STARCIN อุบัติมหาสงครามสตาร์คิน (อ่านฟรีจนจบ)(มี EBOOK)

ภาคที่2 GAMES START ตอนที่27 สักหน่อย

" พวกคุณต้องการอะไรจากผมกันแน่? " ในห้องรับแขกที่มีการตกแต่งเรียบง่ายมองดูแล้วสบายตาเหล่าคนที่ใส่ชุดเมดต่างก็ยืนรออยู่ข้าง ๆ รอบริการเต็มที่

แก้วน้ำวางตั้งอยู่ตรงหน้าของซึฮากิเขาระแวงจากเมื่อตอนนั้นจนไม่กล้าดื่มมัน

" อืม...งั้นเข้าเรื่องเลยดีกว่าฉันต้องการรวมกำลังพลเพื่อสำรวจดันเจี้ยนที่ไปเจอในป่าและฉันได้ยินมาจากลูกสาวว่านายเก่งถ้าสนใจ- " 

" ผมไม่สนใจ " ซึฮากิพูดขัดก่อนที่ราโมจะพูดจบ 

" ฮ่าฮ่าฮ่า "เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นจนพวกเมดสะดุ้ง ราโมลุกขึ้นยืนพร้อมกับกัดฟันแน่น

" โทษทีมันเผลอไปทำไมนายถึงไม่สนใจล่ะฉันให้ค่าตอบแทนเยอะเลยนะ " ราโมยิ้มเขิน ๆก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง

" ผมต้องรีบกลับไปหาเพื่อน...ไม่มีเวลาไปทำงานอื่นหรอกครับ" เขายังคงใจเย็นดึงหน้ามองตาราโมโดยไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด

" ยังงั้นสินะ...เสียดายจริงๆ ฉันว่าจะให้นายวันละยี่สิบเหรียญทองในการทำงานนี้สักหน่อย " 

" สามสิบเหรียญทองแล้วผมจะร่วมงานด้วย" ซึฮากิพูดเสียงแข็งมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

" ให้มันได้ยังงี้สิก็ได้ฉันเพิ่มให้ตามนั้นมีเสบียงและอุปกรณ์ให้ครบขัน นายอยากจะไปดูที่ลานฝึกสักหน่อยไหมล่ะพวกหนุ่มสาวกำลังเตรียมตัวเพื่อไปสำรวจดันเจี้ยนกันอยู่" 

" ไปกันไปกันหนูอยากไปดูเพื่อน ๆ บ้าง " ดีน่ากระโดดโลดเต้นไปรอบ ๆตัวราโมอย่างกับเด็กน้อย

" ยังไงก็ได้ครับแต่ผมขอดูเงินก่อน " ได้ตั้งวันละสามสิบเหรียญทองแบบนี้ใครไม่เอาก็บ้าแล้วดีกว่าไปทำงานแสดงละครบ้า ๆ พวกนั้นอีก

" งั้นระหว่างที่ไปดูพวกเขาฝึกฉันจะให้คนใช้ไปเอาเงินมาให้ "

ลานดินกว้างขวางตั้งอยู่นอกเขตที่อยู่อาศัยพวกเขานั่งรถม้ามาประมาณสองสามกิโลเมตรที่นั่นมีทั้งบ้านพัก ลานฝึกโรงอาหารคล้ายกับค่ายทหาร

" ว่าไงกรีนกำลังฝึกถึงช่วงสุดท้ายแล้วใช่ไหม "ราโมยกมือขึ้นตีเข้ากับมือของครูฝึกพร้อมทั้งกอดพอเป็นพิธี

" ใช่ระหว่างนี้พวกฉันก็เตรียมเสบียงกับข้าวของไว้พร้อมแล้วคาดว่าเราจะเดินทางในตอนบ่ายทันที" 

" เยี่ยมไปเลย อ้าว !มาแนะนำตัวให้ครูฝึกสักหน่อยมา " ซึฮากิก้าวเท้าขึ้นมามองหน้าครูฝึก

" สวัสดีครับผมยากิ "ซึฮากิยื่นมือออกไปเหนือเอวเล็กน้อย

" สวัสดีครับผมกรีนเป็นครูฝึกแล้วก็เพื่อนของเจ้าราโมด้วย "เขาเอามือโอบไหล่ราโมอย่างสนิทสนม

 " เขาจะมาร่วมสำรวจดันเจี้ยนกับพวกเราด้วยแน่นอนว่าดีน่าก็ร่วมด้วย " ขณะที่ราโมกำลังมองหาตัวลูกสาวเธอก็วิ่งตรงไปหาคนที่กำลังฝึกอยู่ในสนามเสียแล้ว

" ผมขอเข้าไปดูการฝึกด้วยคน" ซึฮากิเดินแยกออกมาปล่อยผู้ใหญ่เขาคุยกันไป

หนุ่มสาวหลากวัยกำลังแบ่งกลุ่มตั้งแถวรุกรับกันเป็นอย่างดีผู้ที่ถือโล่ขนาดใหญ่ยกตั้งเรียงกันสามารถป้องกันทุกการโจมตีที่มาจากด้านหน้าได้และยังมีผู้ที่ใช้หอกยาวอยู่ข้างหลังเพื่อช่วยสนับสนุนแนวป้องกัน 

" สู้ ๆ นะทุกคน "ดีน่ายิ้มฉีกกว้างเอามือปล้องปากตะโกนไปในลานกว้างจนพวกเขาหันมามองกันหมด

" โอ้ ! "เสียงร้องตอบรับอย่างบ้าคลั่ง พวกเขายิ่งฝึกซ้อมกันอย่างจริงจังมากกว่าเดิมเสียอีก

" พวกเขาเป็นเพื่อนฉันเอง" 

" รูปแบบนี้แทบจะไม่ขยับไปไหนเลยเน้นให้คนที่อยู่ด้านหลังสุดยิงเวทระยะไกลสร้างความเสียหายสินะ "ซึฮากิยืนอยู่ข้าง ๆ ดีน่ากวาดสายตามองดูพวกเขา

" มันใช้ได้ดีมากในดันเจี้ยนที่มีทางเดียวเพราะปกติพวกมอนสเตอร์จะเข้ามาทางด้านหน้า"

" ใช่ไหมล่ะ "ดีน่ายิ้มอย่างปลื้มปริ่ม

" แต่ถ้าในดันเจี้ยนที่มีทางซับซ้อนล่ะพวกเขามีแผนสำรองอะไรบ้างไหม "

" มีแน่นอนในกรณีแบบนั้นพวกเขาจะตั้งแถวเปลี่ยนเป็นรูปแบบวงกลมที่มีจอมเวทอยู่ตรงกลาง "

ขอให้ไม่เจอดันเจี้ยนแปลก ๆที่เราเคยเจอละกัน ถ้าเป็นที่โล่งแบบนั้นพวกเขาไม่รอดแน่เลยเลเวลสามเกือบทุกคนมีเลเวลสี่ไม่กี่คนเท่านั้น ถ้ายิ่งไปเจอราชาที่มีสติปัญญาสูง ๆด้วยก็ยิ่งแล้วใหญ่

" เฮ้ นายยืนเหม่ออะไรอยู่" ดีน่าเอามือโบกไปมาตรงหน้า

" ไม่มีอะไร "

เมื่อยามบ่ายได้มาถึงพวกเขาได้ออกเดินทางเข้าป่าฝ่าดงพร้อมทั้งแบกสัมภาระไปด้วยเพราะรถเอาเข้าไปไม่ได้ 

" เสียดายราโมจริง ๆที่ไม่ได้มาด้วย ไม่งั้นคงจะสนุกกว่านี้อีก "ครูฝึกกรีนเดินนำขบวนพวกเขาไปไกลหลายกิโลเมตรแต่ก็ยังไม่ถึงที่หมาย

กระต่ายสีขาวบริสุทธิ์กระโดดผ่านหน้าซึฮากิไปอย่างรวดเร็วจนเขาสะดุ้งแต่ดูเหมือนคนอื่นๆ จะไม่เห็น

ไอ้แบบนี้อย่าบอกนะว่าเป็น... มันกระโดดขึ้นบนหัวของซึฮากิแต่เขาก็ไม่ทำอะไรมัน

แกจริง ๆ ด้วยเจ้าปุย เขาเดินทางต่อไปโดยมีปุยเกาะอยู่บนหัวตลอดทาง

เสียงดังครึกโครมในป่าขณะที่คานะและสเตล่าวิ่งหนีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนกับช้างแอฟริกาแค่ขนาดเท้าของมันก็ใหญ่กว่าลำตัวของคานะแล้ว

" เราจะเอายังไงต่อล่ะไม่น่าเข้าไปในเขตของมันเลย " สเตล่าตะโกนร้องออกมาลุกลี้ลุกลน

" เดี๋ยวมันก็กลับไปเองนั่นแหละกรี๊ด ! "เวทหินขนาดเท่าลูกมะพร้าวมุ่งผ่านหูของคานะไปจนเธอร้องออกมาด้วยความตกใจ 

" นี่เรากำลังตรงไปที่บ้านของพี่ไอรีนนะต้องไปทางอื่นเดี๋ยวนี้ "สเตล่าและคานะวิ่งผ่านซอกต้นไม้มากมายหวังให้มันตามลำบากขึ้น แต่ต้นไม้พวกนั้นก็ล้มระเนระนาดไปหมดจนเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงพวกเขาก็ยังไล่กันอยู่

" เรากลับมาที่เดิมงั้นเหรอ" ทุ่งหญ้าสีเขียวที่มีต้นไม้น้อยมากจนมองไปถึงขอบป่าอีกฝั่งได้กระสุนหินเล็ก ๆ สาดตามมาด้านหลังของพวกเขา คานะและสเตล่าสร้างโล่น้ำโล่ลมป้องกันได้ทัน 

" ตรงนั้นมีถ้ำเล็ก ๆ อยู่มันน่าจะตามเราไม่ได้ "สเตล่าวิ่งนำหน้าคานะเข้าไปในถ้ำที่ตั้งอยู่กลางทุ่งหญ้าเขียวชอุ่ม

มันพุ่งชนปากถ้ำพยายามจะมุดเข้าไปแต่ด้วยขนาดที่ใหญ่ไปมันจึงได้ใช้งวงควานหาพวกเธอ 

" ต้องไปลึกกว่านี้ "พวกเธอเดินลึกเข้าไปในถ้ำแห่งนั้นที่เป็นทางลาดชันเอียงลงไปเรื่อย ๆ 

" คิดว่ามันไปยัง ?" คานะที่อยู่ฝั่งทางเข้าถ้ำพยายามย้อนกลับมาดูให้แน่ใจเธอใช้มือยันกับกำแพงที่แทบจะติดกับตัวเธอทั้งสองข้าง

" คิดว่าไปแล้วนะ "ขณะที่เธอกำลังชะเง้อคอมองดูรอบ ๆ ถ้ำก็ได้เห็นมันนอนรออยู่ใกล้ ๆ 

" มันหลับอยู่ เราจะไปเงียบๆ " คานะกระซิบคุยกับสเตล่า พวกเธอย่องออกมาจากถ้ำและเดินกลับเข้าป่าช้า ๆ 

 เสียงร้องของมันดังลั่นทันทีที่พวกเธอออกมาและเริ่มวิ่งไล่กันต่อเข้าไปในป่าอีกครั้ง

" แบบนี้ทั้งวันก็คงไม่เลิกตามแน่มีแต่ต้องจัดการมันเท่านั้น " คานะสร้างระเบิดน้ำโยนดักระหว่างที่มันตามหลังมาแรงระเบิดกระแทกให้มันหยุดชะงักไปครู่หนึ่งแต่ดูเหมือนมันแทบจะไม่บาดเจ็บเลย

" ไม่ได้ผลผิวมันหนาเกินไปมีดง่อย ๆ พวกนี้ฟันมันไม่เข้าเลย "เวทหินพุ่งเข้าหาเธอแต่ก็เบี่ยงตัวหลบไปได้

" ตอนที่เธอตรวจสอบดูมันเลเวลห้าใช่ไหม"

" ใช่ มันเลเวลเท่าฉันเลยเล่นด้วยยากมาก ๆ "สเตล่าตอบกลับขณะที่ก้มหัวหลบเวทหินที่ยิงออกมาจากงาของมัน

คิดสิคิดสิถ้าเจอพวกผิวหนาจะทำยังไงถ้าเป็นกิจะจัดการมันยังไงกันนะ ? 

" เธอสามารถอัดแรงลมให้มันรุนแรงได้มากแค่ไหน" คานะยิ้มเล็กน้อยเหมือนคิดอะไรได้ 

" ขึ้นอยู่กับระยะ ถ้าในประชิดตัวต่อให้เป็นก้อนหินก็แตกเป็นรูได้เลย" 

" ฉันเคยเห็นกิสู้กับหมีตัวใหญ่อยู่เขาอัดแรงลมใส่ไปในหูของมันตายในครั้งเดียว" สเตล่าพยักหน้าตอบรับ คานะหยุดวิ่งสะบัดเวทดาบน้ำสวนใส่มัน

" ฝากด้วยล่ะ "สเตล่ากระโดดขึ้นต้นไม้ปีนป่ายหลบจากการมองเห็นของมัน

" เราก็แค่เปิดโอกาสให้สเตล่าเข้าถึงตัวให้ได้[ เสริมกำลังระดับห้า ] "คานะสร้างดาบน้ำขึ้นยาวหนึ่งเมตรต่อกับมีดสั้นของเธอขณะที่จ้องมองตาของสัตว์ประหลาดอยู่เวทหินก้อนใหญ่เล็กจำนวนมากยิงใส่คานะแต่เธอกลับวิ่งสวนพร้อมทั้งสะบัดกะพริบปัดก้อนหินที่จะโดนตัวออก 

" ขอลองอีกที "คานะโยนระเบิดน้ำไว้ที่ใต้ท้องของมันแรงระเบิดทำให้มันสะดุ้งตกใจและคลั่งยิ่งกว่าเก่าฟาดงวงฟาดงาไปรอบ ๆจ้องมองคานะด้วยความโกรธเกรี้ยว

เธอยิ้มอย่างมีความสุขตวัดดาบน้ำฟันไปที่ท้องของมันขณะที่หลบงวงและงาของมันไปด้วยเจ้าสัตว์ประหลาดถูกคานะปั่นหัวโดยการวิ่งและสร้างบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัวมัน

ระเบิดน้ำพวกนี้เบาเกินไปที่จะจัดการพวกเลเวลห้าได้จริงด้วยสิเราได้สกิลนั้นมาถ้าใช้ดี ๆ ก็น่าจะทำให้มันนิ่งไปได้พักหนึ่ง เธอเริ่มสาดเวทน้ำเป็นวงกว้างใส่สัตว์ประหลาด

" [ Electric Ring ] " วงแหวนสายฟ้าปรากฏที่ปลายมีด ขนาดของมันใหญ่พอ ๆ กับกำไลข้อมือเธอโยนมันเข้าใส่เพียงเสี้ยววินาทีที่มันได้สัมผัสกับร่างของสัตว์ประหลาดมันก็ดิ้นทุรนทุรายอยู่พักหนึ่งก่อนจะล้มลงไป

" ตอนนี้แหละ ! "สเตล่ากระโดดลงมาจากต้นไม้เกาะงาของมันปีนป่ายขึ้นไปที่หัว

" ลาล่ะ "มีดสั้นที่แทงเข้าไปในหูที่ใหญ่โตของมันเวทลมที่พุ่งออกเหมือนกับกระสุนปืนใหญ่ทำลายอวัยวะภายในกะโหลกจนแหลกเละ

" เฮ้อ...เราน่าจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรกนะ" สเตล่าขึ้นไปนั่งบนตัวของมันยิ้มหน้าระรื่น

" พวกสัตว์ใหญ่แบบนี้คงจะหาได้ยากฉันไม่อยากทำให้มันตายเร็วแบบนี้ " คานะแสดงสีหน้าเศร้าออกมาจนสเตล่าต้องลงมาดูใกล้ๆ 

" เธอมีเรื่องอะไรยังงั้นเหรอ" สเตล่าถามด้วยความเป็นห่วงเอามือโอบไหล่คานะไว้

" ก็แหม่ถ้าตามดูมันไว้อาจจะได้เห็นฝูงใหญ่ที่ถิ่นของมันจริง ๆ ก็ได้เมื่อถึงตอนนั้นเราก็จะหาเสบียงได้ง่าย ๆ เลยใช่ไหมล่ะ " 

" ฉันไม่น่าถามเธอเลยจริง ๆ "สเตล่าหลุดขำออกมาทันทีที่ได้ยิน

พวกเธอช่วยกันชำแหละร่างของมันและแบกกลับเท่าที่ทำได้

" กลับมาแล้วค่ะ "สเตล่ายิ้มกว้างโบกไม้โบกมือทักทายไอรีนและโรแกนที่กำลังซ่อมแซมบ้านอยู่

" โอโห่ได้อะไรมาอีกแล้วเนี่ยพวกเธอขยันกันจริง ๆ เลย ฮ่าฮ่าฮ่า " โรแกนยิ้มหัวเราะอย่างมีความสุข

พวกเธอหัวเราะแห้งก่อนจะนำของที่เอามาไปเก็บไว้" มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ ?" 

" พวกเธอเป็นยังไงบ้าง ?" คานะเดินไปที่หลังบ้านได้เห็นเด็ก ๆ กำลังฝึกเวทมนตร์กันอยู่

" หนูใช้โล่มานาได้แล้วค่ะ" เอมม่ายิ้มฉีกกว้างเดินตรงมาหาคานะทันทีที่เห็น

" เก่งมากเลยไม่กี่วันพวกเธอก็เรียนรู้ได้ขนาดนี้แล้วอนาคตคงเป็นจอมเวทได้แน่ ๆ "คานะลูบหัวด้วยมือที่ด้านและหยาบของเธอแต่เอมม่าก็ยิ้มเห็นฟันแสดงความพึงพอใจเป็นอย่างมาก

" ใกล้ถึงเวลาเรียนหนังสือกับพี่ไอรีนแล้วนะไปอาบน้ำกันให้เรียบร้อยล่ะ " คานะโบกมือให้พวกเด็ก ๆ ก่อนจะกลับมาหาพวกโรแกน

" ว่าแต่พวกกิยังไม่กลับมาเลยแบบนี้เราก็ไปไหนต่อไม่ได้เลยสิ "สเตล่ากระซิบคุยกับคานะพลางมองไอรีนและโรแกน

" นั้นสิแต่ฉันคิดว่ากิคงไม่อยู่เฉยแน่ ๆ พวกเขาอาจจะกำลังหาข้อมูลหรือที่ที่จะไปต่อก็ได้" 

" นั้นสิ...เธอคิดว่าถ้ำนั่นจะลงไปได้อีกไหม "คานะนั่งลงกับพื้นหญ้าที่เรียบเตียน

" ทำไมเธอถึงอยากรู้ล่ะ ? " 

" ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นดันเจี้ยนก็ได้" สเตล่าตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยิน

" ถ้าเป็นดันเจี้ยนก็คงจะหาของไปขายได้...เดี๋ยวก่อนสิเจ้าช้างนั่นเราไม่ได้เอางาที่สำคัญที่สุดของมันมาของพวกนี้ขายได้เงินดีเชียวนะ "

" งั้นก็คงต้องรีบกลับไปดูเผื่อพวกสัตว์หรือคนจะยังไม่เจอซากของมัน " พวกเธอรีบวิ่งตรงกลับไปที่เดิม

" พวกเขาเข้าป่าอีกเหรอ ?" ไอรีนเหลือบตามองพร้อมกับยิ้มอ่อนแต่ดูแล้วก็รู้สึกหมอง

" ฮ่าฮ่าหนุ่มสาวนี่พลังงานมันเหลือล้นกันจริง ๆ พวกเขาอยากทำอะไรก็ปล่อยไปเถอะยังไงเราก็ติดหนี้บุญคุณพวกเขาอยู่ดี " โรแกนหัวเราะสั้น ๆพร้อมทั้งจ้องตาของไอรีน

" นั้นสินะ "ไอรีนยื่นแผ่นไม้ให้โรแกนใช้ปิดหนังคาที่รั่วและเก่าของพวกเขา

ที่บ้านพักของอามอง พวกเขาใช้เวลาว่างในการฝึกฝนโดยมีเหล่าคนรับใช้ของอามองเป็นคนสอน

" เจ้าบ้ากินายหายหัวไปเนี่ย! " เซนตะโกนลั่นขณะที่กำลังวิดพื้นกลับหัวอยู่

" สองร้อยแล้วต่ออีกหนึ่งร้อยครั้งแล้วเปลี่ยนท่า" ชายฉกรรจ์นักกล้ามยื่นล้อมเซนไว้จนเขารู้สึกสั่นกลัว

" เลิกมาจ้องกันได้แล้ว !" และพวกเขาก็ยังหาการฝึกมาใช้ฆ่าเวลาต่อไป

ภายในห้องพยาบาลที่เงียบกริบมีเพียงคนที่นอนอยู่บนเตียงสามคนก็คือซากิชาญและซันนี่แผลของพวกเขาสมานกันเรียบร้อยดีแล้วแต่ยังต้องพักฟื้นให้แน่ใจก่อนจะออกจากโรงพยาบาล

" ป่านนี้ฟรานไปยันไหนแล้วเนี่ย? " ซากิพูดเสียงแข็งนอนจ้องเพดาน

" อ๊าก !อยากจะออกไปวิ่งสักสิบกิโลเมตรให้หมดแรงไปเลย ให้ตายสินั่งๆ นอน ๆ อยู่กับที่โคตรน่าเบื่อ "ชาญใช้กล้ามท้องยกท่อนบนขึ้นโดยไม่ใช้มือช่วยยัน

" นายก็ดูไม่เป็นอะไรอยู่แล้วนี่หน่าแผลก็มีแค่ที่หน้าทำไมถึงมานอนพักได้ล่ะ " ซันนี่ที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆลุกขึ้นนั่งจ้องมองชาญ

" ก็พวกหมอพยาบาลเขาบอกน่ะสิ" พูดเสร็จเขาก็ลุกลงจากเตียงเดินไปมาอบอุ่นร่างกายเสียก่อน

" พวกนายก็ดูจะหายดีแล้วไม่ใช่หรือไง" 

" หมอเขากำชับไว้ว่าให้พักก่อน...แต่ก็นะ" ทั้งซากิและซันนี่ต่างก็ลุกขึ้นยืนเดินรวมกลุ่มกันออกไปจากที่นี่

" เดี๋ยวสิครับพวกคุณควรจะพักฟื้นอีกสักวันหนึ่งนะครับ" หมอและพวกเจ้าหน้าที่ดูตกใจเมื่อเห็นพวกเขาเดินออกมาจากห้องพัก 

" ไม่จำเป็น...พวกเราไหวอยู่แล้ว" พวกเขาหยิบสัมภาระของตัวเองและเดินทางไปที่สำนักงานกิลด์ทันที

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในที่แห่งนั้นก็มีเสียงนินทาซุบซิบกันไม่หยุดจนน่ารำคาญ

" ขอโทษนะครับพวกคุณเห็นฟรานคนที่ชนะการประลองบ้างไหมครับ "ซากิตรงไปถามกับพนักงานที่เคาน์เตอร์ด้วยความเป็นห่วง 

" อา...ถ้าเป็นท่านผู้กล้าเธอพึ่งมารับภารกิจเก็บเกี่ยวผลผลิตจากดันเจี้ยนไปไม่กี่วันนี่เองค่ะตอนนี้ก็คงจะยังอยู่ในดันเจี้ยน "ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของซากิทำให้พนักงานหญิงพูดด้วยความนิ่มนวลพร้อมทั้งจ้องใบหน้าของเขาตาไม่กะพริบ

" ไปดันเจี้ยนคนเดียวยังงั้นเหรอแบบนี้มันอันตรายเกินไปเราต้องรีบตามไปช่วย " 

" คือว่าเธอไปกับคนอีกทีมหนึ่งพวกเขาเป็นพวกนักผจญภัยแรงค์ D รวมกับท่านผู้กล้าด้วยก็สี่คน" 

ซากิทำท่าทางคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง" ยังไงก็ตามพวกเราขอตำแหน่งของดันเจี้ยนที่ว่านั่นด้วยครับ " หญิงสาวพนักงานชะเง้อคอเข้ามาใกล้ๆ พูดข้างหูบอกที่ตั้งของดันเจี้ยน

" ขอบคุณครับ "ไม่นานพวกซากิก็เดินออกจากสำนักงานกิลด์หลังจากซื้อเสบียงเรียบร้อยและตรงไปยังดันเจี้ยนแห่งนั้นทันที

พวกเขาได้พบกับดันเจี้ยนที่อยู่ภายในป่าโชคดีที่มีการทำทางไว้ให้เดินทางได้สะดวกไม่งั้นพวกรถม้าที่ขนซากหรือชิ้นส่วนมอนสเตอร์คงใช้การไม่ได้

" นักผจญภัยมีตั้งเยอะแยะแต่ทำไมที่นี่ถึงไม่มีทีมอื่นเข้ามาเลยล่ะ" ฟรานเอ่ยปากถามขณะที่พวกเขากำลังเดินลงไปชั้นถัด ๆ ไป

" พวกเขาอาจจะมีงานอื่นก็ได้โดยเฉพาะช่วงนี้ที่ทางหลวงประกาศสร้างรถไฟพวกเขาก็คงจะจ้างคนเยอะน่าดูเลย "ร็อกโก้ตอบกลับพลางสอดส่องมองหามอนสเตอร์รอบ ๆ ตัว

" ใช่ ๆทีนี่พวกเราก็สามารถไปเมืองอื่น ๆ ได้ง่ายขึ้นแล้วแต่ไม่รู้ว่าค่าขึ้นรถไฟจะแพงมากไหมเนี่ยสิพวกเราก็ใช่ว่าจะมีเงินเหลือใช้ "มารีนเดินเข้าประชิดตัวฟรานอยากจะคุยด้วย

" ถ้ามีเงินฉันก็อยากได้รถยนต์นะแบบพวกที่คนรวย ๆ มีกัน " โจพูดแทรกขึ้นมา

" มีรถยนต์ด้วยยังงั้นเหรอทำไมฉันไม่เคยเห็นเลย " ฟรานรู้สึกประหลาดมองหน้ามารีน

" ฉันก็ไม่เข้าใจพวกคนรวย ๆเหมือนกัน สงสัยเห็นว่ามันมีจำนวนจำกัดเลยเก็บไว้เหมือนของสะสมแทนที่จะเอาออกมาใช้" มารีนถอนหายใจพร้อมทั้งส่ายหัว

ของพวกนั้นเหมือนจะเคยเห็นที่เขตเขตหนึ่งในโรงเรียนแต่ก่อนจะได้เข้าไปในเขตเราต้องผ่านการทดสอบการแข่งขันพวกนั้นเสียก่อน

" เราเจอทางแยกซะแล้วสิ" ร็อกโก้หยุดเดินและหยิบแผ่นกระดาษออกมาที่มีรายละเอียดเส้นทางบันทึกไว้

" ทางขวามันจะไปเราไปที่ที่ปลอดภัยมีสายน้ำไหลผ่านด้วยส่วนอีกทางจะเป็นมอนสเตอร์ประเภทแมลงแต่สุดท้ายเส้นทางทั้งสองก็จะบรรจบรวมกันอยู่ดี"

" เธอคิดว่ายังไงฟราน" ร็อกโก้เก็บแผ่นกระดาษนั่นใส่กระเป๋า

" พักสักหน่อยก็ดีเหมือนกันนะแถมพวกแมลงก็จัดการได้ยากซะด้วย " พวกเขาตรงไปทางขวาพื้นที่โล่งกว้างขนาดใหญ่มีแอ่งน้ำอยู่ริมกำแพงที่มีสายน้ำไหลผ่านตามซอกกำแพงดินหินพวกนี้

ไม่นานพวกซากิก็มาถึงดันเจี้ยนพวกเขาเข้าไปโดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อยก้าวเท้าเร็ว ๆ หวังจะตามให้ทัน

" ทางโล่งไปหมดเลยมีแต่ซากกับรอยเลือดมอนสเตอร์" ชาญและพวกเขาเดินไปตามทางที่เต็มไปด้วยรอยเลือดแห้ง ๆ จำนวนมาก

" พวกเขามาก่อนเราเป็นวันป่านนี้ไปยันชั้นไหนแล้วก็ไม่รู้ พวกเราต้องไวกว่านี้ " ซันนี่ออกวิ่งนำหน้าพวกเขาไปก่อนใคร 

" เฮ้ ! รอด้วย "ชาญคว้าตัวเธอไว้ไม่ทันเลยต้องรีบสอยเท้าตามหลัง

" พึ่งออกจากโรงพยาบาลแต่แรงเยอะกันจริงๆ เลย " ซากิก็ไม่น้อยหน้ารีบเร่งฝีเท้าตามหลังพวกเธอไปทันที

เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงจนเมื่อพวกได้มาเจอกับทางแยกทั้งสอง 

" ไปทางไหนล่ะทีนี้ "ชาญชะเง้อคอมองเข้าไปในแต่ละทาง

" ดูที่รอยเลือดสด ๆพวกนี้สิ- "

" ฉันรู้แล้วขวาร้ายซ้ายดีเราจะไปทางซ้าย " ชาญพูดขัดก่อนที่ซากิจะพูดจบและวิ่งต่อไปทางซ้ายทันที

" ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย ! "ซันนี่หน้างิ้วคิ้วขมวดตะโกนด่าแล้ววิ่งตามหลังชาญ

" เฮ้อ...เอาไงเอากันวะ "ซากิยืนนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะวิ่งตามพวกเธอไปอย่างไม่เต็มใจ

" ฟราน ! "ชาญพยายามตะโกนสุดเสียงตลอดทางไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

" กรี๊ด ! " ซันนี่สะดุ้งตกใจเมื่อได้เห็นตัวอะไรบางอย่างบินผ่านหน้าเธอไป

" เกิดอะไรขึ้น ?" ชาญหยุดวิ่งแล้วกลับมาดูพร้อมกับเหงื่อที่ท่วมหน้า

" เหมือนฉันจะเห็นมอนสเตอร์แต่มันไวมากจนมองไม่ทัน " ซันนี่ที่เสียหลักล้มเพราะวิ่งเร็วเกินไปทำให้มีรอยถลอกและเลือดซิบ ๆ 

" ฉันว่าเรากลับไปอีกทางกันเถอะ" ซากิและชาญช่วยกันพยุงตัวซันนี่ขึ้นมา 

ไม่ทันไรพวกเขาก็ได้ยินเสียงน่ารำคาญที่คุ้นเคยเสียงบินของพวกแมลงหรือไม่ก็พวกยุงที่บินข้างหู มันเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆเมื่อพวกเขาเงยหน้ามองข้างบนเพดานก็ได้เห็นฝูงแมลงแต่ละตัวมีขนาดพอ ๆ กับฝ่ามือ

" ระวัง ! [ ManaShield ] " พวกมันยิงน้ำสีเขียวออกจากปากแหลม ๆโล่มานาที่ชาญใช้ป้องกันเต็มไปด้วยคราบสีเขียวน่าสะอิดสะเอียน

" ฆ่าแมลงก็ต้องใช้ไฟ" ชาญและซันนี่พยักหน้าตอบรับกันพร้อมกับยกดาบของตัวเองขึ้น

" [ Flame Explosion ] " เสียงพูดประสานกันพร้อมเพรียงได้สร้างเปลวไฟลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนพวกแมลงร่วงหล่นลงพื้นนับไม่ถ้วน

พวกมันบางส่วนบินต่ำลงและแยกออกเป็นกลุ่มทำให้ชาญและซันนี่ไล่เผาพวกมันได้ยากขึ้นในวินาทีที่มันได้บินเข้ามาประชิดพร้อมกับเล็งปากแหลมไปที่ขาของซันนี่ซากิง้างเท้าเตะมันออกไปเฉียดขาของซันนี่พอดี

" ขอบใจ ฝากพวกที่เหลือด้วย" ซันนี่และชาญยังคงพ่นไฟออกมาเผาพวกมัน ขณะที่ซากิใช้ดาบพิเศษที่มีลักษณะเป็นทรงกลมมีปลายแหลมแทงพวกมันได้อย่างแม่นยำ

" คิดว่าหมดหรือยัง ?" พวกเขาหยุดใช้เวทแล้วทอดสายตามองไปรอบ ๆ 

" ฉันว่าคงไม่เป็นอะไรแล้วแหละนายยังจะไปทางนี้อยู่อีกไหมล่ะ " ซันนี่กัดฟันพูดมองค้อนไปที่ชาญจนเขาตัวสั่น

" ไม่ไปแล้วจ้ะ ฮ่าฮ่าฮ่า" ชาญหัวเราะแห้งและยิ้มฝืนออกมาก่อนที่ซากิและซันนี่จะวิ่งกลับไปทางเดิม

[ หมายเหตุเล็กน้อยจริง ๆไม่ต้องรู้ก็ได้ ]

เทียบค่าเงิน

1 เหรียญทองแดง = 1 บาท

1 เหรียญเงิน = 10 บาท

1 เหรียญทอง = 1000 บาท

1 เหรียญทองใหญ่ = 100,000บาท

1 เหรียญทองกษัตริย์ = 1,000,000บาท 

หน่วยเงินพิเศษ

หินเวท อารมณ์จะคล้าย ๆทองมีขึ้นมีลง ยิ่งมีความเข้มข้นมากก็ยิ่งมีค่ามาก