มจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำให้สะอาด และหาข้าวหาปลารองท้องให้เรียบร้อย ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงบนหน้าจอคอมเพื่อค้นหาข้อมูลที่จำเป็นต้องรู้ภายในเกม ผมเลื่อนดูข่าวสารต่างๆที่พึ่งอัพเดทเข้ามาใหม่อย่างละเอียดถี่ถ้วน รวมถึงข่าวเกี่ยวกับสงครามแย่งชิงตำแหน่งราชันย์น้ำแข็งของผู้เล่นที่กำลังเป็นประเด็นหลักที่พูดคุยกันอยู่ในขณะนี้ ในข่าวบอกว่าสงครามแย่งชิงตำแหน่งราชันย์นั้นได้เริ่มขึ้นแล้ว สงครามครั้งนี้ได้ส่งผลกระทบไปทั่วทั้งโลก KoE ผู้เล่นทุกคนต่างสนใจในข่าวนี้ ปกติสงครามแย่งชิงตำแหน่งราชันย์นั้นจะใช้ระยะเวลาในการทำสงครามเป็นเวลานาน จะวันสองวัน อาทิตย์สองอาทิตย์ หรืออาจจะเป็นเดือนก็ไม่มีใครทราบ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถของทั้งสองฝ่ายว่าใครจะแก้เกมรุกรับได้เฉียบขาดกว่ากันจนสามารถสังหารราชันย์ หรือตัวแทนผู้ท้าชิงลงได้ก่อน ผมเห็นข่าวนี้ก็ได้แต่ส่งกำลังใจไปช่วยลีออนเท่านั้น ก่อนที่จะเลื่อนอ่านข่าวสารต่างๆอีกเล็กน้อยจนไม่เหลืออะไรให้อ่านแล้ว ผมก็ลุกไปยังเครื่องเล่นเกมเพื่อเข้าสู่โลกเสมือน แต่ทว่าผมกลับลังเลอยู่ซักพักเพราะเกิดความเบื่อหน่ายที่สัมผัสได้แม้จะยังไม่ได้เข้าเกมไปก็แล่นเข้ามาหาแล้ว เนื่องจากการเข้าเกมครั้งนี้ผมต้องโดนลงโทษอย่างหนักแน่ๆในการทำ PK ภายในเมือง ผมยืนทำใจอยู่ซักพักก่อนจะหย่อนตัวลงเครื่องและเข้าสู่โลกของ KoE ทันที แสงสว่างพลันดับลงไป ความมืดมิดเริ่มเข้ามาแทนที่ ผมมั่นใจแล้วว่าตอนนี้กำลังลืมตาอยู่แน่ๆ แต่กลับมองอะไรไม่เห็นเลย รอบตัวผมตอนนี้ล้วนถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดก่อนที่เสียงแจ้งเตือนของระบบจะดังขึ้น ผู้เล่นได้รับโทษสูงสุดในการ PK ค่ะผู้เล่นจะถูกคุมขังทันที เป็นระยะเวลา 3 วัน ค่ะเนื่องจากผู้เล่นมีตำแหน่งเป็นราชันย์ จะถูกยึดตำแหน่งเป็นเวลาหนึ่งเดือนค่ะผู้เล่นจะถูกลงโทษเพิ่มอีกหากมีการร้องเรียนเพิ่มเติมค่ะรายละเอียดการลงโทษเพิ่มเติม**ผู้เล่นต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับผู้เล่นที่เสียชีวิต และได้รับความเดือดร้อนจากการโจมตีเป็นจำนวนเงิน 20,000,000,000 เหรียญ ค่ะ****ผู้เล่นต้องชดใช้ค่าเสียหายในกรณีทำสิ่งก่อสร้างภายในเมืองเสียหายเป็นจำนวนเงิน 60,000,000,000 เหรียญ ค่ะ****ผู้เล่นจะถูกส่งตัวไปยังสถานที่คุมขังแยกพิเศษค่ะ****ผู้เล่นจะถูกคุมขังเพิ่มขึ้นอีก 3 วันค่ะ**โทษทั้งหมดจะเพิ่มเป็นสองเท่าเนื่องจากผู้เล่นทำการ PK ในเมืองค่ะ เอือก! ผมพลันกลืนน้ำลายลงคอเมื่อมองดูจำนวนเงินที่ต้องเสียไปถึงกับต้องกุมขมับตัวเอง ด้วยตัวเลขขนาดนี้ ถ้าโดนโทษคูณสองเข้าไปอีกคงลำบากแย่ เรียกว่าหมดตัวเลยล่ะ “ตัวเลขนี้คือหารกับไอ่บ้านั่นแล้วใช่ไหมเนี่ย!!” ผมบ่นกับตัวเองพลางนึกถึงราชันย์สายฟ้า เนื่องจากโทษเสียค่าปรับแบบนี้ส่วนใหญ่จะต้องหารกับคู่กรณีกันอย่างเท่าเทียมเสมอ ผมโวยวายอยู่ได้ไม่นานนัก จู่ๆทัศนียภาพรอบๆตัวผมพลันแปรเปลี่ยนไปอีกครับ ความมืดมืดค่อยๆจางหายไปปรากฏเป็นภาพของป่าเขาลำเนาไพรอันอุดมสมบูรณ์ ลมเย็นเบาๆพัดผ่านไป กลิ่นดอกไม้หอมลอยโชยมาแตะจมูกเป็นระยะ เสียงสัตว์น้อยใหญ่ดังขึ้นอยู่เต็มผืนป่า ผมหมุนตัวมองไปรอบๆเพื่อเชยชมบรรยากาศอันร่มรื่นนี้ แต่แล้วผมก็ต้องหยุดลงเมื่อเสียงของระบบดังขึ้น ท่านได้เข้าสู่สถานที่คุมขังแยกพิเศษเรียบร้อยแล้วค่ะผู้เล่นจะถูกลงโทษเป็นระยะเวลาทั้งหมด 12 วันค่ะผู้เล่นจะไม่สามารถใช้ทักษะ หรือไอเทม ของตัวเองได้ค่ะหากผู้เล่นเสียชีวิตไม่ว่าจะกรณีใดๆ จะไม่สูญเสียไอเทม หรือระดับค่ะ “เดี๋ยวๆ! ทำไมถึงเตือนเรื่องการตายล่ะเนี่ย” ผมโวยวายขึ้นทันทีเพราะว่าไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับพื้นที่พิเศษเลย เนื่องจากไม่เคยได้ยินมาก่อน บางทีอาจจะเป็นสถานที่ที่พึ่งเพิ่มเข้ามาเมื่อไม่นานมานี้ แต่แล้วจู่ๆบรรยากาศโดยรอบพลันเปลี่ยนแปลงไป ความกดดันเริ่มเพิ่มมากขึ้น ผมรู้สึกได้ถึงจิตสังหารอันเข้มข้น จิตที่มุ่งหมายจะเอาชีวิตเกิดขึ้นมากมายทั่วทั้งผืนป่าแห้งนี้ ณ วินาทีนั้นเอง มีจิตสังหารหนึ่งมุ่งตรงมาที่ตัวผม ฟิ้วว...ฉึก!ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศออกมาจากพุ่มไม้ใหญ่โดยเป้าหมายของมันคือตัวผมเอง แต่ด้วยสัญชาตญาณที่ยังดีอยู่ทำให้ผมสามารถหลบมันได้อย่างเฉียดฉิว ลูกธนูปักลงพื้นดินเกือบจมทั้งอัน บ่งบอกได้ถึงอานุภาพของมันได้เป็นอย่างดี ผมพึ่งจะสังเกตเห็นตัวเองว่าตอนนี้กำลังอยู่ในชุดลำลองสีขาวทั้งตัวคล้ายกับชุดเริ่มต้นใหม่ในสภาพที่ไร้ไอเทม ไร้อาวุธ และเครื่องป้องกันชั้นดีแบบนี้ ถ้าผมโดนลูกศรเมื่อครู่เข้าไปเต็มๆ ก็ไม่แน่ใจว่าจะทนมันไหวไหม ฟิ้วว...ฉึก! ฉึก! ฉึก!ลูกธนูนับสิบพุ่งเข้ามาหาผมทุกทิศทาง ผมรวบรวมสมาธิ และหลบลูกธนูพวกนั้นด้วยความรวดเร็ว แต่ก็มีพลาดโดนบ้างจนเสื้อผ้าขาดวิ่นไป “บ้าจริง พวกนี้มันตัวอะไรกันเนี่ย มันต้องมีคลาสที่สูงกว่าเราแน่นอนถึงทำได้ขนาดนี้!” ผมสบถออกมาหลังจากหลบการโจมตีพวกนั้นเสร็จ การโจมตีพวกนี้ทั้งรุนแรง รวดเร็ว แม่นยำ และเฉียบคมเป็นอย่างมาก ที่สำคัญคือ จากการมองของผมพบว่ามันเป็นเพียงลูกศรธรรมดาๆที่ไร้ซึ่งสกิลใดๆอีกด้วย หากไม่ระมัดระวังตัวเป็นพิเศษแล้วล่ะก็ คงต้องตาย กลายเป็นแสงหายไปแล้วล่ะ แต่พอลองมาคิดๆดูแล้ว หรือว่านี่อาจจะเป็นวัตถุประสงค์ของการลงโทษด้วยที่คุมขังพิเศษแบบนี้ ให้สิ่งที่อยู่ภายในนี้ฆ่าผู้เล่นที่ปราศจากไอเทม หรือสกิลใดๆไว้ใช้งาน สังหารผู้เล่นครั้งแล้วครั้งเล่าให้รู้สำนึกถึงสิ่งที่ตัวเองได้กระทำเอาไว้จนกว่าจะเข็ดหลาบ “โหดร้ายกันไปไหมเนี่ย ถึงจะตายแล้วฟื้น แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับมันก็เจ็บเอาเรื่องอยู่นะเห้ย” ผมตะโกนออกมาคำโตขณะกำลังหลบลูกธนูละลอกต่อไป และครั้งนี้มีจำนวนมากราวห่าฝน ผมไม่สามารถหลบมันได้ทั้งหมดจึงยอมรับการโจมตีบางส่วนเพื่อเลี่ยงจุดตายเอาไว้ แฮกๆ!เลือดไหลย้อยไปทั่วทั้งตัวพร้อมกับอาการเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด ผมไม่มีเวลามาเจ็บปวด สายตาพลันจ้องมองไปทั่วทิศทางเพื่อเตรียมพร้อมรับการโจมตีชุดต่อไป แต่การโจมตีปริศนากลับหยุดลงเอาเสียดื้อๆ พร้อมกับเจ้าของการโจมตีที่ยอมเผยตัวตนออกมาให้เห็น ผู้เล่นพบ หน่วยลาดตระเวน ดาร์คเอลฟ์โบราณ ระดับ ?? (คลาส ??) ค่ะ “ดาร์คเอลฟ์โบราณงั้นหรอ!?” ดาร์คเอลฟ์โบราณประมาณ 5-6 ตัวก้าวออกมาจากที่ซุ่มของตัวเอง มันทั้งดูน่าเกรงขาม และทรงพลังไปพร้อมๆกัน รูปลักษณ์ของมันคล้ายพวกเอลฟ์ทั่วไปแต่เป็นสีดำคล้ำ พวกมันตัวโตกว่าผมเกือบ 2 เท่า สวมชุดเกราะเบาเต็มยศที่ดูสง่างาม และสูงส่ง ในมือถือธนูไม้โบราณที่ดูทรงพลังไม่ต่างกัน บรรยากาศรอบตัวของผมเต็มไปด้วยความกดดันจากจิตสังหารที่ออกมาจากพวกมัน ดาร์คเอลฟ์โบราณตัวหนึ่งก้าวออกมายืนตรงหน้าผม ส่วนพวกที่เหลือถอยหลังออกไปตีกรอบเป็นวงกลมคล้ายกับลานประลอง ตัวข้างหน้าของผมพลันปลดอาวุธ และชุดเกราะของตัวเองออกไป พร้อมกับกำลังอยู่ในท่าพร้อมต่อสู้เต็มตัว “ประลองงั้นหรอ?” ผมเข้าใจการกระทำของพวกมันทันที ดูเหมือนว่าพวกดาร์คเอลฟ์โบราณจะมีศักดิ์ศรีกันอยู่พอตัวถึงได้มาท้าประลองกับผมอย่างไม่เอาเปรียบแบบนี้ แต่ถ้าคิดอีกแบบมันอาจจะเป็นแค่การละเล่นของมันก็ได้ ผมไม่พูดอะไรพลันเตรียมตั้งท่าโจมตีเป็นเชิงบอกว่ารับคำท้าการประลองทันที ทันใดนั้นจู่ๆดาร์คเอลฟ์โบราณตรงหน้าหายไปจากระยาสายตาของผม มันกลับไปโผล่ข้างหลังพร้อมง้างหมัดโจมตีที่จุดบอด ตัวผมรีบหันหลังหมุนหลบการโจมตีได้จังหวะหนึ่งก่อนจะพุ่งหมัดสวนไปบ้าง ฟิ๊ว..ตุบ..หมัดของผมถูกกันไว้ด้วยแขนของมันจนหมันกระเด็นถอยหลังออกไปไม่ไกลมากนัก มันคงอยากจะประเมินพลังของผมดูถึงได้รับหมัดไปตรงๆแบบนั้นแทนที่จะหลบ ดาร์คเอลฟ์โบราณสะบัดแขนของตัวเองหนึ่งทีราวกับไม่ได้รับความเสียหายมากเท่าไหร่นักก่อนจะพุ่งเข้ามาใส่ผมอีกรอบ แขนขวาถูกยกขึ้นมากันการโจมตีของมันที่ลอบโจมตีตรงจุดอับสายตา ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผมทำได้เพียงแค่ตั้งรับการโจมตีของมันเพียงเท่านั้น หลายครั้งหลายคราที่ผมพยายามสวนหมัดกลับไปแต่ก็ไม่เป็นผล ‘บ้าเอ้ย นี่เราตามความเร็วของมันไม่ทันหรอเนี่ย!’ ความเร็วของดาร์คเอลฟ์โบราณนั้นเหนือกว่าผมมาก ก็แหงล่ะ ช่องว่างระดับคลาสมันต่างกันเกินไป การต่อสู้ของเราทั้งสองเริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนพวกดาร์คเอลฟ์ที่เหลือต้องขยับถอยห่างออกไป ดาร์คเอลฟ์โบราณตรงหน้าผมมันยิ้มเย้ยมุมปากราวกับสนุกสนานกับการต่อสู้ของมัน ทั่วตัวของผมเต็มไปด้วยบาดแผลจากการโจมตี เสื้อผ้านั้นฉีกขาดออกไปแทบไม่เหลือชิ้นดีจนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆภายใน ส่วนตัวของมันนั้นได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มันเริ่มก้าวเข้ามาหาอย่างช้าๆ ขณะที่ผมกำลังพักฟื้นพลังชีวิตอยู่แต่แล้วชั่วพริบตาที่ผมละสายตาจากมันมาก้มดูบาดแผลของตัวเอง จู่ๆมันก็มาโผล่ตรงหน้าพร้อมกับหมัดอันทรงพลังที่พุ่งพร้อมมันมา ตู้มมม!!ผมถูกชกกระเด็นไปด้านหลังไกลพอควร พลังชีวิตของผมต่ำถึงสุดขีดจนเรียกว่าเป็นอันตรายแล้ว หากเป็นช่วงเวลาปกติผมคงมีทักษะหลายๆอย่างช่วยไว้แล้ว คงไม่ลำบากขนาดนี้เป็นแน่ ‘เราคงจะพึ่งพาทักษะพวกนั้นมากไปสินะ ให้ตายเถอะ!’ ผมพลางคิดในใจ หากปราศจากทักษะช่วยเหลือแล้ว ผมเองก็เปรียบเสมือนเด็กน้อยที่พึ่งหัดเดินหากจะไปเทียบกับดาร์คเอลฟ์โบราณที่เป็นผู้ใหญ่โตเต็มวัยแล้วคงยากที่จะเอาชนะ ช่วงเวลาที่สั้นๆก่อนที่การโจมตีครั้งต่อไปของดาร์คเอลฟ์โบราณจะถึงตัวผม ผมพยายามปลดขีดความสามารถของตัวเองไปอีกขั้นหนึ่งพลันเค้นเอาพลังจากก้นบึ้งออกมาใช้ให้มากที่สุด และเหมือนว่าร่างกายจะตอบสนองความต้องการของผม จู่ๆบรรยากาศรอบตัวของผมเริ่มเปลี่ยนไป ดวงตาเริ่มถูกย้อมไปด้วยสีแดง ความเจ็บปวดที่ผ่านมาหายเป็นปริทิ้ง ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านไปทั้งตัวราวกลับเลือดกำลังถูกสูบฉีดอย่างรวดเร็ว ฟิ้วว...พลึบ...ตู้ม...!! หมัดของผมพุ่งสวนหมัดของดาร์คเอลฟ์โบราณไปจนเกิดเป็นแรงปะทะกลางอากาศอย่างรุนแรง มันทำสีหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะถอนหมัดออกมาและโจมตีซ้ำอีกรอบ แต่ผมเองก็สวนหมัดกลับไปได้อีกครั้งเช่นเดิม การโจมตีของมันเริ่มรุนแรง และเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตัวผมเองพยายามตามมันให้ทันอย่างสุดความสามารถแต่ก็ยังช้ากว่ามันไปก้าวหนึ่งอยู่ดีแม้จะฝืนปลดขีดความสามารถตัวเองมาแล้ว ตู้มม....ผมถูกส่งลงพื้นอีกครั้งด้วยการโจมตีที่รุนแรงของมัน พื้นดินรอบๆแตกกระจายเป็นหลุมกว้างกว่าขนาดตัวผมเกือบเท่าตัว ทั้งตัวเริ่มชาจนขยับตัวไม่ได้อีก สายตาพลันจ้องไปที่ดาร์คเอลฟ์โบราณที่กำลังหอบจากการต่อสู้พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลทั่วทั้งตัวของมัน “อย่างน้อยก็ทำให้มันแทบจะไร้สภาพได้ล่ะนะ ฮ่าๆ” ผมหัวเราะร่าเนื่องจากพึงพอใจในผลงานของตัวเองแล้ว ก่อนที่ดาร์คเอลฟ์โบราณค่อยๆเดินมาหาผมอย่างช้าๆ มันจ้องมองผมอยู่ซักพักก่อนที่จะโค้งคำนับให้ผมทีหนึ่ง และปิดฉากการโจมตีโดยทันที ตู้มม.....!! ผู้เล่นได้เสียชีวิตแล้วค่ะผู้เล่นจะถูกสุ่มสถานที่เกิดใหม่ภายในเวลา1098..1...ขอบคุณที่ยังติดตามกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ ติชมได้ตามแต่สมควรเลยนะครับผม หรือมีอะไรแนะนำก็บอกได้ครับ จะผมจะได้ปรับปรุงพัฒนาให้ดีขึ้นไป^^

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34

คล้ายกับเรื่องKing - of - Element ที่คุณอ่าน

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34

คล้ายกับเรื่องKing - of - Element ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้