ฟาอิดควบม้ามาตามผืนทรายจุดมุ่งหมายคือพระราชวังค็อลลาซ เขาเป็เ้าของบังลังก์ทรายแห่งนี้มีหรือจะหลงทางในเมื่อเขาศึกษาตำหรับตำราและแผนที่มาอย่างดีโดยมีทิศทางของพระอาทิตย์ขึ้นลงเป็องค์ประกอบ
"สวยไหมพระอาทิตย์กำลังขึ้นทางทิศนั้น"เขาถามหญิงสาวแต่เธอกลับคิดว่าในเวลาแบบนี้ฟาอิดยังมีกะใจชมพระอาทิตย์ขึ้นอยู่อีกหรือ เธอไม่ได้ตอบอะไรเขา เขากอดกระชับเอวเธอแน่นขึ้น
"ท่านชีคคะ"หญิงสาวพูดพร้อมกับพยายามแกะมือของเขาออกแต่เขากลับยิ่งกอดรัดเธอแน่นขึ้นจนแผ่นหลังเธออิงกับแผ่นอกกว้างของเขา
"ก็เ้าไม่ตอบข้านี่"เขากระซิบข้างหูเธอ หญิงสาวรู้สึกประหม่าและคิดว่าเขาเป็จอมเผด็จการ กะอีแค่เธอไม่คุยด้วยเขาก็ใช้อำนาจบังคับเธอให้ตอบด้วยรึบ้าจริง!
"สวยค่ะ"เธอตอบอย่างเสียไม่ได้หวังเพียงว่าเขาจะปล่อยเธอเมื่อได้คำตอบที่เขาพอใจ แต่เขารู้ทันว่าเธอแกล้งตอบ
"ถ้าข้าปล่อย เ้าอาจจะตกลงไปก็ได้นะเพราะม้านี่วิ่งเร็ว"ฟาอิดบอกเธอ เธอจึงหยุดต่อต้านเขา กระทั่งดวงอาทิตย์เคลื่อนขึ้นมาอยู่ตรงศีรษะม้าก็ได้ชะลอความเร็วลง ฟาอิดลงไปจากหลังม้าแล้วเขาก็อุ้มเธอลงไปด้วย ขณะนั้นเธอรู้สึกเหมือนว่าขาข้างนึงของเธอจะเป็ตะคริว เมื่อเขาวางเธอลงบนพื้นทรายเธอก็เซไปเบื้องหน้าฟาอิดคว้าตัวเธอไว้ทัน
"ฉันเป็ตะคริวค่ะ อย่าพึ่งปล่อยฉันนะคะ อูย!"หญิงสาวทรมานแทบอยากจะร้องไห้ แต่ร่างสูงกลับขำเธอเบาๆ
"ท่านชีคไม่เคยเป็ตะคริวหรือไงคะ"หญิงสาวทำหน้าบึ้งเชิดปลายคางขึ้น
เขาไม่ตอบแต่ช้อนร่างบางของเธอขึ้นแล้วเดินดุ่มๆไปวางร่างของเธอลงบนผืนทรายใต้ต้นไม้ที่คอยกำบังแดด เขาจัดท่านั่งให้ปลายเท้าเธอวางราบกับพื้น
"ขาข้างไหนของเ้าที่เป็ตะคริวล่ะ"เขาถาม
หญิงสาวชี้ไปที่ขาของเธอและบอกว่าเธอเป็บริเวณน่อง
"สงสัยเ้าคงจะเกร็งและเครียดมาก เลยทำให้กล้ามเนื้อตึงจนเป็ตะคริว"เขาอำเธอเล่นขำๆดึงความสนใจหญิงสาวไปที่เขาเธอกระเง้ากระงอดใส่ ในขณะเดียวกันเขาก็จับขาของเธอข้างนั้นกระดกปลายเท้าขึ้นซึ่งเป็ท่าบริหารเมื่อเป็ตะคริว หญิงสาวเอามือปิดปากไว้ไม่ให้ร้องออกมา มันช่างทรมานเหลือเกินเหมือนเธอจะกลั้นหายใจไปพักนึง จากนั้นฟาอิดก็ช่วยนวดขาให้เธออย่างไม่รังเกียจ
หญิงสาวแอบมองใบหน้าของเขาขณะนวดให้เธอเพราะเธอไม่เคยจะมองเขาตรงๆแบบนานๆสักที จะว่าไปแล้วเขาก็หล่อเหลาราวเทพบุตร ทั้งเครื่องหน้าดวงตาคิ้วคางจมูกปากและรูปร่างที่สมส่วน แผ่นอกกว้างนั่นที่เธอได้อิงแอบหลายต่อหลายครั้ง และตอนนี้เขาก็ดีกับเธอ และั้แ่หลงทางมาอยู่ทะเลทรายนี่ทั้งที่พักอยู่กับชาวชนเผ่าเขาดูเปลี่ยนไปจากท่านชีคคนเดิมที่ชอบทำหน้าดุ ดูเขามีรอยยิ้มมีอารมณ์ขันที่จะเย้าเธอเล่น หญิงสาวรู้สึกดีกับเขาไม่น้อยทุกอย่างค่อยๆก่อตัวขึ้นในใจของเธอและอีกอย่างอาจจะเป็ความใกล้ชิดด้วยที่ทั้งคู่ใกล้ชิดกันยิ่งกว่าใกล้
"ขอบคุณค่ะท่านชีค"หญิงสาวกล่าวขอบคุณเขาเบาๆ เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน
"เ้าต้องดื่มน้ำเยอะๆนะการที่ร่างกายขาดน้ำก็เป็ตะคริวได้เช่นกัน"ฟาอิดลุกไปเอาน้ำมาให้หญิงสาวดื่ม
"เราจะแวะพักกันตรงนี้นะเดี๋ยวข้าจะพาม้าไปกินน้ำ"เขาเอี้ยวหน้ามาบอกเธอ
"ที่นี่มีแหล่งโอเอซิสด้วยหรือคะท่านชีค"หญิงสาวถามออกมาอย่างตื่นเต้น
"มีสิ อยู่ทางนั้นถ้าข้าจำไม่ผิดหรือเ้าอยากจะอาบน้ำชำระร่างกายก็ได้นะ"ฟาอิดบอก
"ท่านรู้ได้ยังไงคะว่าแถวนี้มีแอ่งน้ำ"หญิงสาวถามออกไป
"รู้สิเพราะที่นี่คือบ้านของข้า"ฟาอิดตอบสั้นๆ
อีตาชีคบ้าถ้ารู้ทั้งหมดแล้วจะพาเธอไปหลงทางในทะเลทรายนั่นทำไมตั้งหลายวันเธอไม่อยากจะพูดเธอคิดในใจ ว่าแล้วเธอก็นึกอยากจะไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อยจึงตามหลังฟาอิดไป
เห็นม้าผูกอยู่ที่ต้นไม้แต่ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนเธอมองหารอบๆก็ไม่เจอ เธอจึงก้มหน้าลงวิดน้ำล้างเนื้อล้างตัวให้สดชื่น
"ซ่า!"เสียงน้ำกระเซ็นแตกซ่านร่างของฟาอิดโผล่ขึ้นมาจากน้ำ นี่เขาดำน้ำกลั้นลมหายใจได้นานขนาดนี้เชียวหรือ หญิงสาวหันไปมองและรู้สึกฉงน
"ลงมาอาบน้ำด้วยกันไหม"เขาชวนเธอด้วยน้ำเสียงเย้าหยอกพร้อมกับยิ้มกว้าง
หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ ยากนะที่จะเห็นมุมนี้ของเขา ยิ้มเป็ด้วยหรือนี่เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาช่างมีเสน่ห์ล้นเหลือรอยยิ้มตะกี้ทำให้ใจเธอหวั่นไหวใจเริ่มเต้นไม่เป็ส่ำมีความรู้สึกบางอย่างแล่นปราดเข้ามาในหัวใจหรือเธอจะต้องมนต์ชายผู้นี้เสียแล้ว เหมือนรอยยิ้มนั้นสะกดเธอให้จังงัง
"เอ่อ...ท่านชีค ฉันคิดว่าแผลท่านยังไม่ควรโดนน้ำนะคะ"
"ไม่เป็ไรหรอกน่าข้าหายแล้ว"ว่าแล้วเขาก็มุดลงไปในน้ำอีก
"ดื้อจริง"หญิงสาวต่อว่าเขาเบาๆแต่เขาไม่ได้ยิน สักพักใหญ่ๆเขาก็โผล่ขึ้นมา
ดูท่าทางเขาช่างเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาๆคนนึงที่มีความสุขอยู่ในห้วงเวลาหนึ่งที่มีอิสระเสรีไม่ต้องเคร่งเครียดแบกรับอะไรหนักๆ เขาสลัดคราบท่านชีคที่หน้าตาดุดันคนนั้นออกหมด หรือว่านี่คือตัวตนของเขาจริงๆ
"ท่านชีคขึ้นมาเถิดค่ะ"หญิงสาวรู้สึกเป็ห่วงเขาขึ้นมาจริงๆเพราะคนไข้ผ่าตัดที่เธอเคยรู้มาจะห้ามไม่ให้เเผลโดนน้ำไม่งั้นแผลจะปริได้
ฟาอิดขึ้นมาตามคำขอของเธอ เขาเดินโทงๆขึ้นมาดื้อๆ
"ว๊าย!"หญิงสาวเอามือปิดหน้าไว้
"จะขึ้นมาก็ไม่บอก"หญิงสาวต่อว่าเขา เขาแอบขำเธออยู่ในที
"นี่ท่านใส่เสื้อผ้าหรือยังคะ"เธอถามออกไป
"เ้าก็ลืมตาขึ้นมาดูสิ"เขาบอกเธอ
"ไม่ค่ะ"หญิงสาวยังคงหลับตาปี๋เขาดึงมือที่ปิดอยู่บนใบหน้าของเธอออก แล้วเอามาวางทาบไว้บนอกของเขาแทนให้เธอรู้ว่าที่ร่างกายของเขามีอาภรณ์อยู่แต่ทว่าตำแหน่งที่วางมือเธอนั้นคือตรงหัวใจของเขา หญิงสาวััได้ถึงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นอยู่ยิ่งทำให้ใจเธอเต้นแรง เธอลืมตาขึ้นมาก็พบเข้ากับดวงตาคู่คมของเขาที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวรู้สึกประหม่ารีบหันกลับไปทางเดิม
"เดี๋ยวสินะดา"เขาเรียกเธอ
"คะ"เธอขานรับพร้อมกับหยุดเดินและยังหันหลังให้เขา
"เ้าไม่อยากอาบน้ำบ้างรึ"เขาถาม
"ก็อยากอาบค่ะ แต่ว่า ..."
"เ้ากลัวข้าจะแอบดูเ้าเหมือนที่เ้าแอบดูข้านะรึ"เขาเย้าเธออย่างอารมณ์ดีและหัวเราะหึๆ
"ใครแอบดูท่าน ฉันแค่มาล้างหน้าล้างตาแล้วจู่ๆก็มาเจอท่านโผล่ขึ้นมาจากน้ำ"หญิงสาวหันกลับมาโต้ตอบเขาอย่างเอาเื่ ใบหน้าสวยเชิดงอนขึ้น เขายิ้มกว้างอีกครั้งแล้วยียวนเธอต่อ
"แต่เ้าก็จ้องมองข้าอยู่นานทั้งที่ข้าน่ะไม่ได้ใส่อาภรณ์ตอนอาบน้ำ"
"ปละ...เปล่า...นะคะ ฉันแค่เป็ห่วงเื่แผลที่อกนั่น"หญิงสาวเถียงเขากลับไปใบหน้าเธอแดงก่ำด้วยความเขินอาย
"เ้าไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปรอตรงโน้น"ว่าแล้วเขาก็เดินจากไป เมื่อเขาลับตาไปแล้ว หญิงสาวก็ตัดสินใจเปลื้องอาภรณ์ลงไปอาบน้ำอย่างสบายใจน้ำที่นี่เย็นฉ่ำมาก
เธอเล่นน้ำเพลินสักพักใหญ่ๆขาของเธอก็เริ่มเป็ตะคริวขึ้นมาอีก
"กรรม"หญิงสาวอุทานและอยากจะร้องไห้เธอพยายามจะช่วยเหลือตัวเองอยู่นาน แต่ก็ดูเหมือนจะยิ่งแย่ลง
"ช่วยด้วยๆค่ะ"หญิงสาวร้องะโ ฟาอิดมาถึงตัวเธอทันทีอย่างรวดเร็ว
"เ้าเป็อะไรหรือนะดา"เขาถามด้วยความใ
"ขาฉันค่ะ เป็ตะคริวอีกแล้ว"หญิงสาวบอกออกไป ฟาอิดตัดสินใจเดินลงไปในน้ำ
ณดาใจเต้นโครมครามนี่เขากำลังมาใกล้ร่างที่เปลือยเปล่าของเธอเช่นนั้นหรือ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกเพราะดันมาเป็ตะคริวเ้ากรรมนี่ เธออยากจะร้องไห้จริงๆ แสนจะอับอาย
ฟาอิดถอดเสื้อของเขาคลุมร่างให้หญิงสาวก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาจากน้ำ เธอโอบกอดคอเขาอย่างรู้สึกปลอดภัยและขอบคุณ แล้วนี่เธอก็อนุญาตให้ตัวเองอิงแอบกับอกอุ่นของเขาั้แ่เมื่อไรกันนะ ณดา เธอถามตัวเอง
เขานวดขาให้เธออีกครั้ง เธอรู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก เขาเป็ถึงท่านชีคแต่มานั่งนวดขาให้เธอตั้งสองครั้งสองหน เธอพยายามดึงเสื้อที่เขาพันรอบกายของเธอไว้ไม่ให้หลุดออกมาจากร่างบางของเธอ
"ขอบคุณค่ะท่านชีค ฉันหายเป็ตะคริวแล้ว"เธอตอบอายๆ
ฟาอิดเงยขึ้นมามองหน้าเธอนิ่งไปสักพักก่อนจะนำเสื้อผ้ามาให้เธอสวมใส่ ส่วนเธอก็ไปซักผ้าให้เขาและผึ่งตากให้แห้ง ไปๆมาๆเลยไม่ได้เดินทางต่อ
ฟาอิดตัดสินใจที่จะพักที่แหล่งโอเอซิสในคืนนี้เขาบอกหญิงสาวให้ทราบ เขาไปค้นดูอุปกรณ์ที่ท่านผู้เฒ่าเคาตัลจัดเตรียมไว้ให้ เป็ชุดกระโจมเล็กๆหลังนึงที่ใช้ในยามฉุกเฉินได้ แต่ไม่ได้แข็งแรงอะไรนักคล้ายๆเต็นท์หลังนึง ถ้าพายุเข้าก็ต้องเสี่ยงดวงกันละคืนนี้
หญิงสาวรู้สึกกลัวขึ้นมาทันทีเพราะไม่รู้ว่าคืนนี้จะมีพายุทะเลทรายหรือไม่หรือจะมีอันตรายอะไรหรือเปล่าบนผืนทรายอันเวิ้งว้างในค่ำคืนนี้
ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังตกดิน ฟาอิดชี้ชวนให้เธอดูภาพอันงดงามบนเส้นขอบฟ้า แต่ทว่าเธอกลับรู้สึกวังเวงอย่างบอกไม่ถูกเพราะผืนทรายอันกว้างใหญ่ในคืนนี้จะมีเพียงเธอกับเขาเธอคิดกังวลถึงอันตราย ถ้าหากมีโจรทะเลทรายมาพบเจอเข้า เธอคิดไปต่างๆนาๆ
บรรยากาศเริ่มมืดลงแล้ว เขาชวนเธอเข้าไปในกระโจมหลังเล็กวางอาวุธปืนกระบอกนึงที่ฮาติมให้มาไว้ตรงหัวนอน
"ที่นี่ไม่มีโจรทะเลทรายอะไรนั่นหรอกน่า เ้าไม่ต้องกลัว"ฟาอิดพูดขึ้นทำให้เธอเบาใจลง
"เ้ากระเถิบเข้ามาตรงกลางหน่อยสิคืนนี้เ้าไม่กลัวจะหนาวหรือ"เขาบอกเธอเพราะเธอขยับไปนอนจนชิดขอบกระโจม
หญิงสาวทำเป็ไม่ได้ยินและแกล้งหลับ เขาจึงเป็ฝ่ายขยับเข้ามาหาและกอดเธอเหมือนบรรยากาศแบบที่กระโจมของชนเผ่าคืนแล้วคืนเล่าที่ยังตรึงใจเขา
"ข้าหนาว"เขากระซิบบอกเธอเบาๆ
"ท่านชีคขยับไปค่ะ"หญิงสาวบอกเขาแต่เขาก็ไม่ยอมถอยออกมา ทีนี้เธอลุกขึ้นและจะออกมานอกกระโจม
"นั่นเ้าจะไปไหน"เขาถาม
"ไปจากท่านที่กำลังรังแกฉัน"เธอทำหน้าบึ้ง
"ใครอนุญาตให้เ้าออกไป"เขาถาม
"ต้องอนุญาตด้วยหรือคะถึงจะออกไปได้"หญิงสาวเถียง
"ใช่ ที่นี่ใครจะทำอะไรก็ต้องผ่านการอนุญาตจากข้าก่อนทั้งนั้น"เขาอ้างเหตุผลขึ้นมาดื้อๆ
"ที่นี่ไม่ใช่วังของท่านชีคนะคะที่จะมาสั่งการ"เธอเถียง
"ที่นี่และผืนทรายทั้งหมดนี้คือที่ของข้าทั้งสิ้น"เขาบอกเธอ
"ท่านน่ะเผด็จการสุดๆ"เธอว่าให้เขา
"ที่กระโจมชนเผ่าของท่านผู้เฒ่าเคาตัล เ้ายังยอมให้ข้ากอดทุกคืนเลย ทำไมคืนนี้เ้าถึงไม่ยอมล่ะ"เขาถามเธอ
"ก็ที่นั่นท่านยังเจ็บอยู่นี่คะ ตอนนี้ท่านหายแล้วไม่จำเป็ต้องให้ไออุ่น"หญิงสาวยืนยันเสียงแข็งเื่อะไรเธอจะยอมให้เขาเอาเปรียบ ถึงจะเป็ท่านชีคก็ช่างเถอะ ดวงตากลมโตของเธอมองเขาอย่างเอาเื่
527K
