๒
“คุณโรม!”แก้วดาริการ้องเรียกคนที่ปลุกเธอด้วยการแนบปากอุ่นระอุไปบนหน้าผากเสียงพลิ้วหวานริ้วลมร้อนผ่าวไหลไปรวมกันบนใบหน้าจากสายตาสีอเมทิสต์ฉาดฉายแสงร้อนแรงผิดจากผู้ชายนิสัยค่อนข้างไปทางเ็าเมื่อแรกพบเจอ
“คิดถึงหนูแก้วที่สุดเลย”ทรุดกายลงนั่งใกล้ชิดสองแขนเท้าคร่อมร่างอวบอิ่มพร้อมโน้มกายลงไปจนปากและจมูกโด่งแนบแก้มนุ่มดมดอมความหอมก่อนไถลเลื่อนไปจนบดคลึงขบเม้มกลีบกุหลาบนุ่มอย่างแ่เบาและอ่อนโยน
โรมจูบซับคนตัวนุ่มหอมด้วยคิดถึงคะนึงหาที่เปี่ยมล้นในทรวงจากแก้วดาริกาไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเขาร้อนรุ่มกระวนกระวายอยากกลับมาเห็นหน้าเธอใจจะขาดอยากมองร่างนุ่มนิ่มงดงามประหนึ่งประติมากรรมชั้นเอกด้วยความชื่นชมอยากหอมแก้มสาวให้ชอกช้ำ จูบปากอิ่มดื่มด่ำกับความหวานปานน้ำผึ้งไม่ยอมหยุดััผิวเนื้อนุ่มประพรมจุมพิตไปบนความละเอียดลออแนบสนิทชิดอย่างโหยหากระหายหิว
ปากหนาขบเม้มสลับฟันขาวกัดครูดไปบนกลีบปากอิ่มเม้มย้ำหนักหน่วงแ่เบาสลับกันไปมาขณะฝ่ามือหนาโลมไล้นำทางปลายนิ้วสะกิดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้หลุดจากรังเพื่อให้เขาได้ัักับผิวเนื้อนวลนุ่มราวกับผ้าไหมอย่างถนัดถนี่
แรงฤทธิ์จุมพิตทำให้แก้วดาริกาถึงกับตัวอ่อนระทวยอย่างกับขี้ผึ้งลนไฟในทรวงอัดแน่นด้วยปีกผีเสื้อหลากสีสันกระพือปีกบินสายลมแห่งความปรารถนาพาร่างกายปั่นป่วนวาบหวาม กลีบปากอิ่มนุ่มเผยแย้มให้เรียวลิ้นอุ่นชื้นล่วงล้ำเข้าไปกระหวัดกวาดเคล้าหาความหวานสลับเกี่ยวกระหวัดพลิกพลิ้วกับเรียวลิ้นเล็ก
จุมพิตร้อนผ่าวขบเม้มไปบนผิวเนื้อนุ่มหอมคลอเคลียขบกัดซอกคอระหงขณะนิ้วยาวเกลี่ยชายเสื้อให้ร่วงหลุดจากบ่ากว้างอย่างเชื่องช้าเพื่อให้ปากหนาัักับเนินดอกบัวตูมเต่งอย่างถนัดถนี่
โรมเหลือบสายตาขึ้นมองแก้วดาริกาด้วยรอยยิ้มหวานละมุนขณะฝ่ามือหนาโลมไล้ไปทรวงอกกลมกลึงเต็มไม้เต็มมือ
“อือ...คุณโรม”ลำตัวกลมกลึงแอ่นโค้งด้วยความวาบหวิวจากฝ่ามือแกร่งที่นวดเฟ้นเต้ากลมกลึงนุ่มหยุ่น“หยุดเถอะนะคะ ได้โปรด” อ้อนวอนเสียงสั่น อยากถูกเขาััด้วยเสน่หาทว่ายังคงมีความกลัวในเพลิงอารมณ์ร้อนแรงอีกทั้งรู้สึกเหมือนมีม่านหมอกกางกั้นมิให้ทุ่มกายเทใจให้โรมไปหมดทั้งดวง
แม้อยากดึงดันเอาตามความ้าของตัวเองแต่ความรู้สึกขลาดกลัวไม่มั่นคงคล้ายเส้นด้ายบางๆ หากจับรุนแรงไปก็จะขาด จึงยินยอมทำตามความ้าของแก้วดาริกาปากหนาขบเคลื่อนขึ้นไปทีละน้อยพัดพาสายลมแห่งความปรารถนาบางเบาก่อนแนบปากทาบทับบนกลีบกุหลาบบอบบางดื่มด่ำกับความหวานของดอกไม้แรกแย้มอีกครั้งจนพอใจจึงยอมปล่อยแม่เนื้อนุ่มเป็อิสระ
“คุณโรมน่ะชอบเล่นทีเผลออย่างนี้ตลอดเลย”ตวัดใบหน้าเป็สีชมพูคล้ายดอกกุหลาบแรกแย้มใส่คนยิ้มในดวงตาอย่างเอียงอายรีบยันกายกลมกลึงขึ้นนั่งก่อนถูกซ้ำด้วยเพลิงเสน่หาสองมือเล็กรีบจับสาบเสื้อปิดบังผิวกายนวลผ่องจากสายตาพร่างพราวระยับอย่างว่องไว
“ทำไมวันนี้กลับดึกนักล่ะคะ”เธอรอเขาจนเผลอหลับไปั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ “เกิดเื่อะไรขึ้นอีกหรือเปล่า”มือเล็กยกขึ้นทาบบนใบหน้าคร้ามแกร่ง กวาดสายตามองไปทั่วร่างใหญ่ก่อนผ่อนลมหายใจออกจากปอดอย่างโล่งอก เมื่อเห็นเขาไม่มีแม้รอยขีดข่วน
โรมยิ้มหวานหลังนิ้วยาวลากไล้ไปบนใบหน้านวลลออ พลางขยับร่างขึ้นทอดนอนยาวบนเตียงนอนวางศีรษะบนขาเสลา จับมือเล็กมาแนบใบหน้าและริมฝีปากขบเม้มนิ้วเรียวยาวทำงานเหนื่อยล้ามาทั้งกายและใจ กลับมาถึงบ้านมีคนเอ่ยถามอย่างห่วงหาใส่ใจเป็อะไรที่รู้สึกดีจริงๆ
“วันนี้สิ้นเดือนฉันเองก็ต้องเคลียร์งานที่คั่งค้างอยู่ให้เสร็จด้วย”
แก้วดาริกาพยักหน้ารับด้วยั้แ่โรมช่วยเธอนี่ก็เกือบอาทิตย์ที่เขาคอยดูแลไม่เคยคลาดสายตาแล้วในวันนั้นถ้าไม่มีโทรศัพท์มาเตือนให้เข้าร้านบ้างชายหนุ่มก็คงยังขลุกอยู่กับเธอ
“เหนื่อยมากไหมคะ”ลูบไล้ฝ่ามือบนผิวแก้มสาก ทอดมองโรมด้วยความรักและไม่มั่นใจฉายชัดอยู่ในดวงตา
“กลับมาเห็นหน้าหนูแก้วก็หายเหนื่อยแล้วละคิดถึงมากเลยรู้ไหม”
แก้วดาริกายิ้มหวานปล่อยมือใหญ่ลูบไล้ผิวกายด้วยความสุขหลายคนไขว่คว้าหาสิ่งนี้โดยไม่รู้เลยว่าได้ละทิ้งสิ่งใดไว้เื้ับ้างขณะบางคนเพราะความ้าที่ไม่สิ้นสุดถึงกับทำร้ายคนอื่นเพียงเพื่อให้ได้ในสิ่งที่้า
“คุณมาทั้งเหนื่อยและร้อนไปอาบน้ำก่อนดีกว่าค่ะ”
“อาบกับหนูแก้วได้ไหม”เอ่ยทวงถามเื่ที่หญิงสาวเคยรับปากเขาไว้ ปลายนิ้วยาวไต่ไล่เล่นบนต้นแขนกลมกลึงเรื่อยลงมาสะกิดกระดุมที่เพิ่งถูกหญิงสาวกลัดไว้ให้หลุดออกจากรังอีกครั้งพร้อมมองปทุมถันกลมกลึงตาปรอย
“คุณโรมน่ะ!”แก้วดาริกาสะบัดใบหน้าแดงปลั่งค้อนคนตัวใหญ่ขวับโตหลังจากประวิงเวลาเพราะไม่แน่ใจในความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกินตั้งรับได้ทันทว่าตอนนี้คงถึงเวลาแล้วจริงๆ ที่เธอต้องเผชิญกับความจริงมอบสิ่งสำคัญให้กับผู้ชายตรงหน้า...โรม โรมิโอ!
ริ้วลมร้อนผ่าวแต้มจนคิดว่าใบหน้าผ่องพรรณแดงระเรื่อคล้ายกุหลาบแรกแย้มจากสายตาร้อนแรงเปิดเปลือยความปรารถนาจนต้องรีบเมินหลบ พร้อมดันศีรษะทุยออกจากตัก ทว่าเขากลับเร็วกว่ามากมายเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นกายกลมกลึงก็นอนราบไปบนเตียงมีร่างหนาแกร่งทาบทับอยู่้าสองมือเล็กตกอยู่ในอุ้งมือใหญ่เพียงข้างเดียว
“คุณ...โรม!”แก้วดาริการ้องเรียกเสียงสั่นพร่า ประกายในดวงตาสีอเมทิสต์ร้อนแรงดังแสงอาทิตย์สาดส่องมาทำให้เธอถึงกับปั่นป่วนในช่องท้องไปถึงสองทรวงอิ่มผลิชันในลำคอแห้งผากขึ้นมาอย่างกะทันหัน
โรมยิ้มหวานใส่ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแต่แฝงเร้นไว้ด้วยความ้าอันยากหักห้ามใจได้นิ้วยาวไต่ไล่จากท่อนแขนกลมกลึงราวกับท่อนลำเทียนเรื่อยลงมาทีละน้อยถึงสีข้างเปลี่ยนเป็ลูบไล้แ่เบาพร้อมเกี่ยวดึงสาบเสื้อแยกห่างกันเปิดเปลือยกายสาวที่เขาอยากเห็นและััอย่างไม่ยอมหยุดแนบปากลิ้มรสความหวานละมุนนุ่มลิ้น
“ฉันอยากเห็น...อยากััเป็เ้าของแก้วดวงนี้”
“คุณโรม”ได้แต่ร้องเรียกชายหนุ่มเสียงหวานพลิ้วดั่งระฆังแก้วหัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็จังหวะ มือเล็กถูกปล่อยเป็อิสระแต่มิใช่หัวใจซึ่งถูกผูกรัดด้วยสายใยแห่งความปรารถนาที่รุมเร้าสั่งให้ยอมจำนนปล่อยกายไปในเพลิงเสน่หาที่ร่ำร้องเรียกหาจนลืมทุกเหตุและผลที่หามาเพื่อกันตัวเองให้ถอยห่างโรม โรมิโอ!
ใบหน้าแดงระเรื่อแย้มยิ้มเอียงอายกายอวบกลมกลึงสั่นสะท้านหยัดยกขึ้นให้เสื้อเชิ้ตที่หยิบยืมโรมมาสวมใส่ร่วงหล่นจากกายช้าๆเผยผิวนวลผ่องลออดั่งดอกบวบแก่สายตาสีอเมทิสต์ที่จับจ้องอย่างชื่นชม
นิ้วยาวลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่มอย่างอ่อนโยนใบหน้าคร้ามแกร่งโน้มไปจรดปากหนาบนลาดไหล่กว้างขณะฝ่ามือหนาขยับเคลื่อนไล่ไปบนปทุมถันนุ่มหยุ่นชูช่อคล้าย้าบอกให้โรมรีบเด็ดสองเม็ดบัวมาเชยชม
“ไม่ต้องกลัวนะหนูแก้ว...”ปากหนาขบเม้มละเลียดลิ้มรสผิวกายราวกำมะหยี่ ขณะมือแกร่งนวดเฟ้นทรวงอกกลมกลึงอย่างอ่อนโยนพลางดันกายนุ่มหอมให้ทอดตัวลงนอนบนพื้นเตียงปากคลอเคลียจูบซับจากลำคอระหงเรื่อยขึ้นไปถึงกกหูขบกัดติ่งหูสลับสอดแหย่ปลายลิ้นหยอกกระเซ้าไปในช่องหูนุ่ม
อยากบอกเหลือเกินเธอไม่กลัวสิ่งใดเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนเขาหลังมือนุ่มนิ่มเคลื่อนไปััใบหน้าคร้ามแกร่ง มองสบตาสีอเมทิสต์ด้วยรอยยิ้มทั้งปากและดวงตากลมใสก่อนเผยปากแย้มรับจุมพิตอันอ่อนโยนแต่กลับกลายเป็ว่า...กายกลมกลึงกลับลอยขึ้นจากพื้นเตียงคิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างสงสัย จะว่าเขาไม่้าเธอหรือ...ก็ไม่ใช่ด้วยเขาบอกเองนี่นาปรารถนาในตัวเธอจนระงับเอาไว้ไม่ไหวแล้ว
โรมอุ้มร่างแน่งน้อยพาเดินอย่างมั่นคงเข้าไปในห้องน้ำแม้เขาอยากรักเธอใจจะขาด ปรารถนาเธอจนสุดคะนึงหาทว่าเมื่อเรือนกายเต็มไปด้วยเหงื่อไคลและกลิ่นสกปรกเขาควรชำระล้างออกไปเพื่อให้กลิ่นกายของเธอกรุ่นในความรู้สึกและติดตัวไว้คิดถึงตลอดเวลาที่ต้องห่าง
“พอก่อนนะคะคุณโรม”แก้วดาริการ้องขอเสียงพร่าแหบ กายกลมกลึงแนบไปกับอ่างอาบน้ำหายใจรวยรินเมื่อถูกโรมเล่นเอาเถิดเ้าล่อทั้งจูบและลูบไล้ไปทั่วกายาจนผิวกายสาวแดงเป็จ้ำ เพียงลอยละลิ่วคล้ายนกโบยบินไปบนฟ้าชายหนุ่มก็ดึงรั้งลงมาให้พานพบกับความปั่นป่วนจนแทบหายใจไม่ทันซ้ำอีก...
โรมสอดแขนกอดรัดร่างกลมกลึงให้สองมือแกร่งได้ปทุมมาลย์นุ่มหยุ่นแนบปากบนแผ่นหลังบางแยกเขี้ยวยิงฟันขาวเป็เงินยวงลากไล่ไต่ขึ้นไปทีละน้อยจนถึงลำคอระหงตรงส่วนที่เส้นเือุ่นๆเต้นตุบๆยั่วให้เขากดฝังเขี้ยวลงไปลองลิ้มชิมเืรสหวานผสานสองกายรวมเป็หนึ่งในเร็วไวทว่า...ถ้าหากรักจะอยู่ด้วยกันนอกจากความเข้าใจแล้วต้องไม่มีความลับต่อกัน...แต่ความลับของเขา เธอจะรับได้ไหม
“หนูแก้ว”
“ขา”
“ฉันมีเื่บอก”จับรั้งร่างกลมกลึงให้หันหน้ามาเผชิญด้วย อย่างหนึ่งที่เขาไม่กล้ารักเธอจนหมดหัวใจส่วนหนึ่งก็เป็เพราะเื่นี้!!
“เื่อะไรคะ”เอ่ยถามเสียงแ่หวาน หลังนิ้วััใบหน้าคร้ามแกร่งที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจคิ้วโก่งได้รูปขมวดมุ่นเข้าหากัน อย่างโรมมีเื่ให้กังวลใจด้วยหรือ
สองมือแกร่งช้อนปทุมถันนุ่มหยุ่นปากหนาจรดไปบนกึ่งกลางทรวงอกผลิบาน เหลือบสายตาสีอเมทิสต์ขึ้นมองสบตากลมโต
ความลับไม่มีในโลกถึงปิดยังไง แต่เมื่ออยู่ด้วยกัน ความลับต้องรั่วไหลสักวันสู้บอกความจริงให้รู้และทำใจยอมรับกับผลที่จะตามมาดีกว่า
โรมคลี่ปากแยกเขี้ยวขาวเป็เงินยวงให้แก้วดาริกาได้เห็น“ฉันไม่ใช่มนุษย์”
“คะ”เป็ความงุนงงในสิ่งที่ได้ยินยกมือขึ้นจับเขี้ยวสีขาวเป็เงินยวงด้วยหัวใจระทึกระคนหวั่นไหวแบบแปลกๆก็รู้ว่าโลกใบนี้อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้รวมถึงเื่ลึกลับที่พิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้เช่นกัน ทว่าไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้พานพบเท่านั้นเอง
“ฉันเป็...Vampire”คราวนี้ไม่เพียงแค่เขี้ยวแหลมยาวสะท้อนแสงไฟแต่ยังเสริมด้วยดวงตาสีอเมทิสต์เป็ประกายเรืองรองด้วย
แวบหนึ่งที่ความกลัวโอบล้อมหัวใจและร่างกายจนอยากรีบหนีไปให้ไกลทว่าดวงตาเข้มทอแสงอ่อนล้าและขลาดกลัวหวาดหวั่นระคนเฝ้ารอด้วยความหวังกระแทกหัวใจอย่างจังไม่ว่าเขาจะเป็อะไร ถ้าหากโรม...
“ฉันรักเธอ”
แก้วดาริกาคลี่ยิ้มหวานละมุนความกลัวห่างหายไปด้วยน้ำเสียงอันมั่นคงดุจดั่งหินผาผ่านหูแล่นลิ่วไปถึงหัวใจ
“ถ้าฉันรักคุณและยอม...ฉันจะเป็ยังไงคะ”คนเรารักที่จะอยู่ด้วยกันต้องปรับตัวเรียนรู้ซึ่งกันและกันแต่ถ้าหากเขาเป็อย่างนี้ ไม่มีวันแก่ตัวในขณะที่เธอ...มีแต่จะเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลาแล้วการครองรักครองเรือนมีหรือจะไม่เกิดปัญหาให้ต้องเกิดความไม่เข้าใจแก่กันน่ะ
“หนูแก้วไม่มีใครให้ต้องห่วงแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ” นับั้แ่สูญเสียบุพการีทั้งคู่ไปญาติคนอื่นๆ หรือ มีก็เหมือนไม่มีนั่นแหละไม่มีใครยอมรับเด็กที่ได้ชื่อว่าเป็ตัวซวยที่นำพาเอาความหายนะมาสู่ตัวเองหรอก
“หนูแก้วต้องยอมแลกกับบางอย่างเพื่อเราจะมีกันและกันภายใต้ค่ำคืนแห่งแสงจันทร์และดวงดาว”
“อะไรล่ะคะ”ในเมื่อทุกวันนี้เธอมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวเดียวดายถ้าหากมีใครมาเติมเต็มชีวิตส่วนที่เหลือด้วยความเข้าใจและรัก...หากสิ่งที่ต้องแลกไม่มากมายเกินรับไหวเธอก็พร้อมเดินก้าวไปข้างหน้าโดยไม่หวาดหวั่นและเสียใจ
“มาเป็คนอย่างฉัน...ต้องหลบซ่อนกายอยู่ท่ามกลางความมืดมิดออกไปยืนอยู่ท่ามกลางความอบอุ่นของดวงตะวันไม่ได้”
“แค่นี้เองหรือคะถ้ามีความรักและอ้อมแขนของคุณโรมกอดไว้ทุกค่ำคืนที่หลับนอน...หนูแก้วก็พร้อมยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เสียใจ”
“หนูแก้ว”เต็มตื้นไปกับความรัก! ที่ได้รับเหลือเกิน
แก้วดาริกายิ้มหวาน“หนูแก้วรักคุณโรมค่ะ” ตอกย้ำด้วยััจากแขนกลมกลึงที่โอบรัดรอบกายแกร่งฝ่ามือนุ่มนิ่มเคลื่อนไหวไปบนแผ่นหลังกว้างเอนกายจนแผ่นหลังแนบไปกับตัวอ่างเท่ากับเธอส่งยื่นกายสาว...ปทุมมาลย์อวบอิ่มแต้มด้วยปลายยอดเล็กนุ่มสีดอกบัวชูช่อไสวให้โรมได้ััด้วยรักและปรารถนา
ใบหน้าคร้ามแกร่งคลอเคลียพร้อมสองมือหนานวดเคล้นปทุมถันนุ่มหยุ่นจากนุ่มนวลอ่อนโยนเป็ทวีความหนักหน่วงด้วยความเสน่หาท่วมท้นปากหนาประพรมขบเม้มไปทั่วก้อนเนื้อกลมกลึงไล่ไปจนถึงปลายยอดสีทับทิมที่ชูชันร่ำร้องให้ด้วยความถวิลหา
แก้วดาริการ้องครางเสียงแปร่งปร่าปลายเล็บจิกลงบนแผ่นหลังกว้างเมื่อยามเม็ดยอดบัวถูกละเลียดลิ้มฟันขาวขบกัดสลับลิ้นสากลากไล้หยอกเย้าอย่างแ่เบาอ่อนโยน สายลมแห่งความสยิวซ่านพาดพัดจนเจ็บร้าวไปทั้งทรวงปั่นป่วนจากท้องน้อยไปตลอดทั้งตัว
ดวงตากลมโตหลับพริ้มปล่อยกายปล่อยใจไปกับัันุ่มนวลเสียงครางหลุดออกมาจากลำคอระหงยามโรมขบเม้มทรวงอกสล้างจรดปลายยอดหดเกร็งสลับเขี้ยวขาวเป็เงินยวงหยอกเย้าเือุ่นๆไหลเวียนในร่างสาวยั่วยุให้เขาอยากกดฝังเขี้ยวลงไปอย่างเร็วจนต้องเบี่ยงความสนใจด้วยการเคลื่อนใบหน้าคร้ามแกร่งไถลไปคลอเคลียจูบซับซอกคอขาวนวลเนียนแต่สิ่งที่คิดคงผิดไปถนัดด้วยเส้นชีพจรที่เต้นตุบๆยิ่งทำให้หิวกระหายอยากมากยิ่งกว่าเดิมเป็หลายเท่า
“หนูแก้ว”
“ขา”
“หนาวมากไหม”ไม่ให้เขาเอ่ยถามอย่างนี้ได้ยังไง ในเมื่อขนบนเรือนกายของคนตัวเล็กลุกชันน้ำเย็นมีผลส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็เป็เพราะเขา...อยากเห็นกายสาวขาวผ่องเป็ยองใยและได้ััอย่างถนัดถนี่แนบชิด...ทุกหนแห่ง!
“อยู่กับคุณโรมมีหรือคะที่ฉันจะหนาวได้”ตอบกลับอย่างเอียงอายใบหน้าร้อนผ่าวจากสายตาสีอเมทิสต์ที่กวาดมองทั่วร่างพร้อมมือหนานิ้วยาวลากไล้บนผิวเนื้อนวลผ่องราวดอกบวบไล่ลงไปทีละน้อยจวบจนถึง...
“คะ...คุณโรม”แก้วดาริกาสะดุ้ง
“จ๋า...หนาวแล้วใช่ไหมงั้นเราก็ไปที่เตียงกันดีกว่า ฉันรู้ที่เขาพูดกันถ้าหนาวก็ให้เนื้อห่มเนื้อจะได้หายหนาว จริงหรือเปล่า”
ไหววูบไปทั้งทรวงอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน เมื่อโรมจับเอวคอดกิ่วดันกายกลมกลึงขึ้นจากอ่างทำให้ประติมากรรมชั้นเอกโดดเด่นอยู่ท่ามกลางแสงไฟและสายตาโรม
แก้วดาริการีบเกี่ยวสองขาเพรียวไขว้กันอย่างเร็วรี่พร้อมมือยกขึ้นปิดบังความงดงามของปทุมถันตั้งชัน ทว่าในทรวงสาวกลับไหววูบวาบเมื่อนิ้วยาวยื่นมาส่ายห้ามตรงหน้า
“ฉันอยากเห็นหนูแก้วแบบชัดๆ”จับมือเล็กไขว้ไปด้านหลัง “ััหนูแก้วทุกซอกทุกมุม”
แว่วเสียงสำเนียงทุ้มพร่าพาให้หัวใจแก้วดาริกาเต้นรัวระทึกอย่างกับรัวกลองศึกออกรบยิ่งเสริมทัพด้วยเรือนกายแกร่งดั่งหุ่นทองแดงสัมฤทธิ์ที่อวดศักดาทำให้เธอเหมือนต้องมนตร์เสน่หาอันเย้ายวน
กายกลมกลึงอ่อนระทวยใจสาวหลอมละลายราวขี้ผึ้งถูกลนไฟ ยกมือวางบนศีรษะทุย ปลายนิ้วดึงทึ้งเส้นผมหนานุ่มยิ้มหวานหยดย้อยเชิญชวนให้โรมรีบทำอย่างที่พูด...
ค้นหาความลับและดื่มด่ำกับเรือนร่างแน่งน้อยดังดอกไม้แรกแย้มอย่างไม่มีส่วนใดหลุดรอดไปแม้ตารางนิ้วเดียว
โรมย่อตัวลงแนบปากบนผิวเนื้อนวลผ่องเป็ยองใยเรื่อยขึ้นไปทีละน้อยพร้อมสอดช้อนแขนดันร่างกลมกลึงลอยขึ้นจากพื้นให้ฝ่ามือได้กอบกุมเต้านุ่มหยุ่นนวดเฟ้นปลุกความปรารถนาในกายสาวไม่ให้ขาดตอนด้วยใบหน้าคร้ามแกร่งจรดจูบไปถึงปากนุ่มที่เผยแย้มรับอย่างไม่เกี่ยงงอน
โรมพาแก้วดาริกาเดินออกจากห้องน้ำมุ่งหน้าไปยังเตียงนอนทว่า...
2K
