ดาบเทพมังกร (Sword of the Dragon God)

ลานประลองตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด...

ภาพของคนสองคนยืนอยู่คนละฟากของลานนั้นช่างแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว

ไป๋หลิน...ยอดฝีมืออันดับหนึ่งในสายตาของทุกคน บัดนี้ยืนหอบหายใจอย่างหนัก ผมเผ้าที่เคยจัดไว้อย่างงดงามหลุดลุ่ย ดวงตาที่เคยสงบนิ่งเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตะลึง เสื้อผ้าสีขาวบริสุทธิ์ของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือด...ที่ไม่ใช่ของนางเอง

ส่วนเฟยหลง...ร่างกายของเขาโชกไปด้วยเลือด โลหิตสีแดงสดไหลรินจากหัวไหล่ แขน และฝ่ามือขวาที่กำใบกระบี่ของไป๋หลินจนเป็นแผลเหวอะหวะ ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากการเสียเลือด แต่ดวงตาของเขากลับยังคงสงบนิ่งและแน่วแน่...ลึกล้ำราวกับหุบเขาที่ไม่อาจหยั่งถึง...เขายืนหยัดอย่างทระนง แม้ร่างกายจะโอนเอนราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

"ทำไม..." ไป๋หลินเค้นเสียงถามออกมา "ทำไมเจ้าถึงทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้น!?"

"เพราะข้า...ไม่มีทางเลือกอื่น" เฟยหลงตอบเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น "เพลงกระบี่ของท่านไร้ที่ติ...ข้าไม่มีทางเอาชนะท่านได้ด้วยวิธีปกติ"

ไป๋หลินกำด้ามกระบี่ในมือแน่น นางพยายามจะรวบรวมสมาธิและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อีกครั้ง นางตั้งท่าเพลงกระบี่ของนาง...แต่ท่วงท่าที่เคยสง่างามและสมบูรณ์แบบ บัดนี้กลับดูแข็งทื่อและติดขัด...ภาพของเฟยหลงที่ใช้มือเปล่าคว้าจับคมกระบี่ของนางยังคงติดอยู่ในใจ...มันทำลายความมั่นใจและความเชื่อใน "ความสมบูรณ์แบบ" ของนางจนหมดสิ้น

นางมองไปยังเฟยหลงที่ยืนอยู่ตรงหน้า...ชายหนุ่มที่ดูธรรมดา...บาดเจ็บสาหัส...แต่ดวงตาของเขากลับไม่มีแววแห่งความพ่ายแพ้เลยแม้แต่น้อย...มันมีแต่จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ไม่ยอมจำนน...ความมุ่งมั่นที่บริสุทธิ์และดิบเถื่อน...บางสิ่งที่นางซึ่งเติบโตมาในกรอบของตระกูลใหญ่และเคล็ดวิชาที่สมบูรณ์แบบ...ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

นางตระหนักได้ในทันที...นางอาจจะเอาชนะร่างกายที่บาดเจ็บของเขาได้...แต่ไม่มีทางที่นางจะเอาชนะ "หัวใจ" ที่ไม่ยอมแพ้ของเขาได้อย่างแน่นอน

ไป๋หลินค่อยๆ ลดกระบี่ในมือลง...

นางมองไปยังเฟยหลงเป็นครั้งสุดท้าย...แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและก้องกังวานไปทั่วทั้งสนาม...

"ท่านสอนข้าในสิ่งที่ตระกูลของข้าไม่เคยสอน...นั่นคือ...ความหมายของการต่อสู้ที่แท้จริง"

นางหันหน้าไปทางท่านเจ้าเมืองและทูตพิเศษแห่งสำนักมังกรครามบนแท่นพิธี...แล้วกล่าวประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง

"ข้า...ยอมแพ้"

...

...

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งลานประลอง...เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ...

แล้ววินาทีต่อมา...เสียงโห่ร้องก็ระเบิดขึ้นมาดังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ! มันคือเสียงแห่งความไม่เชื่อ...ความตกตะลึง...และความตื่นเต้น!

ทูตพิเศษแห่งสำนักมังกรครามลุกขึ้นยืนด้วยตนเอง แล้วประกาศด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ "ผู้ชนะ...และเป็นผู้ครองตำแหน่งจ้าวยุทธภพแห่งการประลองหุบเขาจันทรา...คือ...เฟยหลง!!!"

ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ...ราวกับว่าเชือกเส้นสุดท้ายที่ขึงร่างของเฟยหลงไว้ได้ขาดสะบั้นลง...พลังใจที่เคยเข้มแข็งได้ปล่อยให้ร่างกายได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดอย่างเต็มที่...ภาพเบื้องหน้าของเขาเริ่มพร่าเลือน...แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง...

ร่างของเฟยหลงล้มลงไปกองกับพื้นหินของลานประลอง...หมดสติไป...

"เฟยหลง!!!" สวี่เจี๋ยตะโกนลั่น เขาวิ่งไปยังลานประลองทันที"คุณชายเฟยหลง!" ท่านหมอฟางที่นั่งอยู่กับผู้ชมก็ลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

แต่คนที่อยู่ใกล้ที่สุด...และเคลื่อนไหวได้เร็วที่สุด...กลับเป็นไป๋หลิน

นางรีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าลงข้างๆ ร่างที่ไร้สติของเฟยหลงโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น นางฉีกชายแขนเสื้อของตนเองออกมาอย่างไม่ลังเล แล้วบรรจงพันแผลที่ฝ่ามือและแขนของเขาเพื่อห้ามเลือดอย่างรวดเร็วและชำนาญ จากนั้นก็หยิบขวดยาหยกเล็กๆ ซึ่งเป็นโอสถล้ำค่าของตระกูลไป๋ออกมา ป้อนยาเม็ดหนึ่งเข้าปากของเฟยหลง

ภาพของ "ไข่มุกแห่งตระกูลไป๋" ที่งดงามและสูงส่ง กำลังคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อปฐมพยาบาลให้กับเด็กหนุ่มบ้านนอกผู้โชกเลือด...ได้กลายเป็นภาพสุดท้ายของการประลองครั้งนี้...ภาพที่จะถูกจดจำและเล่าขานไปอีกนานเท่านาน

การประลองได้จบลงแล้ว...แต่เรื่องราวที่แท้จริง...เรื่องราวที่เกิดจากหยาดโลหิตของผู้ชนะ...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น