เทพอสูรมังกรไร้ขอบเขต

หลังจากที่ออกมาจากพระราชวัง เย่หยุนซีก็ถูกจิ่วซวงพามาเดินเที่ยวเล่นยังเมืองหลวงอันกว้างใหญ่สูดลูกหูลูกตา ภาพทัศนีภาพเบื้องหน้าเรียกได้ว่าทั้งงดงามและแปลกใหม่

เหล่าปีศาจที่มีลักษณะแตกต่างกันมากมาย บัดนี้กำลังเดินกันขวักไขว่ไปมาตามถนนหนทาง ทำให้บรรยากาศภายในเมืองนั้นเต็มไปด้วยความครึกครื้นอย่างน่าประหลาด

"นี่น่ะหรือเมืองหลวงของพิภพปีศาจ ดูๆแล้วก็ไม่ค่อยแตกต่างจากเมืองของพิภพมนุษย์สักเท่าไหร่..........จิ่วซวง เจ้าคิดจะพาพี่ชายไปเที่ยวเล่นที่ไหน?"เย่หยุนซีหันไปเอ่ยถามดรุนณีน้อยซึ่งยืนอยู่ข้างๆกัน

ทางด้านจิ่วซวงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เผยรอยยิ้มเริงร่า "ข้าจะพาท่านพี่ไปที่หอดอกไม้แดงเจ้าค่ะ"

"โอ่ว ที่นั่นน่าสนใจมากหรือ?" คราวนี้เย่หยุนซีหันไปเอ่ยถามจิ่วเยว่ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

"มันคือสถานที่ๆบุรุษมักไปกันเพื่อเชยชมศิลปะต่างๆและครึกครื้นกับการดื่มสุราเคล้านารี" หญิงงามตอบกลับมาทั้งๆที่ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมแดงระเรื้อเพราะความอาย

"จิ่วซวง! นี่เจ้าเห็นพี่ชายเป็นบุรุษเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่!!" เย่หยุนซีหลังจากได้ฟังข้อมูลต่างๆของหอดอกไม้แดงก็ยกมือขึ้นดีดหน้าผากเด็กสาวตัวน้อยโดยไม่รอช้า

"โอ้ย! ก็วันนี้มีการแสดงของท่านหญิงเฉียนฮวานี่น่า แถมเมื่อหลายปีก่อนก็เป็นพี่ชายเองที่บอกว่ามีภรรยาที่งดงามเทียบเท่าพี่สาวของข้าตั้งมากมาย....................ดังนั้น! ข้าก็เลยวิเคราะห์ไปว่าท่านน่าจะชื่นชอบสะสมสตรีงามและน่าจะชอบสถานที่อย่างหอดอกไม้แดงหรืออะไรพวกนี้"

"เหอะๆ เจ้าเด็กตัวดี!" เย่หยุนซีถึงกับกุมขมับ แต่กลับเถียงได้ไม่เต็มปากสักเท่าไหร่ สตรีงามไม่ว่าบุรุษคนไหนก็ชื่นชอบ นั่นคือความจริงที่มิอาจหลีกหนี ซึ่งตัวของเย่หยุนซีเองก็เป็นหนึ่งในบุรุษเหล่านั้น หรือบางครั้งก็อาจจะร้ายกาจยิ่งกว่า

"ตกลงจะไปหรือไม่ไปเจ้าค่ะ" ผู้เป็นธิดามารเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"อะแฮ่ม! ไปสิ ไป! พี่ชายผู้นี้อยากจะเห็นนักว่าท่านหญิงที่เจ้าหมายตาเอาไว้ให้ข้าจะงดงามสักเพียงไหน"

"หึ! บุรุษก็เป็นแบบนี้เสียทุกราย" จิ่วเยว่เมื่อได้ยินคำตอบของผู้เป็นนายก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมา เพราะในตอนแรกชายหนุ่มพูดอย่างกับว่าตนเองไม่อยากไปในสถานที่แบบนั้น

"อะไรกันๆ นี่เจ้ากล้าบ่นการตัดสินใจของข้าหรือ?" เย่หยุนซีเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พลางกล่าว

โฉมสะคราญส่ายศีรษะอย่างเนิบช้าแผ่วเบา "ข้าน้อยมิกล้าถึงปานนั้นหรอกเจ้าค่ะ องค์ชายน้อยอยากจะทำอะไรก็เชิญทำได้เต็มที่"

"โอ่ว ดีๆ ถ้างั้นข้าก็ขอไม่เกรงใจ" พูดจบ! เย่หยุนซีก็หยิบหน้ากากเร้นสวรรค์ออกมาสวมใส่ จากนั้นใช้ความสามารถในการลวงตาของมันทำให้ทั้งจิ่วซวงและจิ่วเยว่กลายเป็นบุรุษปีศาจหนุ่มรูปงามในทันที

"โอ้ ว้าว!"

"นี่ ท่าน!!!"

สองพี่น้องยอดสตรีดูจะมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด สำหรับจิ่วซวงนางตื่นเต้นมากที่ตนเองได้ปลอมตัวเป็นบุรุษหน้าตาหล่อเหลา ส่วนทางด้านจิ่วเยว่บัดนี้นางตื่นตระหนกตกใจราวกับคนบ้า เพราะนางไม่คาดคิดว่าองค์ชายน้อยจะมีสมบัติปลอมแปลงที่แนบเนียนจนน่าหวาดผวาเช่นนี้ ดี! ไม่ดี! แม้แต่ปีศาจระดับเทพสวรรค์ก็อาจจะมองมันไม่ออกก็เป็นได้

"ไปเถอะ! นำทางไป" เย่หยุนซีมิได้ใส่ใจกับอารมณ์ของอีกฝ่าย เขาจึงยกมือขึ้นตบไหล่ของจิ่วซวงเบาๆ

"อ๊ะ! ได้เลยเจ้าค่ะ"

"หืม! ไหนเจ้าลองมองตัวเองแล้วพูดใหม่อีกทีสิ" บุรุษหนุ่มหรี่ตามองพลางยิ้มกล่าวเตือนอย่างทันควัน

"โอ้ จริงด้วยๆ เชิญตามข้ามาขอรับ" จิ่วซวงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตั้งสติขึ้นมาได้ ดังนั้นจึงผายมือเชื้อเชิญผู้ซึ่งเป็นพี่ชายให้เดินไปยังหอดอกไม้แดงซึ่งมีลักษณะเป็นคฤหาสน์ที่แสนงดงามและยิ่งใหญ่เกินพรรณา กลิ่นอายบุปผาร้อนแรงหอมหวนแพร่กระจายปกคลุมไปทั่วทั้ง 100 ลี้ แถมยังมีปีศาจบุรุษเข้าออกอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

"ถึงแล้วขอรับ พี่ชาย"จิ่วซวงในร่างบุรุษเอ่ยปากกล่าวด้วยน้ำเสียงเริงร่า ส่วนจิ่วเยว่ที่เดินตามมาจู่ๆนางก็ยื่นแหวนมิติวงหนึ่งให้ "ในนี้มีศิลาปราณระดับสูงทั้งหมด500,000ก้อน ท่านสามารถใช้มันได้ตามสบาย"

"หือ! แหวนวงนี้มันคือของประจำตัวของเจ้าไม่ใช่หรือไง ข้าใช้เงินฟุ่มเฟือยมากนะ เจ้าแน่ใจแล้วงั้นหรือที่จะยกมันให้กับข้า" เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยปากกล่าวออกมา เย่หยุนซีรู้สึกสนุกมากที่ได้กลั่นแกล้งโฉมสะคราญในคราบบุรุษผู้นี้ เพราะนางมีบุคลิกที่น่าสนใจอยู่เหมือนกัน

"อึก! ข้ายกมันให้ท่าน" จิ่วเยว่กัดฟัน เก็บความเสียดายเอาไว้ในใจ

"เห้อๆ ถ้างั้นก็ได้" เย่หยุนซีหยิบแหวนมิติของโฉมสะคราญมาสวมใส่ตามความปรารถนาของนาง ก่อนที่จะหันหลังเดินไปยังหน้าประตูของหอดอกไม้แดงและมอบศิลาปราณระดับสูง 5000 ก้อนให้กับคนเฝ้าประตูระดับเซียนนภา

ภาพนี้ทำเอาจิ่วเยว่แทบอยากจะกระอักเลือดออกมาให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ถึงแม้อีกฝ่ายจะบอกแล้วว่าตนเองใช้เงินฟุ่มเฟือยมาก แต่นางก็ไม่คิดว่าเขาจะใช้ถึง 5000 ศิลาปราณระดับสูงตั้งแต่หน้าประตู แล้วก็ไม่รู้จะเสียไปอีกเท่าไหร่หากเข้าไปในนั้น

'นี่มันเวรกรรมของข้างั้นรึ' นางได้แต่อุทานในใจ แต่ถึงกระนั้นก็ต้องติดตามองค์ชายน้อยไปติดๆเพราะมันคือหน้าที่ในฐานะสาวใช้ที่ได้รับมอบหมายมาจากมหาเทพปีศาจ