ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

หญิงมากอายุเดินออกมารอรถม้าอยู่หน้าจวน อีกไม่นานจะถึงวันมงคลขององค์ชายตัวน้อยของนางแล้วแม้จะอยากพบหน้าว่าที่พระชายาขององค์ชายตัวน้อยของนาง แต่นางกลับไม่อยากทำให้พระองค์ต้องลำบากใจ นางจึงเลือกที่จะรอพบทีเดียวตอนที่พระชายาแต่งเข้าจวนมา

"แม่นมฟาง ท่านจะไปที่ใดกัน"

"ข้าจะไปตลาด มีของหลายอย่างที่ยังขาดและต้องซื้อ"

"เหตุใดไม่ให้พ่อบ้านเฉินไปกัน"

"ช่างข้าเถอะ ข้าอยากไปเดินดูของเอง ว่าแต่เจ้าเถอะ วันนี้ไม่ตามท่านอ๋องไปที่ใดหรือ"

"ยามอู่ท่านอ๋องจะเสด็จเข้าวัง ตอนนี้ข้าจึงว่าง"

"ข้าไม่อยู่คุยกับเจ้าละ รถม้าข้ามาแล้ว"

แม่นมฟางที่เป็นบ่าวรับใช้คนสนิทของพระมารดาอ๋องสี่และยังเป็นแม่นมของอ๋องสี่เดินขึ้นรถม้าอย่างไม่เร่งรีบ ความจริงวันนี้นางยังมีอีกหลายเรื่องหลายอย่างต้องจัดการ แต่ความคิดในสมองของนางไม่ปลอดโปร่งนางจึงอยากออกมาเดินเล่นเพื่อซื้อของแทน

"ไปตลาดเลยนะ"

"ขอรับแม่นม"

คนขับรถม้าพาแม่นมฟางไปส่งยังตลาดใหญ่ของเมือง สตรีมากอายุค่อย ๆ เลือกซื้อของทั้งที่จะใช้ในการจัดงานมงคลและอื่น ๆ อีกมากมายจนเหนื่อย ขณะที่แม่นมเถาไม่ทันระวังกลับเดินชนเข้ากับชายฉกรรจ์สามคน

"อีแก่ทำไมเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ"

"ขะ ข้าขอโทษ ข้ามิทันมอง"

"ดูสิความโสโครกของเจ้าติดตัวข้ามาแล้ว เพียงแค่ขอโทษความโสโครกของเจ้าก็มิได้หายไปแม้สักนิด"

ชายฉกรรจ์เดินเข้ามาดึงคอเสื้อแม่นมฟางไว้ด้วยความโมโห

"เช่นนั้นพ่อหนุ่มจะให้ข้าทำเช่นใด"

ชายฉกรรจ์มองแม่นมฟางด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ดูจากท่าทางอีแก่นี่จะมีเงินอยู่ไม่น้อย”

“เช่นนั้นแบ่งพวกข้าสัก 100 - 200 ตำลึงข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

"นี่เจ้าคิดจะปล้นกันหรือไง"

"นี่เจ้า..."

ขณะที่ชายฉกรรจ์กำลังดึงคอเสื้อแม่นมฟางด้วยความโมโหอยู่นั้นกลับมีน้ำสาดเข้ามายังหน้าหนุ่มชายฉกรรจ์คนที่กระชากคอเสื้อแม่นมฟางอยู่นั้น

"ใครกันบังอาจเอาน้ำมาสาดข้า"

"ท่านมือปราบสามคนนี้แหละเจ้าค่ะที่ชอบกลั่นแกล้งและรีดไถเงินชาวบ้าน"

สตรีในอาภรณ์ขาวแถบม่วงและหญิงรับใช้ที่ในมือถือถังน้ำได้เดินมาพร้อมกับมือปราบ ชายฉกรรจ์ทั้งสามเห็นมือปราบจึงคิดจะวิ่งหนีแต่กลับถูกล้อมจับไว้

"ท่านป้า ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ"

"ข้าไม่เป็นอะไร ขอบใจแม่หนูมากที่ช่วยข้า"

"เช่นนั้นให้ข้าจะไปส่งท่านป้านะเจ้าคะ รถม้าข้าอยู่ทางด้านโน้น"

แม่นมฟางที่ขวัญเสียมิพูดสิ่งใด นางเดินตามหญิงสาวไปยังรถม้าเพื่อส่งนางยังจวนอ๋องสี่

"แม่หนูเลี้ยวเข้าซอยด้านข้างนั้นแล้วจอดตรงนั้นเถิด"

หญิงสาวส่งแม่นมฟางด้านข้างจวนก่อนจะขับกลับยังจวนของนาง

"แม่นมฟางท่านมากับผู้ใดกัน"

เหวินจูที่กำลังขนของเข้าจวนเอ่ยถามแม่นมฟางด้วยความสงสัย สตรีมากอายุที่กำลังมองตามรถม้าคันนั้นไปพลันตกใจก่อนจะหันมาหาเหวินจูที่ยืนรอคำตอบอยู่ตรงประตูข้างของจวน

"ข้าก็ไม่รู้จักนางเหมือนกัน"

"อ้าว เช่นนั้นแม่นมให้นางมาส่งแม่นมได้อย่างไรกัน อีกทั้งรถม้าของจวนล่ะ"

หญิงมากอายุได้สติจึงนึกขึ้นได้มาตนได้ทิ้งของที่ซื้อและรถม้าไว้ที่ตลาด นางจึงให้พ่อบ้านเฉินกลับไปรับของที่ซื้อและแจ้งแก่คนขับรถม้าว่าตนถึงจวนแล้ว

"แม่นมฟาง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

อ๋องสี่ได้เดินมาหาแม่นมฟางบริเวณลานหลังจวน สตรีมากอายุนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ ขณะที่เซียวมู่หรงเข้ามาจึงทำให้นางตกใจเล็กน้อย

"ท่านอ๋อง"

"แม่นมเรียกข้าเหมือนเช่นทุกทีเถอะ"

"ไม่มีเหตุอันใดหรอกเพคะองค์ชาย"

"แม่นม ท่านคิดหรือว่าจะโกหกข้าได้จริง ๆ เช่นนั้นหรือ"

ชายหนุ่มจับมือแม่นมมาตบเบา ๆ เพื่อปลอบใจ ตั้งแต่เขาเสียมารดาไปก็มีเพียงแม่นมเท่านั้นที่เลี้ยงดูเขามา

"ข้าให้คนไปจัดการเจ้าสามคนนั้นเรียบร้อยแล้ว ต่อไปนี้พวกมันทั้งสามคงจะไปทำความเดือดร้อนให้ใครไม่ได้อีก"

"ขอบพระทัยเพคะองค์ชายที่ใส่ใจแม่นมเช่นข้า"

"แม่นม ท่านก็มิต่างจากมารดาของข้า เหตุใดข้าจะไม่ใส่ใจท่าน"

"จริงสิองค์ชาย แม่หนูคนนั้น...."

"แม่นมคงได้พบกับอันอันแล้วสินะ"

"อันอัน คุณหนูจิ่งอันว่าที่พระชายาหรือเพคะ"

"ถูกต้อง บังเอิญวันนี้นางแวะไปดูของเห็นแม่นมถูกรังแกนางจึงให้บ่าวไปเรียกมือปราบที่อยู่ที่นั่นมาก่อนจะมาส่งแม่นมกลับจวน"

"ทำไมองค์ชายถึงรู้ละเอียดจังเพคะ"

"ข้าให้เหวินจูไปสอบถามมา หลังจากส่งแม่นมเสร็จนางได้กลับไปขอบคุณมือปราบที่ยื่นมือเข้ามาช่วยพร้อมทั้งให้คนไปให้การเรื่องของชายทั้งสามคนนั้นด้วย พวกเขาจะได้ไม่สามารถออกไปรังแกใครได้อีก"

"ไม่คิดเลยว่าองค์ชายน้อยของข้าจะเจอสตรีที่งดงามทั้งภายในและภายนอกเช่นนี้"

แม่นมฟางยิ้มด้วยความปลื้มปิติ 'พระสนมหากพระองค์ยังมีชีวิตอยู่ พระองค์จะต้องปลื้มใจในตัวสะใภ้คนนี้อย่างแน่นอน นางมิรังเกียจที่องค์ชายทรงตาบอดอีกทั้งยังมีเมตตาต่อผู้อื่น สตรีเช่นนี้ช่างเหมาะสมกับองค์ชายยิ่งนัก'