คนที่มาคือิฉางเหอปู่สี่ของิจู และลูกสะใภ้ใหญ่ของเขา เจียงหรง
ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้ามาในบ้านเจียงหรงก็เดินตรงเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม...
“ิจูยังอยู่บ้านเหรอเนี่ย พอดีเลยเมื่อกี้ฉันกับลุงใหญ่ของแกกำลังทำงานอยู่ในไร่ได้ยินมาว่าแกจะแต่งงานกับผู้กองเจียงแห่งหน่วยทหารอาสาแถมยังรับสินสอดจากเขามาห้าร้อยหยวนด้วยใช่ไหม?”
ิจูมองไปที่พวกเขาเริ่มแรกขมวดคิ้ว จากนั้นก็เปลี่ยนเป็สีหน้าเฉยเมย “ใช่ค่ะ”
ิฉางเหอได้ยินดังนั้นก็โกรธจนกระทืบเท้าสองครั้งเอ็ดเสียงดังว่า “เื่แต่งงานเป็เื่ใหญ่ขนาดนี้แกไม่ปรึกษาผู้ใหญ่ก่อน แต่กลับตัดสินใจเองทั้งหมดเนี่ยนะ? ยัยหนูอย่างแกไม่กลัวอะไรแล้วสิ!”
ิจูปิดปากยิ้มไม่เห็นฟัน“ผู้ใหญ่ของหนู นอนอยู่ใต้ดินหมดแล้วค่ะ คืนนี้หนูจะนอนเร็วๆเข้าฝันไปบอกพวกเขานะคะ!”
“แก... ปู่ย่าก็ไม่อยู่แล้ว เมื่อก่อนบ้านใหญ่ไม่ได้แยกบ้านตอนนี้ฉันก็คือผู้ใหญ่ในสายตระกูล! เื่สำคัญอย่างการแต่งงานของแกทำไมถึงไม่มาปรึกษาฉันก่อน!”
“ยังไม่แยกบ้านเหรอคะ?” ิจูแกล้งทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้แต่ก็ยังสงสัย“แล้วหลายปีมานี้ที่หนูกับป้าแทบไม่มีข้าวกิน ทำไมไม่เห็น ‘ผู้ใหญ่ของบ้าน’ อย่างปู่มาช่วยพวกเราบ้างเลยล่ะคะ?”
สีหน้าของิฉางเหอแข็งทื่อไปชั่วขณะแต่เจียงหรงที่อยู่ข้างๆ กลับเป็คนที่ตอบสนองเร็วกว่า เธอยิ้มหวานแล้วพูดว่า“จูจู เื่นี้โทษปู่สี่ของแกไม่ได้จริงๆส่วนใหญ่เพราะว่าฐานะทางบ้านสี่เราก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ด้วย”
เธอพูดพลางเปลี่ยนเื่กลับมาทันที“วันนี้ปู่สี่ของแกมาหา ที่จริงแล้วอยากจะบอกว่าก่อนหน้านี้เขาได้ช่วยคุยเื่แต่งงานกับคนที่เหมาะสมไว้แถมยังรับสินสอดของทางนั้นมาแล้วด้วย วันแต่งงานก็ตกลงกันเรียบร้อย... แกก็นะทำไมถึงตัดสินใจเื่แต่งงานเอาเองไปอีกคนล่ะเนี่ย? นี่มันเหมือนกับผู้หญิงคนเดียวแต่งงานกับผู้ชายสองคนเลยไม่ใช่หรือ?เดี๋ยวคนอื่นเขาก็หัวเราะเยาะเอาหรอก!”
คำพูดเหล่านี้ลอยออกไปโดยที่ผู้พูดไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกไปจากลานบ้านกำลังหวนกลับมาและบังเอิญได้ยินเข้าพอดี...
เขาไม่ได้เข้าไปทันทีแต่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ อยากจะรู้ว่าิจูตอบกลับอย่างไร
หากเป็ิจูในอดีตเธอคงะเิอารมณ์ออกมาแล้วหลังจากเจียงหรงยั่วยุเช่นนี้!
แต่...ในตอนนี้กลับผิดไปจากเดิม
เธอถามด้วยความประหลาดใจ“ไอ๊หยา มีเื่แบบนี้ด้วยเหรอคะ? แย่จังเลยหนูมีกำหนดแต่งงานในอีกสามวันค่ะ คงไม่มีวาสนาได้แต่งกับคนที่ปู่สี่หามาให้แล้วแต่ว่านะ... พี่ิเยี่ยนลูกป้าก็อายุยี่สิบสองแล้วนี่คะยังหาสามีไม่ได้เลยใช่ไหม? ถ้าปู่สี่รับสินสอดของทางนั้นมาแล้วงั้นก็ให้พี่สาวแต่งงานแทนสิคะ!”
รอยยิ้มของเจียงหรงหายไปในทันทีเธอตวาดกลับมาทันควัน “ไม่ได้!”
“ทำไมล่ะคะ” ิจูกะพริบตาเป็ประกายมองเจียงหรงด้วยท่าทางไร้เดียงสา “หลานเขยที่ปู่สี่เลือกมาไม่ผิดพลาดหรอกค่ะ รับรองว่าเข้ากับพี่สาวของหนูได้อย่างสมบูรณ์แบบแน่!”
เจียงหรงเกือบจะกัดฟันตัวเองจนแหลก!
คนโง่แบบนั้นมีแต่ผู้หญิงร้ายกาจไม่มีพ่อแม่อย่างิจูเท่านั้นแหละที่แต่งงานด้วยได้ิเยี่ยน ลูกสาวของเธอเป็คนมีวาสนาดีในอนาคตจะต้องแต่งงานกับคนในเมืองเพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวเอง!
“พอได้แล้ว!” ิฉางเหอไม่อยากเสียเวลาพูดมากเขาออกคำสั่ง “ในเมื่อแกตัดสินใจกับเจียงตั่วเองเื่แต่งงานที่ฉันคุยไว้ให้ ฉันจะไปยกเลิกพรุ่งนี้ แต่ิจูแกเป็คนในตระกูลิ เงินสินสอดที่เจียงตั่วให้มา แกจะเก็บไว้เองไม่ได้ต้องเอามาเก็บไว้ที่ฉัน”
ิจูถึงกับหลุดหัวเราะออกมา...
“บอกอะไรให้นะิฉางเหอ คุณคิดจริงๆเหรอว่าที่ฉันเรียกคุณว่าปู่สี่แปลว่าฉันเคารพคุณเป็ผู้าุโของฉันจริงๆ?ั้แ่ตอนที่ย่ายังมีชีวิตอยู่พวกเราสองบ้านก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันแล้ว ตอนที่ย่าของฉันตายคนจากบ้านของคุณมาไว้อาลัยสักคนบ้างไหม แม้แต่เงาก็ยังไม่มี!หลังจากนั้นทุกครั้งที่คุณมาที่นี่ มีแต่จะมาขอที่ดินหรือไม่ก็มาแย่งของกิน!ตอนนี้ฉันกำลังจะแต่งงาน ยังกล้าคิดจะเอาเงินสินสอดไปอีก! เหอะเอาเงินสินสอดให้คุณเหรอ? ฝันไปเถอะฉันเอาไปเลี้ยงหมายังดีเสียกว่า!”
ิฉางเหอโกรธจัดไม่คาดคิดว่าิจูจะเปลี่ยนไปกะทันหัน เขาด่ากราดทันที“ยัยเด็กสารเลว กล้าด่าผู้ใหญ่เรอะ? ตระกูลของปู่แกไม่มีผู้ชายเลยสักคนไม่มีทายาทแล้ว บ้านหลังนี้ก็ควรเป็ของตระกูลฉันแต่แรก!ที่ให้พวกแกสองป้าหลานอาศัยอยู่ เพราะฉันเป็ผู้ใหญ่ใจกว้าง! ฉันจะบอกให้ถ้าแกไม่เอาเงินสินสอดออกมา ฉันจะหักขา แล้วเอาแกไปแต่งงานที่หมู่บ้านต้าชวี!ลูกสะใภ้ใหญ่ จับมันไว้!”
เมื่อได้รับคำสั่งจากพ่อสามีเจียงหรงก็ปรี่เข้าไปหาิจูทันที...
แต่ยังไม่ทันได้เอื้อมถึงิจูก็คว้าข้อมือนั้นไว้ ระหว่างที่ดึงและกระชากิจูขยับอย่างชำนาญผลักข้อมือของอีกฝ่ายจนเคลื่อน!
ในจังหวะที่ข้อมือของเจียงหรงหลุดเธอก็ร้องโหยหวนด้วยความเ็ป ใบหน้าซีดเผือด!
ิจูถีบอีกครั้งเข้าที่ก้นของเจียงหรงเธอจึงล้มหน้าคะมำลงโคลนทันที!
ิจูหันไปมองิฉางเหอใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาของเธอมีรอยยิ้มยั่วโมโห ใครเห็นก็ต้องโกรธ“ฉันจะบอกให้นะปู่สี่ ตอนนี้เป็ยุคใหม่ไม่อนุญาตให้มีการคลุมถุงชนอีกแล้วถ้าคุณยังกล้าพูดเื่ไอ้โง่จากหมู่บ้านต้าชวีกับฉันอีกฉันจะไปฟ้องร้องและส่งคุณเข้าคุก! ไปจากที่นี่ซะ!”
ิฉางเหอโกรธจัดแต่เมื่อเห็นลูกสะใภ้ใหญ่ที่เรี่ยวแรงมากยังเสียท่าให้ิจูนับประสาอะไรกับคนชราอย่างเขา? สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่ฮึดฮัดอารมณ์เสียแล้วพาเจียงหรงออกไป
ก่อนไปเขาก็ไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายคำขู่ “ยัยเด็กสารเลวคอยดูเถอะ เื่ไม่จบแค่นี้แน่!”
ไม่นานนักลานบ้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ิจูหัวเราะเบาๆ แล้วตบมือปัดสิ่งสกปรกออกไป“คิดจะมาสู้กับเจ๊เหรอ? ฝันไปเถอะ!”
พูดจบไปไม่ทันไรเธอก็หันไปเห็นร่างหนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นหลิวข้างลานบ้าน
ิจูมึนงงเล็กน้อยคนคนนี้เพิ่งจะเดินออกไปไม่ใช่หรือ?
เธอเดินเข้าไปหาเขาเอง
เจียงตั่วมองิจูกำลังเดินเข้ามาหาเมื่อครู่เขาแค่ ‘บังเอิญ’ ได้ยินเื่ราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ปู่สี่สกุลิและคนที่เขาพามารังแกคนอื่นก่อนสมควรแล้วที่จะถูกทำร้ายกลับ
แต่การตอบโต้ของิจูแตกต่างจากภาพลักษณ์หญิงร้ายกาจตามที่ร่ำลือมาว่า เธอเป็คนที่ดื้อรั้น ไร้เหตุผลเอาแต่ใจ และพูดไม่ฟัง
เจียงตั่วเห็นว่าเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มของเธอเต็มไปด้วยรอยปะใบหน้าก็ซีดเซียว แม้จะดูยากจนข้นแค้น แต่เธอกลับเผยรอยยิ้มขึ้นมา ลักยิ้มเล็กๆบุ๋มลงเล็กน้อย แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “คุณกลับมาทำไมหรือคะ?”
เจียงตั่ว“...”
เสียงที่อ่อนหวานและน่ารักนี้ช่างแตกต่างจากท่าทางคล่องแคล่วเมื่อครู่ขณะที่จัดการสองคนนั้น...แตกต่างกันชัดเจนราวฟ้ากับเหว!
สัญชาตญาณของเขาย้ำเตือนอีกครั้งผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างผิดปกติ!
49K
