ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        มู่เสวียนเย่และมู่เฉิงอินเห็นการกระทำของฮวาเหยียนจากประตูห้องชั้นสองพวกเขาตกใจจนไร้คำพรรณนา

        ผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ทั้งยังเป็นปรมาจารย์ขั้นที่สอง นางคือสตรีเพียงคนเดียวในต้าโจวที่อยู่ระดับปรมาจารย์ขั้นที่สอง!

        หัวใจของมู่เสวียนเย่ทั้งรักและยินดีน้องสาวของเขามีนิสัยอ่อนโยน นางเคยโปรดปรานเพียงการดีดฉิน หมากล้อม เขียนอักษรและวาดภาพ ไม่เคยสนใจเรื่องการฝึกยุทธ์ แต่ยามนี้น้องหญิงของเขาราวกับได้เกิดใหม่กลายเป็นผู้ที่คนอื่นต้องแหงนหน้าชื่นชม

        ทว่ามู่เสวียนเย่รู้ดีน้องหญิงของเขาต้องทนทุกข์นับครั้งไม่ถ้วนกว่าจะมีวันนี้ได้

        “น้องหญิงมู่เก่งกาจนัก!”

        มู่เฉิงอินก็ถอนหายใจออกมาเช่นกัน

        เมื่อนางเห็นฮวาเหยียนลงมือสั่งสอนบทเรียนแก่ฉู่หลิวซวง ในใจของนางรู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้น และเมื่อพบว่าฮวาเหยียนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ขั้นที่สองในใจนางมีเพียงความรู้สึกเทิดทูนปรากฏขึ้นเท่านั้น

        เทพธิดาก็ยังคงเป็นเทพธิดาไม่ว่านางจะผ่านอะไรมาก็ตาม

        หากเป็นเมื่อสี่ปีก่อนมู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่ถือเป็นตัวแทนสตรีสูงศักดิ์หมายเลขหนึ่งแห่งต้าโจว เช่นนั้นสี่ปีถัดมามู่อันเหยียนก็เป็นตัวแทนของผู้แข็งแกร่งในขณะเดียวกันก็ยากที่คนทั่วไปจะเอื้อมคว้าได้

        ดวงตาของมู่เฉิงอินเปล่งประกายร้อนแรงและสดใสนางทำเพียงมองฮวาเหยียนจากระยะไกล

        ราวกับรับรู้ได้ฮวาเหยียนส่งยิ้มไปทางมู่เฉิงอินและมู่เสวียนเย่ งดงามดั่งดอกท้อเดือนสามสั่นไหวหัวใจคน จะเหลือภาพความโหดเหี้ยมที่นางลงมือสั่งสอนฉู่หลิวซวงเมื่อครู่ได้ที่ใด

        ฉู่รั่วหลานยังคงยืนอยู่ที่ประตูห้องบนชั้นสองนางเห็นฉู่หลิวซวงผู้ซึ่งภูมิใจในตนเองตลอดมาถูกทุบตีและถูกทำให้อับอายด้วยฝีมือของมู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่อีกฝ่ายนอนอยู่บนพื้นในสภาพน่าขายหน้า มิอาจตอบโต้ได้แม้แต่น้อย

        นางอยากก้าวไปข้างหน้าเพื่อห้ามปรามแต่กลับไม่อาจขยับเท้าของตนได้ เพราะนางเองก็กลัวถูกทุบตีเช่นกัน

        เกรงว่ามู่อันเหยียนผู้นี้จะเสียสติไปแล้วจึงไม่สนใจฐานะและหน้าตาของจวิ้นจู่ฉู่หลิวซวงเลยสักนิด ดังนั้นต้องไม่นำพาองค์หญิงเช่นนางอยู่ในสายตาเป็นแน่ยิ่งไปกว่านั้น เส้นลมปราณของนางก็ยังไม่ตื่นโดยพื้นฐานย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของมู่อันเหยียน เกรงว่านางคงถูกเตะกระเด็น

        ฉู่รั่วหลานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งทว่าก็ยังมิกล้าก้าวออกมาข้างหน้า

        ด้านหนึ่งคือฉู่หลิวซวงซึ่งถูกฮวาเหยียนเตะจนบอบซ้ำราวกับตายไปแล้วส่วนอีกด้านคือฮวาเหยียนที่หันมองฉู่รั่วหลาน เมื่อนางถูกฮวาเหยียนมองเข้า ทั้งร่างพลันสะดุ้งตกใจและก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

        ทว่าจากนั้นนางค่อยรู้สึกตัวว่าตนเป็นถึงองค์หญิงผู้สูงส่งสง่างามมู่อันเหยียนจะไม่เห็นกฎหมาย ไม่สนกฎสวรรค์ได้จริงหรือ? กล้าลงมือกับนางจริงหรือ?

        ครู่ต่อมาฮวาเหยียนก็ยกเท้าขึ้นและเดินมาหานาง

        ในไม่ช้ามู่อันเหยียนก็มาอยู่เบื้องหน้านางอย่างรวดเร็ว

        “มะ มู่อันเหยียนเจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่?”

        ฉู่รั่วหลานจับคอของตนขณะที่เอ่ยถามในใจบังเกิดความขลาดกลัว

        เวลานี้โรงน้ำชาซินเยว่เงียบสงัดจนน่ากลัวไม่มีกระทั่งเสียงกระซิบของฝูงชน ทุกคนล้วนถูกฝ่ามือฟ้าผ่าที่ใช้จัดการฉู่หลิวซวงของมู่อันเหยียนทำให้ตะลึงจนตาค้างยามนี้เห็นนางเดินไปหาฉู่รั่วหลาน หรือมู่อันเหยียนจะกล้าลงมือแม้แต่กับองค์หญิงหรือ?

        “พระองค์ไม่คู่ควรที่จะเป็นพี่สะใภ้ของหม่อมฉัน”

        ฮวาเหยียนเหลือบมองฉู่รั่วหลานเปล่งเสียงเย็นชากล่าวออกมา

        ฉู่รั่วหลานถูกคำพูดเหยียดหยามของฮวาเหยียนทำให้ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ โทสะพุ่งปรี๊ดจากก้นบึ้งของหัวใจ “มะ มู่อันเหยียน เจ้าหมายความว่าอย่างไร? อย่าคิดว่าตนเองอยู่ระดับปรมาจารย์ขั้นที่สองแล้วข้าจะกลัวเจ้า ข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้ามีความสัมพันธ์ล่วงเกินกันมานานแล้วไม่แน่ว่าตอนนี้ในครรภ์ของข้าอาจมีลูกของเขาอยู่ ดังนั้นหากอิงตามเหตุผลเจ้าก็ควรเรียกข้าว่าพี่สะใภ้...”

        ขวับ!

        ฉู่รั่วหลานกำลังจับคอของตนเองนางยังไม่ทันกล่าวจบ ฮวาเหยียนก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายมาฉีกแขนเสื้อทันที...

        ผิวของนางไม่นับว่าขาวเป็นสีเหลืองนวลเล็กน้อย เมื่อแขนเสื้อของนางถูกฮวาเหยียนฉีกจนขาดแต้มพรหมจรรย์บริเวณแขนของนางพลันถูกเปิดเผยออกมา

        “อ๊า...!”

        ฉู่รั่วหลานกรีดร้องยามได้สติกลับมานางรีบร้อนปิดแขนของตน ก่อนจับจ้องฮวาเหยียนด้วยความละอายและขุ่นเคือง

        ทันทีที่ฮวาเหยียนลงมือมู่เสวียนเย่ก็หันมามองเรียบร้อยแล้ว

        ฮวาเหยียนมีสีหน้าเรียบเฉยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสียงกรีดร้องของฉู่รั่วหลาน นางดูสงบนิ่งนัก “แต้มพรหมจรรย์ยังคงอยู่ แล้วพระองค์จะมีสัมพันธ์ล่วงเกินจากที่ใด ทั้งยังทรงตั้งครรภ์ลูกของพี่ใหญ่อีกด้วย?องค์หญิง บุตรของพระองค์จะเกิดมาได้อย่างไร? ฝันถึงแล้วตั้งครรภ์หรือเพคะ?คำว่า ‘อัปยศ’เขียนอย่างไร เกรงว่าองค์หญิงคงทราบดีกระมัง?”

        น้ำเสียงของฮวาเหยียนเปี่ยมด้วยความเยาะเย้ยถากถาง

        ฉู่รั่วหลานตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ

        มู่อันเหยียนนางกล้าดีอย่างไร?! นางทำเช่นนี้ได้อย่างไร!

        “เจ้าบังอาจ!”

        ฉู่รั่วหลานร้องลั่นด้วยความอับอาย

        ใบหน้าของฮวาเหยียนไม่แสดงออกถึงความกลัวเลยสักนิดนางเพียงเหลือบตามองฉู่รั่วหลานก่อนกล่าวว่า “เป็นองค์หญิงฉู่ทำตนเองต่างหากเล่า!”

        หลังจบประโยคนี้ฮวาเหยียนก็ไม่กล่าวสิ่งใดต่อ

        และคำที่กล่าวว่าให้นางทำตัวดีๆทำให้ฉู่รั่วหลานอับจนวาจา นางอยากหารูให้พบแล้วมุดหนีไปจนแทบทนไม่ไหว

        ขายหน้าเป็นอย่างยิ่ง!

        วันนี้นางไม่เพียงขายหน้าแต่ตอนนี้แม้แต่ฐานะของนางก็ยังรักษาเอาไว้ไม่ได้

        เดิมพันด้วยชื่อเสียงของตนเองและโวยวายอยู่เป็นนานทว่าทุกสิ่งกลับกลายเป็นแค่เรื่องขบขัน

        แต้มพรหมจรรย์ที่ปรากฏออกมาไม่ว่าคำใดก็ล้วนไม่จำเป็นอีก ที่แท้แล้วนางยังเป็นหญิงบริสุทธิ์!

        เมื่อคิดว่าเมื่อครู่นางยังคงเรียกร้องเพราะมีสัมพันธ์ล่วงเกินกับมู่เสวียนเย่ทั้งยังบอกว่าในครรภ์ของนางมีลูกของเขา นางแทบทนไม่ไหวอยากเป็นลมไปทั้งเช่นนี้

        เวลานี้ ผู้คนที่อยู่ใกล้นางล้วนมองมาที่แขนของนางใบหน้าของฉู่รั่วหลานแดงก่ำด้วยความอับอาย นางปิดแขนไว้และปรารถนาจะร้องไห้ทั้งที่ไม่มีน้ำตาอยากสลบไปเหมือนลูกพี่ลูกน้องของนางเสีย จะได้ไม่ต้องเผชิญกับสายตาเย้ยหยันของคนเหล่านี้

        “ดูอะไร!มีอันใดน่าดูนักหรือ? เชื่อหรือไม่ว่าองค์หญิงผู้นี้จะควักลูกตาของเจ้าออกมา!”

        ฉู่รั่วหลานตะโกนเสียงดังไปรอบทิศ

        นางทั้งเกลียดทั้งเสียใจนางเกลียดที่มู่อันเหยียนฉีกแขนเสื้อของนาง เผยให้เห็นแต้มพรหมจรรย์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ความบริสุทธิ์ของสตรีเช่นนั้นสิ่งที่นางกล่าวไปทั้งหมดจึงกลายเป็นเพียงเรื่องขบขัน เกรงว่ายังไม่ทันผ่านพ้นวันนี้เหตุการณ์นี้ก็คงกระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวงเป็นแน่...

        และที่เสียใจคือนางทำตามคำแนะนำของลูกพี่ลูกน้องของนางจนเกิดเป็นความคิดชั่วร้ายนี้ขึ้น ยามนี้เมื่อถูกเปิดโปง ไม่เพียงเสียหน้า แต่เกรงว่ามู่เสวียนเย่คงไม่ยอมชายตามองนางอีกเวลานี้นางจึงโยนความผิดให้ฉู่หลิวซวงทั้งหมด

        เหล่าฝูงชนมิกล้ายั่วโมโหฉู่รั่วหลานขณะนี้ทุกคนล้วนเห็นว่าองค์หญิงผู้นี้ใกล้จะแตะเส้นขอบระเบิดแล้ว ที่แท้ช่างน่าอายเกินไปจริงๆเหตุใดองค์หญิงผู้สง่างามจึงคิดกลอุบายต่ำช้าเช่นนี้มาทำร้ายผู้อื่นได้?

        คนที่ซื่อตรงเยี่ยงแม่ทัพมู่กลับต้องมาถูกปรักปรำเช่นนี้ ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ

        ยังมีจวิ้นจู่ฉู่นางด่าทอคนทั้งตระกูลมู่ ทว่าข้อพิสูจน์ที่ปรากฏออกมากลับย้อนตบปากตัวนางเองเรียบร้อย

        ที่น่าชื่นชมที่สุดคือคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่นางมิได้กล่าววาจาไร้สาระอันใด เพียงพุ่งเข้าไปฉีกเสื้อผ้าขององค์หญิงโดยตรงช่างเรียบง่ายและหยาบคายนัก!

        ทุกคนสัญญากับตนเองในใจวันหลังแม้ต้องการเยาะเย้ยสวรรค์ท้าทายใต้หล้า ทว่าห้ามยั่วยุคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ผู้นี้เป็นอันขาดมิเช่นนั้นแม้ตายไปก็อาจไม่รู้ตัว

        “พี่ใหญ่พี่สะใภ้มู่ พวกเรากลับบ้านกันเถิด”

        เรื่องขบขันดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้วไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอีกต่อไป ที่นี่ไม่มีผู้ใดเป็นคนโง่พวกเขาล้วนรู้ชัดเจนว่าเกิดอันใดขึ้นสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงน้ำชาซินเยว่ในวันนี้จะถูกเผยแพร่ออกไปตามธรรมชาติคนที่เสียหน้าคือพี่น้ององค์หญิงและจวิ้นจู่ตระกูลฉู่ มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลมู่และแม้ว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะล่วงรู้ถึงวังหลวง พวกเขาก็ยังคงมีเหตุผลที่จะอธิบาย

        “กลับ”

        ฮวาเหยียนมู่เสวียนเย่ และมู่เฉิงอินต่างลงมาจากชั้นสอง ไม่ว่าเดินไปทางใดฝูงชนก็ล้วนเปิดทางให้

        ทั้งสามลงมาจากบันไดเดินผ่านห้องโถงชั้นหนึ่งไปที่ประตู ทุกคนในโรงน้ำชาทำความเคารพให้ มิได้ใช้สายตาดูถูกจ้องมองฮวาเหยียนอีกต่อไปมีเพียงความชื่นชมเท่านั้น

        ทันใดนั้นฮวาเหยียนก็หยุดเดินเมื่อไปถึงหน้าประตู

        ทุกคนมองส่งนางด้วยสายตาเมื่อพวกเขาเห็นนางหยุดกะทันหัน หัวใจของพวกเขาก็เต้นดัง ไม่รู้ว่านางจะทำอันใด พริบตาถัดมาจึงได้ยินฮวาเหยียนกล่าวว่า“เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงน้ำชาซินเยว่ในวันนี้ หลังจากคิดทบทวนให้ดีแล้ว จู่ๆ ข้าก็นึกบางสิ่งขึ้นมาได้...”