จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วทั้งลานมังกรคราม...

ทุกสายตานับหมื่นคู่ยังคงจับจ้องไปที่ร่างในชุดสีดำธรรมดาๆ ของเฟิงหลงด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเกินกว่าจะบรรยายได้... ความตกตะลึง, ความไม่เชื่อสายตา, และความสับสนอลหม่าน... เด็กหนุ่มบ้านนอกที่พวกเขาเคยหัวเราะเยาะและดูถูกเหยียดหยาม กลับสามารถผ่านด่านทดสอบที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดไปได้อย่างง่ายดายราวกับเดินเล่น... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?

รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของ หวังเฉิน ได้แข็งค้างและแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่บิดเบี้ยวจนน่ากลัว เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความอัปยศอดสูที่ได้รับในครั้งนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าการถูกตบหน้ากลางตลาดนับร้อยครั้ง! เขาไม่เข้าใจ... เขาไม่ยอมรับ!

'มันต้องโกงแน่ๆ! ไอ้ขยะนั่นมันต้องใช้วิธีการสกปรกบางอย่าง! ไม่มีทางที่คนที่มีพลังใจต่ำต้อยเช่นมันจะผ่านค่ายกลวิญญาณหมื่นอสูรไปได้ง่ายๆ!' เขาคำรามในใจ

บนแท่นสูง... ประกายแสงแห่งความประหลาดใจในดวงตาของ ผู้อาวุโสเยว่ ค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสนใจใคร่รู้ที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม นางจ้องมองเฟิงหลงไม่วางตา พยายามจะค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่สงบนิ่งและเย็นชาคู่นั้น 'จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งและมั่นคงถึงเพียงนี้... ไม่ได้เกิดจากการบ่มเพาะพลังเพียงอย่างเดียว... แต่ต้องผ่านการหล่อหลอมจากประสบการณ์ที่สาหัสสากรรจ์... เด็กหนุ่มคนนี้... เจ้าเป็นใครกันแน่?'

"การทดสอบรอบแรกสิ้นสุดลงแล้ว" นางกล่าวขึ้นทำลายความเงียบ "ผู้ที่ผ่านการทดสอบ... จงก้าวออกมาข้างหน้า"

ผู้ที่ผ่านการทดสอบซึ่งมีไม่ถึงหนึ่งในสิบของทั้งหมดเดินออกมายืนรวมกันด้วยความภาคภูมิใจระคนกับความเหนื่อยล้า พวกเขามองไปยังเฟิงหลงที่ยืนอยู่อย่างสงบนิ่งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่มีใครกล้าดูถูกเขาอีกต่อไป

"ดีมาก" ผู้อาวุโสเยว่พยักหน้า "พวกเจ้าได้พิสูจน์แล้วว่ามีพลังใจที่แข็งแกร่งพอที่จะก้าวเดินบนเส้นทางของผู้ฝึกยุทธ์ แต่หนทางของสำนักเมฆาครามนั้นไม่ได้ต้องการเพียงแค่ผู้ที่มีจิตใจแข็งแกร่ง... แต่ยังต้องการผู้ที่มี 'พรสวรรค์' ที่แท้จริง!"

นางสะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง!

ครืน... ครืน...

พื้นศิลาเบื้องหน้าพลันสั่นสะเทือนอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันไม่ได้มีประตูศิลาผุดขึ้นมา แต่กลับเป็นสะพาน! สะพานแคบๆ ที่มีความยาวประมาณหนึ่งร้อยเมตรทอดยาวไปในอากาศที่ว่างเปล่า... มันถูกสร้างขึ้นจากผลึกแก้วที่ใสสะอาดบริสุทธิ์ราวกับน้ำแข็งพันปี ส่องประกายแสงสีรุ้งจางๆ เมื่อต้องกับแสงแดด มันดูงดงาม... แต่ก็แฝงไว้ด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น

"การทดสอบรอบที่สอง... มีชื่อว่า 'สะพานกระจกเงาหมื่นมายา!'"

"สะพานแห่งนี้ไม่ได้สร้างขึ้นจากผลึกแก้วธรรมดา... แต่มันคือ 'ผลึกสะท้อนวิญญาณ' ที่สามารถสะท้อนไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอก... แต่ยังสามารถสะท้อน 'เงา' ที่อยู่ในจิตใจของพวกเจ้า... 'เงา' ที่มีพลังและความสามารถเช่นเดียวกับพวกเจ้าทุกประการ!"

"กฎนั้นเรียบง่าย... พวกเจ้าจะต้องเดินข้ามสะพานนี้ไปให้ถึงอีกฝั่งหนึ่ง... แต่ระหว่างทาง... พวกเจ้าจะต้องเผชิญหน้าและเอาชนะ 'เงาของตนเอง' ที่จะปรากฏขึ้นมา! จำไว้... ศัตรูที่น่ากลัวที่สุด... ก็คือตัวของพวกเจ้าเอง!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง! การต่อสู้กับเงาของตนเอง! นี่มันการทดสอบแบบไหนกันแน่!?

"ผู้ที่ผ่านการทดสอบรอบแรก... เริ่มการทดสอบได้!"

หวังเฉินก้าวออกไปเป็นคนแรกอีกครั้ง เขาต้องการจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขายังคงเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง! เขาหันมามองเฟิงหลงด้วยสายตาอาฆาตแค้นก่อนจะก้าวขึ้นไปบนสะพานกระจกเงา

ทันทีที่เท้าของเขาสัมผัสกับสะพาน... พื้นผิวของสะพานก็พลันเกิดระลอกคลื่นขึ้น! และเงาสีดำสายหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากสะพาน... ก่อตัวเป็นร่างของหวังเฉินอีกคนหนึ่งที่เหมือนกันทุกประการ!

"น่าสนใจดีนี่!" หวังเฉินคำรามลั่นและพุ่งเข้าใส่เงาของตนเอง! การต่อสู้ที่ดุเดือดจึงได้เริ่มต้นขึ้น!

เฟิงหลงมองดูการต่อสู้ด้วยแววตาที่เรียบเฉย เขาสังเกตเห็นว่าเงาตนนั้นไม่ได้เพียงแค่มีพลังเท่ากัน... แต่มันยังรู้ทันทุกกระบวนท่าของหวังเฉิน! ทำให้การต่อสู้นั้นยืดเยื้อและยากลำบากอย่างยิ่ง

ในที่สุด... หลังจากผ่านไปเกือบหนึ่งถ้วยชา หวังเฉินก็สามารถเอาชนะเงาของตนเองได้ด้วยการใช้พลังที่เหนือกว่าเล็กน้อย แต่เขาก็อยู่ในสภาพที่เหนื่อยหอบและสูญเสียพลังปราณไปเกือบครึ่ง!

ผู้เข้าทดสอบคนอื่นๆ เริ่มทยอยขึ้นไปบนสะพาน ผลลัพธ์นั้นแตกต่างกันไป... ผู้ที่รู้จักจุดอ่อนของตนเองและสามารถพลิกแพลงกระบวนท่าได้ก็จะสามารถผ่านไปได้... แต่ผู้ที่ยึดติดกับรูปแบบเดิมๆ และมีพลังไม่มากพอก็จะพ่ายแพ้และถูกผลักตกจากสะพานไปในที่สุด (มีค่ายกลรองรับอยู่เบื้องล่างเพื่อไม่ให้ถึงแก่ชีวิต)

และแล้ว... ก็ถึงตาของเฟิงหลง

เขาก้าวขึ้นไปบนสะพานกระจกเงาอย่างสงบนิ่ง...

วูบ!

เงาสีดำผุดขึ้นมาจากสะพานและก่อตัวเป็นร่างของ "เย่เฟิง" อีกคนหนึ่ง... เงาตนนั้นมีแววตาที่เย็นชาและไร้อารมณ์เช่นเดียวกับเขา และที่สำคัญ... มันก็มีกริช "เงาอสูรพิฆาต" เหน็บอยู่ที่เอวด้านหลังเช่นกัน!

"ในที่สุด..." เฟิงหลงพึมพำกับตัวเอง "ก็ได้เวลาทดสอบพลังที่แท้จริงของข้าเสียที"

เขาไม่ได้รอให้เงาตนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน... เขาใช้ "มายาอสูร" พุ่งเข้าใส่ในทันที!

แต่เงาตนนั้นก็ใช้มายาอสูรเช่นเดียวกัน! ร่างของทั้งสองกลายเป็นเงาสีดำสองสายที่พุ่งเข้าปะทะกันกลางสะพาน!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

กริชเงาอสูรพิฆาตของทั้งสองปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง! เกิดเป็นประกายไฟและเสียงโลหะที่ดังระงมไปทั่ว! ทุกกระบวนท่า... ทุกการเคลื่อนไหว... เหมือนกันทุกประการ! ราวกับกำลังส่องกระจกเงาที่สะท้อนการกระทำของตนเอง!

"เจ้าคิดว่า... แค่นี้จะเอาชนะข้าได้รึ?" เงาตนนั้นเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเช่นเดียวกับเขา "ข้ารู้จักเจ้าดีกว่าที่เจ้ารู้จักตัวเองเสียอีก... ข้ารู้ถึงความอ่อนแอ... ความกลัว... และความแค้นที่แผดเผาจิตใจของเจ้า!"

เฟิงหลงขมวดคิ้ว... เขารู้สึกได้ว่าการต่อสู้นี้มันยากกว่าที่เขาคิด! ศัตรูที่รู้ทันทุกความคิดและการเคลื่อนไหวของเขานั้นรับมือได้ยากอย่างยิ่ง!

‘ในเมื่อกระบวนท่าที่มีอยู่ใช้ไม่ได้ผล... ข้าก็ต้องสร้างกระบวนท่าใหม่ขึ้นมา!’

เฟิงหลงถอยห่างออกมาตั้งหลัก... เขาหลับตาลงชั่วครู่... รวบรวมสมาธิทั้งหมด... และจินตนาการถึงเคล็ดวิชาทั้งหมดที่เขามี... "มายาอสูร" ที่เน้นความเร็วและความลวงตา... และ "เข็มพิฆาตวิญญาณ" ที่เน้นการทำลายล้างจากภายใน...

‘ถ้าหาก... ข้ารวมมันเข้าด้วยกันเล่า?’

ความคิดที่บ้าบิ่นได้แวบขึ้นมาในหัวของเขา!

เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง... แต่คราวนี้แววตาของเขาเปลี่ยนไป! มันไม่ได้เพียงแค่เย็นชา... แต่ยังแฝงไว้ด้วยความบ้าคลั่งและเจตจำนงแห่งการทำลายล้างอันบริสุทธิ์!

เขาใช้ "มายาอสูร" อีกครั้ง... แต่ครั้งนี้... เขาไม่ได้สร้างร่างเงาเพื่อหลอกล่อ... แต่เขากลับใช้มันเพื่อ "เร่งความเร็ว" ของตนเองจนถึงขีดสุด! ร่างของเขาพลันเลือนหายไป!

เงาตนนั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ! มันมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวนี้!

และในชั่วพริบตาที่มันกำลังสับสนนั้นเอง... เฟิงหลงก็ได้มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของมัน! ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน!

และที่ปลายนิ้วชี้ของเขา... ที่จ่ออยู่ตรงหน้าผากของเงาตน... "เข็มพิฆาตวิญญาณ" ที่ถูกควบแน่นจนถึงขีดสุดก็ได้ก่อตัวขึ้นแล้ว!

มันคือการผสมผสานระหว่างความเร็วสูงสุดและการโจมตีที่ถึงตายที่สุด!

"จบสิ้นกันที"

ชิ้ง!

เข็มสีดำพุ่งทะลวงผ่านหน้าผากของเงาตนไปโดยไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ!

ร่างของเงาตนนั้นกระตุกเกร็ง... ก่อนจะค่อยๆ สลายกลายเป็นควันสีดำและหายไปในอากาศ...

เฟิงหลงยืนนิ่งอยู่กลางสะพาน... เขามองดูผลงานของตนเองด้วยแววตาที่เรียบเฉย... แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองไปอีกขั้นแล้ว...

ภาพนั้น... ได้ทำให้ทั้งลานกว้าง... และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ผู้อาวุโสเยว่บนแท่นสูง... ต้องตกตะลึงจนสิ้นสติอีกครั้ง!