ชุ่มฉ่ำเพราะฝน
CREAM : พี่โด ครีมมาถึงแล้วนะคะ
DONUT : รอแป๊บนะครับ พี่กำลังใกล้จะเลิกแล้ว
CREAM : เอ่อ พี่โด คือว่าครีม
DONUT : ไว้ค่อยคุยนะ อาจารย์มองอยู่ เลิกแล้วเดี๋ยวพี่รีบลงไป
CREAM : คือครีมจะบอกว่าฝนมันตก
ตอนนี้ฉันยืนเคว้งอยู่คนเดียวใต้ตึกคณะ แถมยังตัวเปียกเป็ลูกหมา แบบที่สภาพดูไม่ได้เชียวล่ะ เมื่อกี้ยังไม่ทันจะบอกอะไร พี่เขาก็ตัดบทไปซะก่อน ได้แต่ส่งข้อความทิ้งไว้รอเขาเห็นอย่างเดียวแหละ
นี่ฉันต้องนั่งหนาว ๆ รอเขาอยู่ที่ใต้คณะอย่างนี้เหรอ
เกือบลืมแนะนำตัวเอง ฉันชื่อครีม ส่วนพี่คนที่แชทด้วย้าชื่อโดนัท ใช่สิ ก็ชื่อบนแชทนั้นมันหราอยู่เห็นเต็มสองตา
ไม่ ๆ ที่จะแนะนำตัวก็คือว่า ฉันชื่อครีม ตอนนี้อยู่ในสถานะ อืม… เด็กปีสองที่เพิ่งตัดสินใจดรอปเรียน หรือเรียกกว่ากำลัง Gap Year ได้ไหมนะ
เอาเป็ว่า ฉันกำลังเป็เด็กซิ่วละกัน
ตอนแรกฉันเรียนอยู่คณะเศรษฐศาสตร์จนเกือบ ๆ จะปีสองอยู่แล้ว แต่ก็มาสำเหนียกตัวเองได้ว่า ความรู้ความเข้าใจของฉันมันไม่ตรงกับความ้าของอาจารย์ที่คาดหวังไว้เท่าไหร่
เอาง่าย ๆ คือฉันเรียนไม่ค่อยจะรู้เื่ ไหนจะกราฟที่ยุ่งพันกันหลายเส้นจนแทบอ่านค่าไม่ออก และคณิตศาสตร์จ๋าที่ตัวฉันเองมองว่าเป็ของไม่เข้ากันกับตัวเองสักนิดด…
เธอกับฉันสิควรฮักกันบ่ได้
สุดท้ายเวลาที่ต้องตอบคำถามในข้อสอบ ฉันก็ได้แต่ส่งกระดาษเปล่า ไม่ก็วาดรูปงานศิลปะชิ้นเอกลงไป เผื่อจะได้คะแนนสงสารหรือความสร้างสรรค์อยู่บ้าง
แต่บอกไว้เลยว่าไม่!
ดูจากเกรดเทอมสุดท้ายก่อนที่ฉันจะตัดสินซิ่ว ก็แทบจะเกือบโดนรีไทร์ละมั้ง
ทางที่ดีคือควรต้องลาค่ะ ลาออก!
“ครีม แฮ่ก แฮ่ก พี่ขอโทษ ไม่รู้ว่าฝนมันตก”
‘พี่โดนัท’ เขา พี่ข้างบ้านของฉันเอง อายุห่างกับฉันประมาณปีกว่า ตอนนี้เขาอยู่ปีสามคณะสถาปัตย์ สาขามีเดียอาร์ต เพราะเป็มหาลัยกับคณะที่ฉันเองก็สนใจ ทำให้ฉันคิดว่าปรึกษาเขานี่แหละดีสุด
ส่วนคณะที่ฉันอยากเรียนก็คือคณะเดียวกันกับพี่โดนี่แหละ แต่เป็สาขานิเทศศิลป์ซะมากกว่า เพราะชอบออกแบบ มีไอเดียขีด ๆ เขียน ๆ ตลอด จนรู้สึกหลงรัก
จะบอกให้ว่าตอนที่ฉันคิดจะซิ่ว ยังวาดรูป วาดโปสเตอร์ไปขายตามพวกงานอาร์ตแฟร์ด้วยนะ ขายดีมากเลยแหละ! แล้วฉันรู้สึกไม่เบื่อที่จะทำมัน อยากทำมันอีกเรื่อย ๆ แถมยังสนุกด้วย
ฉันเลยอยากให้พี่โดนัทมาช่วยติวเื่วาดกับการเตรียมพอร์ตนี่แหละ ถือว่าตอนเด็ก ๆ เราเคยสนิทกัน
“ครีมกำลังจะบอกพี่พอดี แต่พี่ต้องเรียนก่อน”
“วันนี้แอบเลิกเลท แต่เห็นแชทครีมบอกว่าตัวเปียก พี่เลยรีบวิ่ง ไม่อยากให้ครีมรอนาน”
“อื้อ ก็นานนิดนึง”
“แล้วเอาไงดี เปียกแบบนี้ กลัวครีมจะไม่สบาย”
เขาคลายจากอาการหอบเมื่อกี้ ก่อนจะหันมาสำรวจแทบจะครบซ้ายขวา อย่างกับเช็กอาการว่าฉันยังปกติดีหรือเปล่า
“อื้อ กระดาษครีมก็เปียกไปด้วย คงวาดไม่ได้แล้วอะ”
ฉันชูกระเป๋าผ้าของตัวเองที่ใส่อุปกรณ์มา เตรียมที่จะมาวาดติวกับพี่เขา แต่ก็เปียกหมดซะแล้ว
ดีนะที่เป็กระดาษสมุดเปล่า ๆ ถ้ามีงานที่วาดค้างไว้ หรือติดชิ้นงานที่ทำเสร็จแล้วมาเปียกฝนแบบนี้ เสียดายแย่เลย
“แล้วยังอยากติวอยู่ไหม ถ้าไม่อยากติวแล้วก็ไม่เป็ไร ไว้ฝนซาแล้วพี่ไปส่ง” เขาหรี่ตาถาม
“อุตส่าห์นั่งรถมาแล้วอ่า อยากวาดไว้เก็บพอร์ตเยอะ ๆ ใกล้ถึงวันยื่นแล้วด้วย”
“งั้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพี่ก่อน เดี๋ยวจะไม่สบายเอา อุปกรณ์ในห้องพี่ก็มี”
“ก็ได้ ครีมหนาวจะ ยะ แย่ อยู่แล้ววว บรื๋อออ”
ปากฉันพูดไปสั่นงึก ๆ ไป เพราะลมพี่พัดวูบเข้ามา แถมยัง่เวลาที่ยืนรอเขานานจนรู้สึกตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายเย็นไปทั้งตัว
“ครีมอาบก่อนสิ”
“พี่โดไม่อาบก่อนเหรอคะ พี่ก็เปียกเหมือนกัน” เพราะเราเพิ่งฝ่าฝนกลับมาด้วยกันทั้งคู่
พี่เขาเลยเปียกไปด้วย
“ครีมอาบก่อนแหละ หนาวไม่ใช่เหรอเรา”
“...” ฉันได้แต่พยักหน้ารัว ๆ เป็คำตอบ
“พี่ทนได้ ครีมอาบซะ เดี๋ยวพี่ไปหาชุดมาให้ใส่ด้วย อยู่งี้เดี๋ยวไม่สบายแน่”
“ค่ะ” ฉันรับคำ พร้อมกับคว้าผ้าเช็ดตัวที่พี่เขายื่นให้มาไว้ในมือ
พี่โดนัทออกมาเช่าหอข้างนอก เพราะอยู่ในคณะที่ต้องทำงาน จนบางครั้งก็เลิกดึกบ้าง เลยคิดว่าการอยู่หอมันสะดวกและง่ายกว่า เข้าใจว่าไม่อยากรบกวนคนที่บ้าน
แอบเข้าใจได้ เพราะตอนที่ก่อนฉันจะซิ่ว ก็แยกจากที่บ้านมาอยู่หอคนเดียวเหมือนกัน
ห้องพี่โดนัทฉันก็เคยเข้ามาอยู่บ้าง ถ้าวันไหนที่ใต้ตึกคณะคนเยอะ หรือร้านคาเฟ่ประจำไม่มีที่นั่ง เราก็จะมานั่งติวกันที่ห้องพี่เขานี่แหละ แต่ก็แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้นนะ
และเป็วันปกติที่ไม่ใช่วันฝนตกอย่างนี้ แถมยังเป็วันที่ฉันเปียกไปทั้งตัวจนหมดสภาพ
ฉันเอื้อมมือไปกดสบู่เหลว ขณะที่ตัวฉันเปียกฉ่ำไปด้วยน้ำที่ชโลมมาจากฝักบัว้า ก่อนจะก้มหัวสูดดมไปยังฝ่ามือของตัวเองที่ตอนนี้เต็มไปด้วยครีมอาบน้ำสีข้น
หอมเหมือนกับกลิ่นพี่โดนัทตอนที่เขาเผลอเข้ามาใกล้ ๆ ฉันเลยแฮะ กลิ่นเมลทอลเย็นสดชื่น ความรู้สึกสะอาด ๆ ประจำตัวเขาแบบนี้
แค่คิดก็เขินแล้ว