“กลับไปพักที่บ้านดีไหมลูก”
จอห์นนี่ถามจูเลียด้วยแววตาที่เ็ป
“เอ่อ........”
ปิ๊งป่อง
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นขัดจังหวะได้พอดิบพอดี
“ใครน่ะ?”
อากิระหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถามปลายสาย
“คุณยองจูที่เป็เ้าของบริษัทยองจูครับ”
เสียงปลายสายตอบกลับ
“ให้เข้ามาไหมนัดไว้หรือเปล่า?”
อากิระหันมาถามหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียง
“ค่ะให้เข้ามาเลย”
เธอตอบ
“ให้เข้ามา”
อากิระสั่งปลายสาย
ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงประตูปลดล็อคและเสียงฝีเท้าเดินข้ามา
“เฮ้อ.....ให้ตายเถอะทำไมคนถึงได้เยอะขนาดนี้”
คุณยายยองจูบ่นพลางมองพวกชายหนุ่มที่ยืนอยู่รอบเตียงของจูเลีย
“นี่ของเยี่ยม”
คุณยายยองจูยื่นกระเช้าให้อากิระที่เด็กที่สุดในกลุ่มนั้น
“ขอบคุณนะคะ”
จูเลียตอบรับอากิระจึงเอากระเช้าไปวางไว้ในครัวอีกรอบ
“ขอบคุณที่มาเยี่ยมลูกสาวของผมนะครับ”
จอห์นนี่กล่าวขอบคุณคุณยายยองจู
“ฉันก็แค่มาดูอาการตามมารยาทแค่นั้นแหละ มาขอบคงขอบคุณอะไรกัน”
คุณยายยองจูบอกพลางกวาดสายตาเช็คสภาพของจูเลีย
“ฉันเอาของบำรุงมาให้เยอะอย่าลืมกินเข้าไปด้วยล่ะ”
เธอบอกพลางกุมมือของจูเลียไว้
“ค่ะหนูจะกินให้หมดแบบที่ไม่แบ่งให้ใครเลย”
จูเลียพูดด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นพวกเขาก็อยู่พูดคุยกันพักหนึ่งแล้วพวกเพื่อนๆ ก็ทยอยกันมาทีละคนสองคนกันจนเต็มห้องคุณยายยองจูจึงลากพวกเขาทั้งหมดกลับไปด้วย เพื่อที่จูเลียจะได้พัก
ไม่มีใครสู้คุณยายยองจูได้จริงๆ ขนาดหัวหน้าแก๊งมาเฟียอย่าคุณลุงอะซุมะก็ยังต้องยอมตามน้ำไปเลย
จูเลียคิดก่อนจะเอื้อมหยิบแผ่นกระดาษโน้ตใบน้อยที่แปะติดไว้มาดู
“น่ารักจัง”
เธอยิ้มพลางหยิบโทรศัพท์มาบันทึกเบอร์ของยุนลงไป
“อะไรเนี่ย!!พวกคุณเป็ใครครับ?”
เสียงของยุนดังลอดเข้ามา
“เชิญตามสบายเลยครับพวกเราก็แค่มาคุ้มกันเ้าของห้อง”
เสียงตอบกลับเรียบๆ ทำให้ยุนใจเย็นลง
“พี่จูเลีย คนที่มายืนเฝ้าหน้าห้องนั้น พี่จ้างมาหรือเปล่า?ไม่ใช่พวกแปลก ๆ ใช่ไหม?”
ยุนรีบตรงเข้ามาเช็คว่าจูเลียยังคงปลอดภัยและถามเธอทันทีเพื่อความสบายใจ
“คนของพี่ชายน่ะ”
จูเลียตอบ
“พี่ชาย?ไม่ใช่ว่าพี่เป็ลูกคนเดียวเหรอ?”
ยุนถามด้วยความสงสัย
“ลูกคนเดียวน่ะถูกแล้วเขาเป็ลูกพี่ลูกน้องที่เหมือนพี่ชายแท้ ๆ น่ะ”
จูเลียอธิบาย
“อ๋อ โอเค ค่อยโล่งใจหน่อย”
ยุนถอนหายใจยาว
“ว่าแต่มีคนมาเยี่ยมเยอะเลยสินะครับ”
ยุนถามเพราะเมื่อกี้เดินผ่านและเห็นของเยี่ยมที่วางกองอยู่เยอะ แบบ.....เยอะมากจริง ๆ
“อ่าใช่วุ่นวายสุด ๆ ไปเลย”
จูเลียพูดอย่างเหนื่อยหน่าย
“แต่ก็ได้คุณยายยองจูช่วยพากลับไปหมดแล้ว.....”
จูเลียนึกขึ้นได้ว่ายุนเขาเป็หลานของคุณยายยองจูแต่ตอนนี้ความจริงข้อนั้นยังไม่ถูกเปิดเผย แต่มันจะถูกเปิดเผยในอนาคตอย่างแน่นอนแค่เธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ และเธอควรเข้าไปยุ่งดีไหม
เพราะหลังจากนี้บริษัทของคุณยายยองจูจะเกิดเหตุการณ์ใหญ่ที่ช็อควงการไปเลยถ้าเกิดว่าเธอเข้าไปยุ่งมันอาจจะเกิดผลกระทบที่คาดไม่ถึงหรือมันอาจะทำให้ยุนตกอยู่ในอันตรายก็ได้ควรรอไปก่อนสินะ!!
จนกว่ายุนจะอยากรู้ขึ้นมาเอง
เพราะยังไงมันก็ต้องเกิดขึ้นในสักวันอยู่ดี
“คงเหนื่อยแย่เลยนะครับอันนี้มซื้อมาระหว่างกลับน่ะ เป็ขนมที่อร่อยสุด ๆ ไปเลยล่ะ เดี๋ยวผมเอาไปใส่จานมาให้รอสักครู่นะครับ”
ยุนยกถุงกระดาษในมือให้เธอดูก่อนที่จะเอาข้าวของๆ ตัวเองตั้งไว้แล้วเอาขนมไปใส่จานมาให้จูเลีย
“น่ารักจัง”
จูเลียมองขนมในจานตรงหน้ามันเป็ชิ้นเล็ก ๆ ที่ถูกบรรจงทำให้เป็รูปกระต่าย ที่ดูน่ารัก น่าเอ็นดูจนเธอไม่กล้ากิน
“งั้นเดี๋ยวผมเอาของไปเก็บแล้วจะไปจัดการของเยี่ยมพวกนั้นให้นะครับ”
ยุนบอกก่อนจะเดินไปเก็บของที่วางเอาไว้แล้วเอาไปเก็บในห้องของตัวเอง
“เฮ้อ.....มีคนมาเยี่ยมเยอะขนาดนี้ในระยะเวลาสั้นๆ ได้ยังไงกันนะ”
ยุนพึมพำพลางเก็บของๆ ตัวเอง
คงจะมีคนที่ห่วงใยเธอมากมายเลยสินะก็เธอเป็ที่รักของทุกคนที่พบเจอเลยนี่น่าแล้วฉัน.....จะหวังสูงขนาดนั้นได้ยังไงกัน
ยุนคิดอย่างท้อใจเขาเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเธอเลยแม้แต่นิด
ก่อนหน้านี้ก็คงจะเหลิงลืมตัวไปว่าตัวเองนั้นไม่มีอะไรเลยแค่เพราะว่าเธอแสดงความใจดีและความสนใจในตัวเขานิด ๆ หน่อย ๆ ก็หลงคิดไปไกล
“ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกันนะไม่ชอบเลย”
หลังจากนั้นเขาก็ออกมาจัดการกับของเยี่ยมที่กองอยู่ในห้องครัวและเข้าไปเช็คอาการของจูเลียอีกรอบ
ทั้งสองใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกันหลังจากนั้นยุนดูแลจูเลียเป็อย่างดี แม้จะทุลักทุเลบ้างเป็บางครั้งเพราะเธอเป็ผู้หญิงที่โตเต็มวัยแล้วซึ่งไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่เขาเคยดูแลและทุกครั้งที่เป็แบบนั้นจูเลียก็จะหลุดหัวเราะออกมาตลอด
แต่ยุนก็ค่อย ๆปรับตัวและชำนาญในการดูแลเธอในเวลาไม่นานและวันหยุดนั้นก็ได้ผ่านพ้นไปด้วยเสียงของชายหญิงที่ยังคงนั่งคุยกันจนถึงดึกดื่น ก่อนที่ยุนจะกลับห้องของตัวเองไปหลังจากที่แน่ใจแล้วว่าจูเลียหลับสนิทไปแล้ว
รุ่งเช้าของวันใหม่ก็ย่างก้าวเข้ามา
“อ๊ะ!! ตื่นแล้วเหรอครับ ผมว่าจะเข้ามาปลุกให้มากินข้าวกินยาพอดี”
ยุนเดินถือถาดอาหารเข้ามาในห้องและวางถาดไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
“อือ......กลิ่นมันหอมน่ะก็เลยตื่น”
จูเลียตอบยิ้ม ๆ
แบบนี้ก็ไม่เลวเลย
จูเลียมองชายตรงหน้าพลางยิ้มออกมาบางๆ
“งั้นกินเถอะครับอีกเดี๋ยวผมต้องไปแล้ว ถ้ามีอะไรก็โทรมาเลยนะครับ ผมจะรีบมาทันที”
ยุนบอกอย่างเป็ห่วง
“เข้าใจแล้ว ๆอย่าห่วงไปเลย”
จูเลียตอบ
หลังจากนั้นยุนก็ออกไปส่วนจูเลียก็ทำงานที่ห้อง ไม่ว่าจะเป็ประชุมหรือเอกสารต่าง ๆ ถ้ามีอะไรที่สำคัญจริง ๆ โลแกนและเซนก็สลับกันมาหาและทำงานที่ห้องของเธอถึงจริง ๆแล้วพวกเขาก็แค่จะมาเช็คอาการของเพื่อนตัวเองโดยเอาเื่งานมาเป็ข้ออ้างก็เถอะแต่จูเลียก็ไม่ได้บ่นอะไร เพราะมันก็ดีกว่าอยู่เบื่อ ๆคนเดียวระหว่างที่ยุนไปเรียน
...............................................................................................................................
“ไง”
ยุนทักทายเพื่อนของเขาที่เจอระหว่างเดินไปเรียน
“ไง”
ซีทักทายกลับ
“ตอนนี้พักอยู่ที่สถานสงเคราะห์ใช่ไหม?แม่บอกว่าจะมาอยู่ด้วยก็ได้น่ะ”
ซีบอก
“เปล่า!!ฉันย้ายไปอยู่ดูแลพี่จูเลียน่ะ แต่ฝากขอบคุณแม่ด้วย”
ยุนตอบเรียบๆ
“.....................”
ซีหันมองเพื่อนของเขาก่อนจะแสยะยิ้ม
“ความสัมพันธ์พัฒนาเร็วจังแฮะ”
ซีแซว
“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย!! ฉันต้องดูแลพี่เขาไง พี่เขาเจ็บตัวเพราะฉันนี่ แล้วก็เกิดไฟไหม้พอดีพี่เขาก็เลยให้อยู่ด้วยน่ะ”
ยุนพยายามอธิบาย
“งั้นเหรอ?งั้นก็ดีเลยสิ”
ซียังคงยิ้มอย่างรู้ทัน
“มันก็ดีแหละที่ได้รับผิดชอบดูแลพี่จูเลียแต่.....เหมือนทรมานตัวเองอยู่เลย”
ยุนระบายก่อนจะนั่งลงตรงแถวหลังจากที่ไอยูมีอาร์ ไบร์ทและธันย์นั่งอยู่
“พี่ยุนตกลงว่าพี่จูเลียเป็ไงบ้างคะ?”
ไอยูรีบหันไปถามเมื่อทั้งสองนั่งลง
“กระดูกขาร้าวน่ะดูเหมือนต้องรักษาตัวสักพัก”
ยุนตอบด้วยสีหน้าที่ดูกังวล
“...........!!............”
ทำให้ไอยูและมีอาร์ใกันเล็กน้อย
“อะไรกันเจ็บหนักขนาดนั้นเลย แต่ตอนนั้น....ก็ไม่เห็นว่าพี่เขาจะแสดงสีหน้าออกมาสักนิด”
มีอาร์พูด
“พี่เขาสุดยอดไปเลยทั้งที่เจ็บขนาดนั้นแท้ ๆ”
ไอยูพูดเสริม
“พี่เขาอดทนเก่งมากเลยล่ะ”
ยุนพยักหน้าเห็นด้วยกับทั้งสองคนเพราะ่กลางวันจูเลียไม่ได้แสดงออกเลยว่าเจ็บ แต่พอตกดึกเธอก็เจ็บจนถึงขั้นไข้ขึ้นเลยแถมยังร้องไห้อีก
“ว่าแต่พี่ยุนโอเคไหมคะ?เื่หอพักน่ะ”
ไอยูถามต่อ
“อือโอเค แค่นี้สบายมาก”
ยุนยิ้มให้เหมือนปกติ
“ฮึ!!”
เสียงซีหัวเราะในลำคอทำให้ยุนหันไปทำตาขวางใส่
“......................”
ส่วนไอยูและมีอาร์ก็ถูกปล่อยให้งงอยู่กับปฏิกิริยาของทั้งสอง
.
.
.
***สามารถอ่านเพิ่มเติมได้ในเื่ Senior รุ่นพี่สีเทา
...............................................................................................................................
“กลับมาแล้วครับ”
ยุนทักหลังจากเข้ามาในห้องเขาอยากลองทำแบบนี้มาตั้งนานแล้วและมันก็รู้สึกดีจริง ๆ
“ยินดีต้อนรับกลับนะ
667
